Flores het laatste avontuur van deze reis

Trip Start Apr 24, 2009
1
10
11
Trip End Aug 29, 2009


Loading Map
Map your own trip!
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Indonesia  , East Nusa Tenggara,
Monday, August 24, 2009

Hallo allemaal,

Hier het verslag van ons laatste stukje in IndonesiŽ, het eiland Flores.

Voor mensen die wat ouder zijn en op school nog het rijtje Indonesische eilanden heeft moeten leren weten dat de volgorde Sumatra, Java, Bali Lombok, Sumbawa, Sumba, Flores, Timor is. Waarbij Sumba eigenlijk onder Flores ligt. Om vanuit Lombok naar Flores te komen moet je door Sumbawa. Nu is Sumbawa niet het meest interessante eiland in IndonesiŽ dus dat slaan we over. Er zijn 3 manieren om in Flores te komen. De makkelijkste is vliegen maar dan moeten we eerst terug naar Bali. De andere manier is met de bus. Tja dat is ook niet de makkelijkste manier aangezien het eilanden zijn dus het is bus, ferry, bus, ferry en dat ongeveer 40 uur lang. Daarna heb je nog een week nodig om weer bij te komen. De laatste optie is met de boot en dit is dan ook de meest populaire. Met wat geluk (laatste moment afmelding van andere mensen) hebben we de laatste plaatsen op de boo t. Deze vertrekt maar eens in de zes dagen vandaar dat we iets langer op Lombok verblijven dan we van plan waren. De boottocht is tegelijk ook een toertocht. Dat betekent dat het meeste reizen in de nacht is en overdag bezoeken we allerlei plaatsen onderweg. Dit zijn voornamelijk onbewoonde eilandjes met paradijselijke stranden waar het schitterend snorkelen is . Heel relaxed allemaal. Wat ze niet verteld hadden is dat de zee hier behoorlijk te keer kan gaan. Wij hadden een hut (formaat bezemkast) maar de meeste mensen sliepen op het dek. In de nacht had je het gevoel dat je in een Efteling attractie beland was. Veel mensen werden dan ook zeeziek. De stemming in de ochtend van de tweede dag was dan ook wat minder. Wij zijn het redelijk goed doorgekomen.

Op de derde dag voor we in Flores aankomen, gaan we naar de hoofdattractie: het eiland Komodo waar de beroemde Komodovaranen zitten . Helaas zijn we hier niet alleen aangezien dit een grote toeristische attractie geworden is. Valt dus wat tegen, kreeg het gevoel in een safaripark beland te zijn. Gelukkig nog wel de komodovaraan gezien en dat is werkelijk een imposant beest. Bedenk je maar een hagedis van ongeveer 5 tot 6 meter lang met gigantische klauwen . Het eet voornamelijk geiten, wilde varkens maar ook een buffel wil nog wel lukken. De bek van een komodovaraan zit vol met giftige bacteriŽn dus na een beest gebeten te hebben hoeft hij alleen maar te wachten tot het dood neervalt. In het verleden zijn ook heel wat mensen aan dit beest ten prooi gevallen.

Na Komodo komen we aan in Flores in de havenstad Labuanbajo . Flores is de laatste jaren als toeristisch eiland erg in opkomst alleen zijn de voorzieningen daar nog niet op aangepast. Weinig overnachtingsplekken en de overnachtingsplekken die er zijn, zijn meestal niet de beste. We komen dan ook terecht is een klein hok met een gammel bed en een niet al te geweldig sanitair. Tijdens onze reis door Flores zullen we merken dat het nivo van de hotels hier overal niet geweldig is al is het hotel in Labuanbajo wel het minste. Voor mensen die ooit naar Flores gaan mijdt het hotel "Matahari". Paul heeft nog een week rondgelopen met tientallen rode jeukende vlekken op zijn lichaam. Met de publieke bus vertrekken we naar Bajawa over de trans Flores highway. Dit is een belevenis op zich. Flores is een vulkanisch bergachtig eiland. De weg slingert zich over de hele lengte van het eiland en als ik zeg slingert dan is dat niet overdreven. Er zit geen recht stukje in. Tel daar het op en neer van de bergen bij op en het feit dat de buschauffeurs niet echt op de meest voorzichtige man met ware doodsverachting over deze weg scheuren en je zult begrijpen dat plastic zakjes standaard bijgeleverd worden. Dankzij mijn flinke voorraadje reistabletjes heb ik het redelijk overleefd wat ik niet kon zeggen van een aantal van mijn medepassagiers die soms over me heen hingen om bij het raam te komen. Na de busrit van 10 uur was ik blij dat we in Bajawa aankwamen en ik een paar uur op bed kon liggen om bij te komen.

Bajawa is een rustig plaatsje en ligt op ongeveer 1100 meter . Het is het centrum van de streek in Flores waar het Ngada volk woont. Dit is ook de reden om hier te komen. Met een lokale gids regelen we een trektocht van 3 dagen waar we 2 nachten in een lokaal dorp slapen. Dit vinden wij nog steeds de leukste en beste manier om de streek en de mensen te leren kennen.

De Ngada zijn het meest bekend om de manier waarop ze in hun dorp leven . Een dorp bestaat uit een aantal clans. Voor iedere clan wordt in het dorp een mannelijk en een vrouwelijk symbool neergeze t. Het mannelijk symbool is een totempaal met een dakje wat lijkt op een parasol (ngadhu), het vrouwelijk symbool is een klein huisje (bhaga). Naast deze symbolen zijn ook op het dak van een aantal huizen een mannelijk symbool en een vrouwelijk symbool geplaatst ook weer gelijk aan het aantal clans in het dorp . De Ngada zijn matriarchaal dat wil zeggen dat het bezit over gaat naar de vrouw en niet naar de man. Als een man dus trouwt trekt hij in bij zijn vrouw en niet andersom. De typische huisjes met hoge daken zijn allemaal gebouwd om een grote middenruimte waar het dagelijks leven van het dorp zich afspeelt. Vriendelijke mensen die graag een gesprek met je proberen aan te knopen . Dit is ook de streek waar de lokale sterke drank (Arak) gestookt wordt dus bij iedere maaltijd werden daar wel een paar flessen van genuttigd, daarna versta je elkaar een stuk beter ook al spreek je elkaars taal niet.

Vanuit Bajawa zijn we weer over de trans Flores Highway naar Moni gegaan. Deze rit was zo mogelijk nog heftiger dan de vorige met een buschauffeur die dacht dat hij met een wedstrijd bezig was. Moni zelf is een kleine nederzetting en de enige reden om hierheen te gaan is omdat het aan de voet van de Kelimutu ligt. De Kelimutu is een vulkaan met iets heel bijzonders. In de krater van de vulkaan liggen 3 meren. Ieder meer heeft een andere kleur en om het nog bijzonderder te maken veranderen ze onder invloed van mineralen en het weer door de tijd ook nog van kleur. Toen wij er waren was een meer turkoois (blauwgroen)  het tweede meer was groen en en het derde meer was zwart . Twee maanden geleden was het groene meer rood en het zwarte meer is wit geweest. Om 4 uur in de ochtend achterop een brommertje de vulkaan op om de zonsopgang te zien. Op het uitzichtspunt zijn dan ongeveer 20 mensen aanwezig. Vreemd genoeg verdwijnen die allemaal na een uurtje terwijl dan pas het spectaculaire schouwspel begint. Als de zon namelijk op de meertjes komt worden deze heel intens van kleur en tot onze verbazing waren wij de enigen die dit gezien hebben. Wat fijn om geen haast te hebben. 

Verder is er in Moni niet veel dus de volgende dag vertrekken we naar Maumere waar we het vliegtuig naar Bali nemen. Maumere is een lelijke stad waar ongeveer 50.000 mensen wonen. In 1992 is er een 20 meter hoge tsunami geweest waarbij duizenden mensen zijn gestorven. De stad heeft zich daar nooit van hersteld en de nieuwe gebouwen zijn lelijke betonnen constructies.

Inmiddels zitten we dus weer op Bali een beetje relaxen in Ubud. Eindelijk weer warm water en een goed bed. Morgen vliegen we naar Hongkong en daarna terug naar huis. Het zit er weer bijna op.

Dit is mijn laatste verslag. Ik hoop dat jullie er een beetje van genoten hebben. Het was  niet altijd makkelijk om het verzonden te krijgen. Was altijd wel weer een uitdaging om met krakkemikkige internetverbindingen de foto's er op te krijgen. Vreemd genoeg hebben we de betere internetverbindingen gehad op de plaatsen waar we het niet verwacht hadden en de slechtste op de toeristenbestemmingen zoals hier op Ubud.

De rest van de verhalen vertel ik wel persoonlijk.

Tot spoedig ziens.
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: