Laguna Quilotoa

Trip Start Aug 31, 2005
1
29
46
Trip End Jan 22, 2006


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Ecuador  ,
Friday, November 11, 2005

Laguna Quilotoa - dag 1

De eerste dag van ons bezoek aan Laguna Quilotoa bestaat zoals altijd vooral uit bussen: 's Morgens vroeg nemen we de bus van Quito naar Latacunga, waar we overstappen op een bergbusje naar Chugchilan, We volgen zo de noordelijke route van de Quilotoa loop. Volgens de chauffeur is het maar anderhalf uur rijden tot in Chugchilan, iets wat wij betwijfelen, maar wat ons wel in staat stelt om de prijs van ons ticket tot één dollar af te bieden. Drie uur bussen later, door een magnifiek landschap, komen ze toe in Sigchos, de laatste stopplaats voor we in Chugchilan zouden toekomen... Hier wordt de bus weer tot op het dak aangevuld met schoolkinderen, die onderweg her en der in "the middle of nowhere" worden afgezet en aan de trektocht naar huis beginnen. Tegen vier uur 's middags komen we uiteindelijk aan in Chugchilan, een mini-dorpje waarvan we direct geloven dat het uit niet meer dan een tiental families bestaat. Raar genoeg vind je hier wel de beste accomodatie in de streek, met drie tip top in orde hostals. Wij kiezen de middenste uit, zowel qua prijs als locatie: Hospedaje Mama Hilda's.

Dit berghutachtige hostalletje wordt uitgebaat door de altijd lachende, altijd charmante, altijd enthousiaste Mama Hilda (durf haar niet anders aan te spreken!!!), een krasse 65-jarige Peruviaanse dame die ons onmiddelijk met drie kussen verwelkomt, en haar al even joviale maar iets minder open echtgenoot, die ons nooit anders werd voorgesteld als "El Esposo". Het hostalletje zelf bestaat uit vier gebouwen: één centraal gelegen woon- en eet gedeelte, volledig ingericht met houten meubels afkomstig van de Don Bosco school wat verder in de vallei, en met een zalige openhaard centraal in de woonkamer. Daar rond staan drie woonblokken, waarvan één nog in aanbouw, allemaal in dezelfde gezellige duplex-berghut stijl ingericht, met zalige bedden voorzien van een ton aan warme dekens voor de koude nachten en de muren behangen met kaders vol met postkaartjes van tevreden gasten van over heel de wereld. En, last but not least, hangmatten op de balkons!! Het geheel is gebouwd onderaan de flank van een deels beboste, deels beweide helling, die ook eigendom is van Mama Hilda, en waar we naar believen tussen de grazende paarden door mogen verkennen, vergezeld van één van hun schattige honden, die de rol van gids duidelijk gewend is en ons zonder probleem naar de mooiste plaatsjes leidt.

We worden bij aankomst onmiddelijk getrakteerd op warme thee en broodjes met - hoe kan het ook anders - confituur bij het haardvuur dat snel wordt aangestoken. Wanneer Mama Hilda ons vraagt wat hier in de omgeving allemaal willen bezoeken, laat ze haar esposo losbarsten in een waterval van nuttige informatie, waar de touristische bureaus in Quito en Cuenca samen niets bij vergeleken zijn. Het blijkt al gauw dat er niets anders op zit dan morgenochtend de enige bus naar boven te nemen, om vier uur 's ochtends... Dit nieuws verwerkt houden we ons de rest van de namiddag bezig met hangmatliggen en het 2 straten tellende centrum van dit dorpje te verkennen. Je vindt hier een merkwaardige verzameling aan honden terug: allemaal combinaties van één of meerdere rassen, zoals bijvoorbeeld een duitser herder met het hoofd van een labrador, of een windhond met pit bull trekken. Allemaal lieve hondjes echter, die niets liever doen dan een stok komen brengen om te spelen...

´s Avonds worden we om stipt zeven uur aan tafel bij Mama Hilda verwacht, waar ze een heerlijke vegetarische schotel (ze had even gepolst) voor ons neerzet, voorafgegaan door een soep die een maaltijd op zich zou kunnen zijn. Behalve wij drie zitten er nog twee meisjes uit Australië en een Ier in het hostal, en we eten dus gezellig allemaal samen aan tafel, met de honden naast ons in slaap op grond voor de kachel. Het wordt best wel een gezellige avond, maar de vroege bus van morgen indachtig gaan we al vrij vroeg slapen, onder een vracht van dekens....

Laguna Quilotoa - dag 2

Vannacht om 3.15 opgestaan, ons klaargemaakt en een beetje gegeten, en om stipt vier uur de bus genomen richting Quilotoa, het dorpje vlak bij het gelijknamige kartermeer. De "hairraising 22 km drive along a narrow dirt road skirting a cliff edge" valt in het holst van de nacht goed mee, we liggen zelfs alledrie terug in slaap wanneer de chauffeur ons een dik uurtje later wakker maakt wanneer we in Quilotoa zijn toegekomen. Het is nog wat te vroeg voor de zonsopgang, laat staan om aan de wandeling te beginnen, maar niet getreurd, de eigenaar van het enige hostal hier haalt ons direct binnen, steekt de verwarming aan zet CNN op, en trakteerd ons op warme thee. We worden al gauw depressief van CNN, dus de televisie gaat weer uit, en we kijken vanachter glas naar de beginnende zonsopgang over Quilotoa. We weten dat het meer ongeveer 200m vlak voor onze neus ligt, maar daar is hier nog niets van te zien. Tegen 6.00 komt de zon dan ook stilletjesaan boven de horizon piepen, we bedanken de hostaluitbater hartelijk, en vertrekken richting kraterrand, terwijl de opkomende zon van de wolken een schouwspel maakt.

Tot een meter voor de kraterrand is er niets dat wijst op een kraterrand, laats staan een meer erachter. Moest je het niet weten zou je er gewoon voorbijlopen, maar als je dan toch die extra stap zet, ben je verbaasd door wat je ziet: de zon komt nog maar net op, dus het meer is nog donker in plaats van het normale kobaltblauwe, maar wat mij het meeste opviel was hoe groot dit krater meertje ligt, en hoe diep het in de krater ligt. Het lukt mij op geen enkele manier op het meertje op één enkele foto te krijgen, en toch ligt het zeker 300-400 meter lager dan ons!

We blijven op dat uitzichtpunt een kwartiertje staan, onze blikken (en cameralenzen) afwisselend op Laguna Quilotoa en de opkomende zon. In de verte zien we zelfs de top van de Cotopaxi in het noordoosten, en de Ilinizas in het noorden. Wanneer de zon wat hoger staat beginnen we dan uiteindelijk aan onze wandeling: we besluiten om eerst de kraterrand te volgen in tegenwijzerzin rond het meer, om dan daarna richting noordnoordwesten terug af te dalen tot in Chugchilan, bij Mama Hilda. De wandeling begint op ongeveer 4000 meter hoogte, en heeft als hoogste punt een goeie 4200 meter, het hoogste punt van de kraterwand. Dat levert voor de twee Canadeese surfertje in het begin een beetje problemen, maar ze vinden al snel hun tempo, en zo gaan we op ons gemakje over de kraterwand (die op sommige plaatsen verdacht steil naar beneden gaat) rond Laguna Quilotoa. Elke 20 meter worden we getrakteerd op een ander zicht op dit mooie kratermeer, nog eens versterkt door de zon die, wanneer ze hoger en hoger aan de hemel komt, telkens de kleur van dit sterk alkalisch water een andere tint blauw-groen geeft.

Tegen half tien bereiken we het 270 graden punt in onze cirkel rond de krater, het punt waar we Laguna Quilotoa achter ons laten, en aan de afdaling richting Chugchilan beginnen. Het vinden van het juiste trail is hier een beetje lastig, maar met de hulp van een paar locals worden we al gauw op het juiste pad gezet, waarna het een vrij eenvoudige, maar mooie afdaling tot in het dorpje Guayama is. Een half uur later stopt de vlakte waar we ons nu al een tijdje op bevinden abrupt, en staan we op de scherpe rand van de 400 meter diepe Toachi Canyon. We zien Chugchilan aan de overkant op ongeveer dezelfde hoogte liggen, op letterlijk een boogscheut afstand, ware het niet dat we eerst die kloof nog over moeten.... Maar daar beginnen we pas aan na een uitgebreide middagpauze.

Het eerste stuk van de afdaling is ronduit indrukwekkend, wanneer we door diepe, smalle kloven naar beneden worden geleid. Ik ben blij dat het nu niet regent (het is trouwens mijn eerste regenloze dag sinds ik in Ecuador ben!!), want dan worden dit volgens mij wildstromende riviertjes. De kloven zijn nergens breder dan een halve meter, en op sommige plaatsen minstens tien meter diep. Naarmate we meer en meer zakken worden ze minder diep, en kunnen we uiteindelijk over de rand van deze super fijne paadjes kijken, naar de vallei waarin we aan het afdalen zijn. Een dikke 40 minuten later komen we zo helemaal beneden in de vallei aan, waarna da klim naar de overkant begint, gelukkig niet zo steil. Weer een uurtje later komen we tenslotte weer toe in Chugchilan, waar we opnieuw hartelijk door Mama Hilda worden ontvangen. Het einde van één van de mooiste dagtochten die ik ooit al heb gewandeld!!!

De rest van de dag wordt weer gespendeerd aan hangmatliggen en boekjes lezen of schrijven, naast de openhaard, samen met de honden. Na het (weer heerlijke) avondeten nemen we dan afscheid van Mama Hilda: we moeten morgen immers weer een vroege bus hebben willen we nog op een schappelijk uur in Quito toekomen...

Laguna Quilotoa - dag 3

We staan op rond vijf uur 's ochtends, en krijgen nog een lekker ontbijt van "El Esposo". Om zes uur stappen we dan op de bus richting Zumbahua, waardoor we de Quilotoa loop vervolledigen. Het weer is weer volledig omgeslagen: bewolkt en mistig, spijtig voor de mensen die vandaag naar Laguna Quilotoa gaan, wij hebben blijkbaar veel geluk gehad gisteren! In Zumbahua wachten we meer dan twee uur op een aansluitende bus richting Latacunga, maar besluiten dan uiteindelijk om toch de volledige twee dollar te betalen en met een bestelwagen mee te rijden. Zoals verwacht stappen onmiddelijk een 20-tal locals in de laadbak, en gaan ze voor een fractie van wat wij betaald hebben mee op de twee uur durende rit tot Latacunga....
Slideshow Report as Spam

Comments

ilsie
ilsie on

Als God in Zuid-Amerika
Amaaai, ziet de pacha daar liggen in zijne hangmat! Ge leeft daar precies zoals God in 'Zuid-Amerika'.. Precies een sprookje..zalig!! Het steekt mij echt de ogen uit!
Kusje
van je Ilseke
xxxx

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: