Kyushu
Trip Start
Mar 28, 2012
1
15
24
Trip End
Aug 21, 2012
Where I stayed
Fukuoka, Kyushu-Okinawa, Japan
Tuesday, June 12, 2012
Na een nachtbusrit kwam ik 's ochtends vroeg, maar niet zo vroeg als de vorige keren, aan in Fukuoka. De grootste stad van het meest westelijke "grote" eiland van Japan, Kyushu. Fukuoka staat daarnaast ook te boeken als de stad met de lekkerste noodles in Japan, de befaamde "Hakata ramen" (spreek uit als Hakata Lamen haha) en om de mooiste vrouwen in Japan, naar men zegt. Beiden kunnen maar zo eens kloppen!
's Ochtends ben ik de stad wat gaan verkennen. Onder andere Canal City, een enorme shopping mall met een erg leuke promenade naast de rivier en Tenjin, het drukste gedeelte van Fukuoka, stonden op het programma. In Canal City bevindt zich Raumen Stadium, een aparte verdieping vol met Ramen tentjes. Ik heb een willekeurige tent uitgekozen (of misschien wel die met de mooiste Japanse Hakata vrouwen, ik weet het niet meer) om de befaamde Ramen eens te proberen. Ik heb al vaker Ramen op in Japan, maar deze waren echt goud. Heerlijk zeg.
Die middag ben ik met Marcus, een Duitser die ik ontmoet had in Kyoto en die ook in hetzelfde hostel verbleef in Fukuoka, naar het strand gegaan. Een erg relax ding aan dit hostel, was dat ze gratis fietsen te huur hadden. Euh, gratis fietsen te huur... Om te lenen.
Anyway, wij op de fiets begonnen aan de tocht langs de haven richting het strand van Fukuoka, 15 kilometer verderop. In Japan fietsen ze ook ontzettend veel. Het land is erg heuvel- en bergachtig, maar alle steden bevinden zich in valleien. Het vlakke terrein leent zich dus prima voor fietsers. Ze hebben echter geen aparte fietspaden. Voetgangers en fietsers delen de stoep. Het gaat zo dat je denkt "dit gaat zo fout", maar het gaat telkens goed. Iedereen houdt rekening met elkaar. Dit zou in Nederland nooit werken, dan was je allang door een opgefokte Brutus van je fiets gemept.
Goed, het zonnetje scheen, de lucht was blauw, het strand was relax, asjemenou! De zee was echter te koud om te zwemmen, niemand bevond zich in het water. Schijnt dat dit in juli en augustus wel massaal gebeurd. Maar mensen zaten in leuke strandtentjes wat te chillen, of ze waren juist actief aan het beachvolleyballen. Marcus moest eerder terug en ik zou normaal gesproken met hem meegefietst zijn, maar ik zag ook een groepje met een voetbal en twee pupillengoals. Als ik een voetbal zie, kriebelt het altijd (kan wat dat betreft ook niet wachten op het voetbalseizoen straks), dus ik vroeg de Japanners of ze een partij wilden spelen. Een goed, vermoeiend uur later zat de pot erop. Heerlijk. Het ging erg lekker ook. Ik zei ze gedag, sayanora en een paar zeiden zelfs "I love you". Haha, vast omdat ik ook nog met een zieke omhaal scoorde.
De hakata Ramen in Fukuoka worden 's avonds ook op straat verkocht. In Canal city komen de bankjes tevoorschijn, is er ontzettend veel volk op de been en is het erg gezellig 's avonds. Die avond was Nederland - Denemarken, maar omdat het nog geen 01.00 uur was, hebben we (Marcus, Jeff uit Schotland en ik) na de heerlijke ramen nog even wat getrommeld in een arcade. Ik had het zelf nog niet gespeeld, maar het werkt echt op je lachspieren. Vooral als je op de kalle klets kijkt van een enorm fanatieke Schot naast je, terwijl je op de blijste muziekje moet drummen. Lachen man. Het resultaat van de wedstrijd die avond weet iedereen nog wel. IK zei later Marcus, kijk maar lekker zelf Portugal - Duitsland. Ik had geen zin meer. Dat was om 3.30 na een drama...
De volgende dag heb ik een trip gemaakt naar Nagasaki. Waarschijnlijk was het omdat ik wist wat ging komen na in Hiroshima geweest te zijn, maar ik was wat minder geschokt door Nagasaki dan door Hiroshima. Dit betekend niet dat het geen indruk maakte, ik was gewoon wat beter voorbereid. Toch doen de persoonlijke eigendommen van slachtoffers, tekeningen van dode familieden van kinderen, verhalen van gewonden en enorm schokkende foto's je toch echt wel een hoop. Ik ga er niet weer op in, maar ik wil wel een verhaal en foto (zie foto's) met jullie delen, die ik tegenkwam helemaal aan het einde van de wandeling door het museum, een beetje verborgen in een hoekje. Ik werd op het laatst nog even weggeblazen daardoor. Het is een wat schokkend verhaal, maar de combinatie van het verhaal van de fotograaf en de foto vat voor mij de horror, de gruwel en de onvoorstelbaar inhumane daad perfect samen. Bekijk eerst de foto van "A boy at a crematory in Nagasaki)" en lees dan onderstaand verhaal:
"A Boy Standing at a Crematory in Nagasaki, 1945:
Joe O’Donnell took photographs of Japan after the Second World War as a
news photographer for the American military. Recently he spoke to a
Japanese interviewer about his picture of a boy standing amid burned
ruins next to a crematory. The following is a paraphrase of what he
said:
'When I arrived at Nagasaki from Sasebo, I looked down at the city from
the top of a low hill, I saw some men wearing a white mask. They were
working near a ditch full of burning coal.
I noticed a boy about ten years old walking by. He was carrying a baby
slung on his back. In those days, in Japan, it was common to see
children playing in vacant lots with their little brothers or sisters on
their backs, but this boy was clearly different. I could see that he
had come to this burning ground for a serious purpose. He was barefoot.
When he reached the edge of the crematory, het stopped and peered ahead
with a fixed expression. The infant’s head was tipped back as if the
baby were fast asleep.
The boy stood there next to the area for about ten minutes. The men in
white masks walked over to him and gently began undoing his cords that
were holding the baby. Then I first realized that the baby was already
dead. The men held the body by the hands and feet and placed it gently
on the hot coals.
The infant’s body made a hissing sound as it was placed in he fire. Then
it lit up in brilliant flames like a deep red of the setting sun. The
boy stood there erect and motionless with his innocent cheeks shining
scarlet. I noticed that the lips of the boy were also streaked with red
as he watched the flames. He was biting his lower lip so hard that it
shone with blood. The flames burned low like the sun going down, and the
boy turned around and walked silently away from the burning pit'. "
Omdat ik een pas had gekocht om 3 dagen door het Noorden van Kyushu te reizen, had ik ook de mogelijkheid met de anders erg dure "Shinkansen", de beroemde en erg vette Japanse Bullet treinen, te reizen. Een rit van 300 km per uur bracht me diezelfde middag in minder dan 40 minuten naar Kumamoto, waar ik naartoe wilde om het kasteel te bezichtigen. Het terrein was al gesloten, maar de torens waren vanaf een heuvel perfect zichtbaar. Het futuristisch uitziende racemonster bracht me die avond terug naar Fukuoka. Een andere soort ramen erin geknald (alsof je een heel ander gerecht eet, serieus heel gevarieerd) en de avond zat erop voor Tim-san.
De volgende dag ben ik via Kumamoto naar Aso afgereisd. Dit ging met de Trans-Kyushu Express. De naam zegt het al, de trein bracht me via een schitterende trip door de bergen dwars door Kyushu naar Aso-san, de grootste actieve vulkaan van Japan (een van de grootste ter wereld), die zich bevindt in de grootste (aardrijkskunde freaks opgelet) caldera ter wereld, met een omtrek van 120 kilometer. Op sommige dagen mag je niet bij Aso in de buurt komen, de vulkaan gedraagt zich nogal eens aso-ciaal (trommels graag), hij stoot dan zeer giftige gassen uit. Ach so, dat was nu gelukkig niet het geval, waardoor ik de busrit van 40 minuten van het station naar de krater met een gerust hart kon maken. Het was echt een indrukwekkend gezicht. Van kilometers afstand was de rook al te zien. Het rook allemaal wat grappig en het was nog even klimmen vanaf het busstation naar de rand van de vulkaan. Het is vrij zeldzaam dat je zo dichtbij een actieve vulkaan kunt komen. Het hissende geluid van de vulkaan in combinatie met de enorme rookwolken (ik hoop dat de foto's hier een beetje een idee van geven), samen met de gedachte dat het een actieve vulkaan is maakten het tot een erg toffe trip.
De schitterende treinrit ging die middag verder, naar Beppu, Hot spring hoofdstad van Japan. Als je in Beppu inkomt, zie je overal stoom uit de grond komen. Het ruikt een beetje sulfaatachtig, rotte ei en shit, maar het is een prima teken. Beppu zit namelijk bomvol met onsen. Sommige hot springs zijn te warm om in te borrelen, dat zijn meer very hot springs met kokend water. Maar er zijn genoeg onsen te vinden, die gebruik maken van natuurlijk opgewarmd bronwater. De volgende dag heb ik doorgebracht in de Hyotan Onsen. Ze hadden verschillende binnenbaden (steenbad, mineraalbad, hot tub enz), een schitterend buitenbad, een stoombad en een zandbad. Alles verwarmd en met water uit de bronnen van Beppu. Het zandbad was erg mooi. Ik kreeg een Yukata, net als bij de Dogo Onsen, maar deze werd vergezeld door een eenmalig te gebruiken, weg te gooien onderbroek. Dus onderbroekie aan, yukata eroverheen en op naar de zandbak. Hier was het de bedoeling dat je een kuil ging graven, waar je dan vervolgens met de yukata aan in ging liggen. Dan zand erover. Het zand was erg warm en hoe dieper je groef, hoe warmer het werd. Het werd verward door een bron onder de zandbak. Het was op een vage manier erg ontspannend. Je zweet je echt kapot, maar het is heerlijk relax op een bijzondere manier. Als een kind dat zich ingraaft op het strand. Na een minuut of 20 flink gaar de Yukata in en het onderbroekie in de daarvoor bestemde bakken gedeponeerd en de rest van de tijd in mn nakie doorgebracht in de overige baden.
Na een bezoek aan een onsen ben je volledig relax en wil je eigenlijk alleen maar eten en dan slapen. Eten heb ik gedaan. Het slapen heb ik bewaard voor de nachtbus vanuit Fukuoka naar Osaka. Dus eerst een treinrit van 3 uur, van Beppu terug naar Fukuoka (oke, ook hier in slaap gevallen). Daarna meer eten. Het laatste bakkie Hakata Ramen naar binnen gekeild in Fukuoka. Toen ik op mijn bus zat te wachten, met een volle buik, weer terug in Fukuoka dus, kwam ik tot de conclusie dat Fukuoka toch wel een erg chille stad is. Het lekkere klimaat, het ontzettend lekkere eten, de schitterende omgeving en de sfeer in de stad en toegegeven, de "Hakata Bijin" die maar voorbij bleven lopen toen ik op mijn bus aan het wachten was. Niet verkeerd!
Comments
Tim! Zat ik gister op je site om je te feliciteren, was ik het vergeten na het inhalen van 3 verhalen + foto's.. Dus bij deze: gefeliciteerd met je verjaardag!!
Die kraters zijn echt een bijzonder gezicht, een beetje onheilspellend.
Eigenlijk had je na dit hoogtepunt (Japan) wel weer naar huis kunnen komen
Leuk verhaal tim!
Hahaaa een zieke omhaal kan je dat nog wel chef?
ja ik had je ook vergeten te feliciteren,maar ik zit niet iedere dag op de computer maar bij deze tim san heel erg gefeliciteerd jongen !!leuk verhaal weer elke dag lijkt anders, hele ramen worden er naar binnen gewerkt ,potje voet of beachballen op het strand nog meer ramen de nodige biru,s chillen in heet zand, wat een leventje...... maar het is je gegunt saya nora
gegunt of gegund moeilike taal tim dat nederlands he gegunde toch met een d en zit niet in t kofschip na ja have a nice time