Kyoto - Matsuyama
Trip Start
Mar 28, 2012
1
14
24
Trip End
Aug 21, 2012
Where I stayed
Matsuyama, Shikoku, Japan
Thursday, June 7, 2012
zo kan het ook. Haro is hallo uiteraard. Maar er zijn meer woorden, "geleend" uit het Engels, met een Japanse draai. Biru, kohi, yoguruto, jusu en miruku zijn respectievelijk, bier, koffie, yoghurt, sap en melk, maar dat had je vast zelf misschien al wel geraden. Maar goed, voor nu, haro...
Op 1 juni, na schitterende dagen in Kyoto, vertrok mijn bus naar Kanazawa. Mijn voornaamste reden voor het bezoeken van Kanazawa was dat deze plaats ten noorden van Kyoto beschikt over een van de 3 mooiste (Japanse) tuinen van het land. Daarnaast wilde ik er overnachten in een Japanse stijl gasthuis, dus slapend "op de grond", op een tatamimat en een futon beter gezegd. Erg comfortabel en relax! Maar, ik werd positief verrast. De Hyakumangoku Matsuri was namelijk aan de gang in Kanazawa, een festival dat de toetreding van Meada Toshiie als koning van het kasteel in Kanazawa in 1583 viert. Hyakumangoku refereert aan de 1 miljoen koku (een meeteenheid in Japan) rijst die het kasteel waard was. Een onderdeel van dit festival is een geweldig lantaarnparade op de rivier. Honderden zelfgemaakte lantaarns worden de rivier afgelaten, wat een bijzonder effect heeft in het donker.
Een andere positieve bijkomstigheid was het feit dat de Kenroku-en tuin vrij (als in kostenloos) te bezichtigen was. En wat een schitterende tuin bleek het te zijn. Helemaal wat je van een Japanse tuin verwacht. De plaatjes doen hier het woord.
Die middag begon een parade van het station naar het kasteel, alle inwoners in traditionele kledij, om de situatie in 1583 na te spelen. Dit trok ontzettend veel volk (dat zich al 4 uur van te voren langs de route van de parade ophield langs de weg). Matjes werden overal neergelegd. Ik dacht wat is er aan de hand, maar mensen "reserveerden" hun plek gewoon. Het principe wie het eerste komt, wie het eerste maalt werkt hier. Net als bijvoorbeeld bij het in de rij staan, maakt niet uit waarvoor. De trein bijvoorbeeld. Ben jij als eerste op het perron, dan gaat de volgende persoon achter jou staan (en dit herhaald zich) zodat jij de eerste bent die de trein in kan. Zoveel respect hier, het werkt allemaal.
De volgende middag heb ik de trein gepakt naar Takayama, in de Japanse alpen. De treinrit was echt schitterend, erg ruig en bergachtig. Japan is voor 70% bos en overal zie je bergen, maar de Japanse Alpen staan bekend om schitterende vistas. Eenmaal in Takayama aangekomen was het weer wat kak, wat mij heeft doen besluiten niet nog verder door te reizen naar het erg schitterende Tamikochi (2 uur en 60 euro verder). Van een wandeling zou toch niks komen en met mist en regen zie je niet zoveel. Daarom heb ik in Takayama maar met Tel uit de VS wat Sake brouwerijen bezocht, na een mooie wandeling 's ochtends. De melksake is tot nu toe mijn favoriet, zou een fles mee naar huis nemen, maar dat gaat wat moeilijk.
De volgende dag was het weer wel redelijk (behalve 's ochtends), waardoor ik toch nog in staat was een en ander van de alpen te zien na het beklimmen van een uitzichtpunt. Die avond samen met een fantastisch grappige gast uit Australië wat anime films gekeken van de Studio Ghibli, een mateloos populaire animestudio die verantwoordelijk is voor films die al Academy Awards gewonnen hebben. Ik ben helemaal niet thuis in de wereld van anime en manga, maar als je alles opzij zet, hebben de films erg volwassen thema's en zijn ze erg interessant. Een goede invulling van een regenachtige middag en avond. De laatste film werd gekeken met een grote groep. De sake kwam tevoorschijn en de Australiër bedacht een spel dat er gedronken moest worden iedere keer dat er "hai" gezegd werd in de film. Hai is ja. De flessen waren op, de film was denk ik pas halverwege...
Hoe dan ook, bekijk eens wat van de Ghibli Studio films. Erg interessant!
Via Kanazawa en Kyoto ben ik de volgende dag en nacht (meest economische optie met mijn buspas) naar Hiroshima afgereisd. Mijn voornaamste reden voor het bezoek was uiteraard het feit dat Hiroshima beroemd en berucht is vanwege die verschrikkelijke 6 augustus 1945. Ik wilde de stad graag zien, anno nu en wilde uiteraard ook het Peace Memorial Museum bezoeken. 's Ochtends vroeg, na een wat krakkemikkige nacht in de bus, meteen naar de A-dome (een van de weinige gebouwen waar na het vallen van de bom nog iets van over was) gegaan. Indrukwekkend. Maar het museum was nog veel indrukwekkender. Ik ben vrij nuchter, maar dit was echt bijzonder.
Heel naar gevoel daar. Iedereen weet van de bom. Iedereen weet van de enorme vernietiging van de stad, van de enorme hoeveelheid mensen die gestorven is als gevolg van de bom (dan wel direct, dan wel door de hitte en de brand die later uitbrak, dan wel door de straling van de bom). Dood en verderf werd er gezaaid. Maar om dan in Hiroshima te zijn en verhalen te lezen van mensen die de bom overleefd hebben, bepaalde erg schokkende video's en foto's te zien en voorwerpen te zien die door de hitte zijn aangetast, dan grijpt je dat echt bij de keel. Ik ga niet eens de verhalen die ik me herinner hier posten, daar wordt niemand vrolijk van, maar als je een verbrand driewielertje ziet van een kind dat zich al fietsend op bijna 2 kilometer van het hypocentrum van de bom bevond, met een verhaal erbij van de vader, die het fietsje met zijn zoon samen begraven had omdat hij vond dat hij nog veel te jong was om te gaan en de rest van zijn leven nog had moeten fietsen (pas 40 jaar later heeft ie het opgegraven en aan het museum gedoneerd), of wanneer je lunchboxjes van kinderen ziet met daarin de verkoolde resten van hun eten voor die dag, het enige dat familieden terugvonden van hun kinderen, dan doet dat wel wat met je. Resten van verschroeide en verscheurde, met bloed besmeurde kleren, met duizenden kleine gaten van glassplinters, een plek bij een muur waar iemand gezeten had die volledig verkoold werd (het enige dat ie achterliet was een zwarte schaduw op de muur), of foto's van mensen met de meest verschrikkelijke brandwonden (vel dat als gel van de huid afdruipt), of verhalen van mensen die allemaal gestorven zijn met een enorme dorst (vandaar de "eeuwige" fonteinen rond het museum), bah, echt een leeg gevoel van binnen. Maar bijzonder goed dat er niet geschroomd werd de horror van deze bom van a tot z te verslaan. Nooit meer zo'n inhumane aanslag!
Is er nog iets van "de bom" te merken? Als je niet beter zou weten en je komt niet in de buurt van de A-Dome, eerlijk gezegd niet. Maar ik heb niet het lef gehad mensen over de bom te vragen, grote kans dat je, gezien het feit dat het "maar 65 jaar" geleden is, iemand aanspreekt die tweede of derde generatie is, of een opa en/of oma heeft verloren. Wat voor een informatie zou je ook uit zo'n gesprek krijgen, vrij weinig toch...
Goed, die middag, na een heerlijk bord eten, een klein tukkie gedaan in het park. Nodig, een combi van een overnacht bus en een uitputtend museumbezoek en een heerlijk zonnetje, toegegeven. 's Avonds met twee Nederlanders uit Amsterdam heerlijke Okonomiyaki (een heerlijke soort van Japanse pannenkoek) en in Sake gebakken oesters gegeten. Die avond was een schril contrast met die middag, want we eindigden de avond met de nodige sake, arcade spelhallen en een hele hoop domme gein. Gouden avond!
Een ander fenomeen in Japan, naast de arcadehallen, zijn de Pachinko & slot hallen. Enorme gokhallen met enorm veel kabaal en kermisgeluid en een soort verticale pinballmachines. Het is niet meer dan draaien aan een knop en de balletjes beginnen tussen pinnetjes door naar beneden te vallen, op een scherm zie je een soort van Manga achtige videofilm. Komt een balletje, een pachinko, in een speciaal gat, dan kun je op een kansknop drukken. Het is heel chaotisch en bizar, maar mateloos populair. Ik heb het echte doel van het spel nog niet weten te achterhalen, vandaar dat ik misschien geen fan ben... De hallen openen ontzettend vroeg en sluiten laat, maar zitten bijna heel de dag vol met Japanse pachinkoverslaafden. Niet mijn ding.
De volgende ochtend heb ik de ferry genomen van Hiroshima, op Honsu, naar Matsuyama op Shikoku. De mooie tocht, de oversteek van de "Inland Sea", ging langs heel veel eilanden in 3 uur naar Matsuyama. Ik wilde naar Matsuyama vanwege de Dogo Onsen, de oudste Onsen van Japan. Japan is een vulkanisch ontzettend actief land, vorig jaar was hier jammer genoeg een bijzonder goed voorbeeld van. Een positieve bijkomstigheid is dat er over het hele land verspreid duizenden onsen te vinden zijn, een soort van natuurlijke hot springs met water uit geisers. Je doet je schoenen uit bij de deur (iets wat in Japan overal van je verwacht wordt), doet ze in een kluisje, krijgt een sleutel en je besteld je "programma". Ik ben bij de Dogo Onsen voor de meest uitgebreide versie gegaan. Ik kon badderen in een fantastisch luxe bad en in het publieke bad. Ik krijg mijn eigen Yukata (een soort Kimono) om tussen de baden te pendelen. Daarna kreeg ik thee geserveerd in een schitterende Japanse privekamer, met heerlijke rijstachtige snoepjes erbij. Ik was zooooooo relax naar afloop. Een fantastische ervaring, ik ben echt verslaafd eraan nu. Kort hoe het in z'n werk gaat in zo'n onsen:
Je gaat naar een algemene kleedkamer, waar je je helemaal uitkleed. Dan ga je naar de badruimte, waar je je eerst afspoelt aan de zijkant met water. Dan ga je de hot spring in. Hier blijf je zitten totdat je dan wel helemaal Zen bent, of met een vuurrode kop eruit komt (niet vanwege schaamte, maar vanwege de hitte). Dan ga je op een klein krukje zitten en was je je met de beschikbare (heerlijk naar abrikoos ruikende) shampoo en zeep. Dan spoel je je helemaal af en ga je de hot spring weer in. Dit kun je herhalen zo vaak je wil. De laatste keer droog je je echter af als je de hot spring uitkomt, zonder je af te spoelen, omdat het water vaak een bijzondere, gezonde samenstelling heeft en de mineralen zo in je huid kunnen trekken. Dan kleed je je weer aan en begin je met ontzettend veel water te drinken en heerlijk te relaxen. Echt geweldig!
Nog 1 ding. Op de ferry naar Matsuyama raakte ik in gesprek met 3 meiden uit Hiroshima. We zeiden elkaar gedag bij de haven van Matsuyama, ik ging met de bus en zij hadden een auto gehuurd. Maar, toen ik helemaal happy in mijn badjas vanuit mijn privekamertje naar buiten keek, zag ik wonder boven wonder dezelfde 3 dames lopen. Ze zouden wel even wachten beneden. Uiteindelijk vroegen ze of ik al gegeten had. Nee, had mannenhonger na al dat badderen. Ze namen me mee naar hun favo restaurant in Matsuyama, een geweldig restaurant in Japanse stijl. Schoentjes uit, en zitten op grondniveau. Er werd van alles en nog wat besteld. Van salade en mizo soep tot aan kippenhart en groene thee na. Het een was nog lekker dan het andere. Heerlijk goed en veel gegeten. Toen het tijd was te betalen en ik mn portemonnee tevoorschijn haalde, werd dit weggewoven. De flinke rekening werd door de 3 dames betaald. Het is wat hier. Wil eigenlijk niet weg...
Groeten!
Comments
Dat eten ziet er inderdaad wel lekker uit. Thuis lust je straks niks meer.
Leuk verhaal Tim! Blijf me verbazen dat je overal mensen tegenkomt die gewoon alles willen betalen, zou je hier niet hebben. Zo maar eens omkleden voor de kraker tegen de duutsers vanavond!
Indrukwekkend verhaal Tim (om meerdere redenen)
Timmy!
Super leuk om je verhalen te lezen..
Ben aan het werk maar tussen de bedrijven door heb ik uiteraard wat tijd vrij gemaakt om je travelblog te lezen.
Echter werd het nu natuurlijk ook tijd voor een berichtje, aangezien je morgen jarig bent!
Dus alvast van harte gefeliciteerd!! Ook van de rest van de fam.
xxx
Episch verhaal B!
dat bal spelletje waar jij het over had, dat ken ik wel volgens mij :)
maar dat je die dingen ook in een gok-versie had, had ik niet verwacht...
Die hotsprings zijn gewoon natuurlijk toch? want ik zag laatst op NG in de natuur van Japan ook zo'n hotspring, waar apen in aan het chillen waren :D
Ik kijk alweer uit naar je volgende verhaal B!
Groetjes Markie
P.S: de dag dat ik dit stuur, is een speciale dag....
weet je waarom B? nou, het is vaderdag!
...
oja, maar het is ook T.B's Verjaardag!!!! :D
dus daarom:
(>^o^)> おめでとう！<(^o^< )
haha, hij pakt de smiley's niet zo goed :P
haro tim echt een excuus om pas bij een hai in een film een biru te tikken of zo haha worden wel veel biros haha maar met de nodige kohis ben je zo weer nuchter, beter om in het vervolg wat meer jusus te drinken is beter voor je lever hahatrouwens dat badderverhaal liegt er ook niet om een eigen yukata in eenprivekamer lekkere thee drinken echt wel relaxed, en de klap op de vuurpijl een overheerlijke maaltijd nuttigen met 3 hele mooie damens die dan nog voor je betalen ook geen wonder dat je daar wilt blijven maar dan moet je ook van 9 tot 21.00 uur werken en dat is minder,trouwens waar ik wel stil van werd was dat verhaal van hiroshima vooral dat kinderfietsje heel confronterend...... groetjes gerry