Delftsblauwe klompjes

Trip Start Aug 17, 2006
1
20
25
Trip End Feb 24, 2007


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Colombia  ,
Sunday, December 10, 2006

Op maandag 27 november zijn Develin en ik samen met de nachtbus naar CARTAGENA vertrokken. Cartagena is een oude coloniale stad in het noorden van Colombia. De stadsmuur staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. In Cartagena was het een leuk weerzien met diverse mensen die ik eerder al in Panama City en Taganga ontmoet had. ´s Avonds zijn we dan ook weze uiteten met 2 meiden uit Ierland in een Argentijnse Bistro. De mixgrill die ik besteld had was niet bepaald binnen het budget van een backpacker maar de 800 gram vlees die er tegenover stond maakte dit meer dan goed.
 
Cartagena was een mooie coloniale stad, maar voor mij de zoveelste in een rij tijdens mijn reis. Het fort dat Cartagena in de vroegere jaren moest bewaken maakte wel veel indruk op mij. Het is dan ook het grootste fort dat in Centraal- dan wel Zuid-Amerika gebouwd is. Anderhalve dag in Cartagene was echter voldoende voor ons om een goede indruk te krijgen. Uiteraard hadden we langer kunnen blijven en nog naar de Caribbische kust kunnen gaan om te zwemmen. Maar dat hadden we de afgelopen periode voldoende gedaan in Taganga en Tayrona NP. We besloten dan ook om de nachtbus naar Medellin te nemen.

Op donderdag 30 november arriveerden we ´s ochtends om 10.00 uur in MEDELLIN. We hadden goede verhalen gehoord over ´The Blacksheep Hostal¨. Om 10.30 uur stonden we daar dan ook op de stoep. De eigenaar, Kelvin, een Kiwi die inmiddels 4 jaar in Colombia woont, heette ons van harte welkom. We kregen meteen een flesje bier in onze hand gedrukt. Hoezo gastvrijheid om half elf ´s morgens! ´s Middags zijn we naar MUSEO DE ANTIOQUIA gegaan. Daar was een tentoonstelling ingericht over kunststukken van BOTERO. Botero is denk ik de bekendste kunstenaar uit Colombia. Hij is vooral bekend geworden door zijn bronzen beeldwerken. Deze beeldwerken tref je overigens ook aan door de gehele binnenstad van Medellin. In het museum waren echter ook schilderwerken en beelden gemaakt van andere materialen dan brons van Botero te zien. Na het bezoeken van het museum zijn we nog eventjes door de binnenstad gaan slenteren. Medellin gaf ons direct een warm gevoel. Zeer vriendelijke mensen en een zeer mooie, moderne en schone stad. Er zijn tevens 2 metrolijnen die de stad heel erg makkelijk bereikbaar maakt. Verder is Medellin omringd door een 4-tal bergen. In het dal van de deze bergen is de binnenstad die uitermate veilig is. tegen de berghellingen aan zijn de buitenwijken gebouwd. Hier is veel armoede en heb je als toerist weinig te zoeken.
 
Een goed overzicht van Medellin kregen we de volgende dag toen we zijn gaan PARAGLIDEN. Uiteraard een tandemsprong met een instructeur. Het mooiste van het paragliden vond ik het starten, oftewel zo hard mogelijk een berg afrennen totdat er voldoende wind onder de parachute kwam zodat onze voeten vrij kwamen van de grond. In het totaal hebben we zo´n 30 minuten in de lucht gezweefd, en dit voor maar 25 dollar! Ik had het echter spectaculairder verwacht. Maar het viel absoluut niet te vergelijken met het parachutespringen of bungiejumpen in New Zealand. De uitzichten daarentegen waren subliem. Helaas was mijn batterij van mijn fototoestel na 5 foto´s al leeg en was ik vergeten een reserve batterij mee te nemen.
 
Teruggekomen in het hostal bleken er diverse nieuwe gasten gearriveerd te zijn. De meeste van het was ik eerder tegen gekomen in Panama City. Partytime dus. Onder de nieuwe gasten was ook Jelle, een Eindhovenaar, Rasmus, een Deen, Simon, een Engelsman en 2 andere Nederlanders. ´s Avonds zijn we met een grote groep op stap gegaan. Medellin heeft een bruisend uitgaansleven. We belanden in Club Blue, een gezellige bar met veel lokale schoonheden. Medellin is dan ook de hoofdstad van de wereld wat betreft de plastische chirurgie. Net voordat Club Blue ging sluiten kwam ik in contact met Lina, een Colombiaanse uit Medellin. Er volgde een leuk gesprek dat echter abrupt afgebroken werd doordat we de bar moesten verlaten. Buiten hebben we nog eventjes verder gekletst en hebben we onze emailadressen en telefoonnummers uitgewisseld. Ik had haar tevens beloofd om haar de volgende morgen om 10.00 uur te bellen om eventueel wat af te spreken. Toen wist ik echter nog niet dat ik uiteindelijk pas om 07.30 uur in mijn bed zou belanden. Na Club Blue zijn we namelijk nog naar een andere tent (Club Wild) buiten de stad gegaan. Een rare, wellicht illegale, club op een achteraf gelegen industrieterrein. Veel drugs (1 gram cocaine voor € 3,00) en mooie ´foute´ vrouwen. Beide verleidingen kon ik echter zonder moeite weerstaan.
 
Om 09.45 uur liep mijn wekker af. ´s Avonds een vent, ´s morgens een vent. Met een enorme kater een een brak gevoel belde ik Lina volgens afspraak om 10.00 uur op. We spraken af om elkaar om 12.00 uur te treffen op een metrostation om samen naar Guatapé te gaan. Liever had ik wat later afgesproken maar de plaatselijke voetbalclub Club de National Medellin zou die avond voetballen en zowat iedereen van het hostal zou daarheen gaan. Om 12.00 uur trof ik Lina inderdaad aan op het metrostation en samen pakten we de bus naar Guatapé. De busrit zou zo´n 2 uur duren, een mooie mogelijkheid om elkaar wat beter te leren kennen. Ik wist inmiddels al dat Lina advokaat was. Haar moeder blijkt een professor in de Colombiaanse literatuur te zijn en haar vader een klinisch patholoog. Verder wilt Lina graag verder gaan studeren in het buitenland. Ze wil een masterprogramma gaan volgen in Internatiol Relations and International Organizations. Deze opleiding wilt ze graag gaan volgen in Londen, Amserdam of Groningen. Inmiddels was mijn kater vervangen door vlinders in mijn buik.
 
In GUATAPE aangekomen bleek al snel wat de belangrijkste toeristische atractie zou zijn. Al van verren zag je een grote rots te liggen. Vanaf de top van deze rots zou je geweldige uitzichten hebben. De klim naar boven duurde bijna een half uur, maar de uitzichten waren inderdaad geweldig. Inmiddels was duidelijk dat mijn vlindertjes hun vleugels uitgeslagen hadden en waren overgevlogen naar Lina. De voetbalwedstrijd heb ik ´s avonds dan ook niet gezien. Het live geluid vanuit het stadion echter wel daat haar appartement op slechts 200 meter van het stadion lag. We spraken af dat we de volgende dag elkaar weer zouden zien. Echter niet zo vroeg als de vorige dag. Die nacht heb ik maar weinig geslapen.
 
De volgende dag zijn we samen naar het graf van PABLO EMILIO ESCOBAR GAVIRIA gegaan. Pablo Emilio Escobar Gaviria (1 dec.1949 - 2 dec.1993) was de beruchtste Colombiaanse drugsbaron die een van de rijkste mensen ter wereld werd door zijn wereldwijde handel in cocaine. (Lees meer over Pablo Escobar op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Pablo_Escobar). Voor een groot persoonlijkheid en een van de rijkste mensen ter wereld heeft Pablo Escobar eigenlijk maar een klein graf. Naast hem liggen zijn vader en moeder. Na het bezoeken van het graf zijn we nog wezen winkelen voordat we om 7 uur ´s avonds aansloten bij de BBQ die wekelijks door Kelvin in het hostal gehouden wordt. Het werd nog een heel gezellige avond, mede door de 3 flessen wijn die samen meester hadden gemaakt. Ik kon echter de volgende dag uitslapen, Lina moest echter gaan werken. En met de wetenschap dat zij ´s maandags van 08.00 tot 21.00 moet werken en de rest van de week van 08.00 tot 17.00 uur (totaal 44 uur, heel gwoon in Colombia) was dit geen prettig vooruitzicht voor haar. Helaas ook niet voor mij, ik was haar aanwezigheid inmiddels aardig gewend en zou haar dan ook de volgende dag enorm missen. Gelukkig hadden we de avonden nog en ´s middag konden we samen lunchen.
 
Op woensdagavond 6 december kwam dan toch het onvermijdelijke: Ik ging verder met mijn reis richting Antarctica. In het totaal ben ik een week in Medellin gebleven. Het hadden het er wel 10 mogen zijn van mij. Ik nam die avond de nachtbus richting Popayan. Lina kwam mij uitzwaaien. Toen de bus bijna vertrok realiseerde ik mij dat ik nog een souvenir uit Nederland in mijn tas had zitten. Mijn collega´s van Woonbedrijf hadden mij allemaal kleine kadootjes gegeven waar ik onderweg wellicht nog wel iets aan zou hebben. Zo kreeg ik van een collega (volgens mij Hedwig, sorry als ik het mis heb) een paar Delftsblauwe klompjes met daarop een molen geschilderd. Deze klompjes heb ik mijn hele reis bewaard om ze aan iemand speciaals te kunnen geven. Ik denk dat de klompjes inmiddels op de juiste plaats zijn aanbeland. Thanks! Het afscheid was heel erg zwaar. Hopenlijk zullen we elkaar in de toekomst nog eens ontmoeten.
 
Na een lange busreis arriveerde ik om 13.00 uur in POPAYAN, een coloniale stad die halverwege Medellin en de grens met Ecuador ligt. In Popayan werd alles in gereedstelling gebracht voor een groot feest dat die avond gehouden zou worden. Het bleek een katholiek feest te zijn waarin kaarsen een belangrijke rol spelen. Het hele dorp was ´s avonds uitgelopen naar het park gelegen in het centrum van de stad. Heel gezellig. Maar ik was aardig vermoeid en ben dan ook vroeg naar bed gegaan, mede omdat ik de volgende dag al om 7 uur de bus richting de grens wilde pakken, en indien mogelijk zelf Quito wilde bereiken. De volgende ochtend was ik echter zeer beroerd. Ik wist niet of het liefdesverdriet was of wat anders. De busreis was dan ook een regelrechte ramp. Mede door een vrachtwagen die de weg blokkeerde nadat hij geschaard was bereikte ik Quito na 17 uur reizen. Totaal gebroken en een barstende hoofdpijn. Uiteindelijk bleek de oorzaak de hoogte te zijn. Ik had hier nog nooit eerder last van gehad.
 
Sinds gisteren,  zaterdag 9 december, ben ik in QUITO, de hoofdstad van ECUADOR. Ik heb nog weinig gezien daar ik gisteren een reis ben wezen boeken naar de Galapalos Eilanden en vandaag de hele dag op bed gelegen heb. Gelukkig gaat het nu weer. Morgen (maandag) vertrek ik voor 11 dagen naar de Galapalos Eilanden. eerst ga ik een georganiseerde track maken van 5 dagen overland, daarna een dag duiken en vervolgens 5 dagen varen naar diverse eilanden. Dit moet een van de hoogtepunten van mijn reis worden. Het volgende hoogtepunt van reis staat te wachten bij terugkeer van de Galapalos Eilanden: Lina heeft een maand zomervakantie en komt voor een paar weken naar Ecuador om samen met mij de kerstdagen en oud op nieuw te vieren!!!
Slideshow Report as Spam

Comments

waswas
waswas on

mooie klompjes
Ziet er allemaal goed uit daar, mooi wat je allemaal mee maakt, is in ieder geval een stuk leuker dan het geen wij hier op een (dra)maandag mee maken.

Veel plezier nog en succes met de chica;-)

Groeten Richard

Ps. het kampioensfeest van PSV is al geweest als jij terug bent!!

nikki3
nikki3 on

Galapagos
Veel plezier op de Eilanden , Wauw zeg !! Peer en ik zijn Jaloers !!
Leuke, mooie foto´s WJ

Groetjes Peer en Wilma

Mijn mannetje was afgelopen dinsdag in de wedstrijd van psv eerder naar huis gekomen omdat we ook die dag 4 jaar getrouwd waren Lief hé ?

nr.9
nr.9 on

Goed gedaan jochie
Speciale vlinders hebben ze daar in Colombia zeg. De reis kent nu in meerdere opzichten zijn hoogtepunten, lees ik. Veel succes en plezier nog. Zowel op de Gapalamadosilos eilanden als bij wat er daarna allemaal staat te gebeuren.

Eén correctie nog. De meest beroemde Botero is natuurlijk Santiago Botero, de wielrenner!!!!

Groeten,
9

rnas
rnas on

He ontdekkingsreiziger
Alles heel goed daar zo te lezen en te zien! Blijft leuk om je verhalen te lezen. Gaaf om naar de Galapagos te gaan. In ieder geval ook al hele fijne kerstdagen met z'n tweeen gewenst. Maak er iets leuks van. Groeten Richard en Daniele

Inderdaad jammer dat je het kampioensfeest mist, ach ja je kunt niet alles hebben

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: