Barra Grande a Ilheus

Trip Start Sep 26, 2007
1
6
26
Trip End Mar 26, 2008


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Brazil  ,
Tuesday, October 16, 2007

Hola!

Na ons uitstapje naar Ilha de Tinharé, waar Morro de Sao Paulo deel van uitmaakt, staan we, na drie dagjes kamperen op Barra Grande, op het punt de bus te nemen naar Ilheus, een stad ter grootte van Gent ongeveer. We hebben het plan opgevat om, als het ons daar bevalt tenminste, aldaar een appartement te huren en eventjes te blijven hangen, kwestie van een beetje los te komen van de louter touristische sector en eindelijk eens een glimp op te vangen van de befaamde Braziliaanse gastvrijheid (zonder daarvoor te moeten betalen).

Al is Morro de Sao Paulo qua natuur en strand zonder meer breathtaking, de al even duizelingwekkende touristische infrastructuur van pousadas, cocktailstalletjes, supermarkten, internetcafés, restaurants en ga zo maar nog eventjes door, zorgt ervoor dat die fijne natuur een beetje verzinkt in de artificiele raderen van de geldmolen die non-stop op volle toeren moet blijven draaien.

We waren nogal vlug uitgekeken op Morro zelf, dus besloten we om een wandelingetje te maken naar het dichtstbij gelegen vissersdorpje met de welluidende naam Gamboa. Op een kleine kilometer van het gonzende Morro zie je een heel andere kant van Brazilie: dit kleine vissersdorpje ligt behoorlijk afgezonderd en de locale economie (al is dat een groot woord in deze context) valt of staat met de visvangst. De couleur locale konden we hier met volle teugen opsnuiven, al werden we vaak bekeken alsof we juist in bad vol stront ondergedompeld waren.
Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat mensen in kleinere dorpjes op het Braziliaanse platteland de blanke westerling als de autoritaire kolonisator blijven zien (wat we, ondanks de vele mooie internationale façades de facto nog altijd zijn).
In de touristische streken worden we dan weer vooral gezien als de "gringocaixa", de rijke en verspilzuchtige (laat mij vooral weten of dit woord bestaat) blanke die niet weet wat hij met al zijn geld moet.

Op de terugweg van Gamboa moesten we dwars doorheen het centrum van het eiland omdat het hoogtij was en de Atlantische Oceaan een bad-ass m*f* is waar je niet zomaar eventjes doorwandelt, al komt het water maar tot net boven je knieën
Na een stevige wandeling stootten we op een scene die we in Salvador ook konden aanschouwen en die het hele Braziliaanse landschap lijkt te kleuren: de favelas. Hier wonen de mensen die in Morro caipirinhas, kettingen, armbandjes, desserts, fruitsappen, pennen etc aan de man proberen te brengen.

Ik kan maar niet wennen aan de contrasten van dit land. Op een eiland dat maar een vliegenscheet groot is, zie je rijke stinkers met al hun bling-bling in de zon paraderen en consumeren dat het een lust is terwijl achter de heuvel mensen in een gat in de grond moeten kakken omdat basic sanitation te duur is. Tis moeilijk om er één bepaalde emotie uit te kiezen wanneer je zoiets ziet, ik denkt dat het bij mij een mix van verdriet en woede tegenover zoveel ongelijkheid en onrecht is, en schaamte omdat wij uiteindelijk deze situatie in stand houden.

Toen we op de boot naar het vasteland zaten, waren Martí en ik allebei opgelucht dit 'paradijslijke' oord te verlaten. We zijn met de bus tot in Camamu gereisd om van hieruit de boot naar Barra Grande te nemen, een authentiek ongerept stuk schiereiland waar we in alle rust naar het geklots, gewaai en gewriemel van de natuur konden genieten. De zee heeft een super positief effect op mij en ik vind het fantastisch dat ik de tijd heb om me erdoor te laten hypnotiseren.
Eens je echt naar de zee begint te kijken, zie je zoveel verschillende krachten op die massa levengevend water inwerken, zoveel verschillende elementen die elkaar nodig hebben om zichzelf in stand te houden en jij als mens maakt daar een miniem deel van uit. Suddenly, it al makes sense: the sea, the land, the clouds and you somewhere in the middle. Sterke emoties, echt waar. (Okee, I had smoked a fat joint toen, maar dat doet niets af aan de ervaring van dat moment waar ik nu bij het schrijven nog steeds kiekenvel van krijg)

Tis overigens super hoe Martí en ik elkaar begrijpen, de momenten van stilte zijn talrijk na een aantal weken van non-stop op elkaars gezicht te kijken, maar het is een gedeelde stilte waar we elkaar perfect in kunnen vinden. Ik kan gerust een nieuwe soulmate aan het lijstje toevoegen...

Soit, genoeg geleuterd en gefilosofeerd, ik verlaat jullie opnieuw voor eventjes. Weet dat jullie in mijn hoofd zitten en er af en toe een wee gevoel in de maag bij komt kijken... Still loving it though, being on the road, wind blowing in your face en nog meer van die halfzachte clichés!

Bees en hug,

Arne
Slideshow Report as Spam

Comments

SIDNEI on

Voce e mesmo sortudo eu sou deste paraiso que voces apreciaram e emocionante cada passo que damos

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: