Mongolië

Trip Start Mar 28, 2012
1
7
24
Trip End Aug 21, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Mongolia  ,
Wednesday, April 25, 2012

MongoliŽ!

Wacht, opnieuw:

MONGOLIň!!!!

Dat zou het begin en het einde van dit verhaal moeten zijn, in combinatie met de foto's en video’s hieronder.

Wat een land zeg. Ik had hier de volle 30 dagen van mijn visum willen gebruiken mensen, maar zoals ik het vorige verhaal schreef, was ik bang om dan 25 van die 30 dagen "vast te zitten" in Ulan Bator. Gelukkig heb ik een fantastische tour achter de rug, een bomvol programma van 7 dagen door het land met de mooiste vergezichten ter wereld, meer dan 1600 kilometer hobbelend en schuddend over een paar verharde wegen (stel je hier niets bij voor) en een hoop onverharde wegen en gťťn wegen. Om jullie aandacht niet te veel op de tekst, maar meer op de foto’s en video’s te richten, ga ik wel proberen de tekst niet te uitgebreid te maken. Hoeveel ik ook wil vertellen over de schoonheid van dit land, mijn woorden zullen toch wel verbleken bij de plaatjes. En sowieso bij mij herinneringen.

Op 19 april vertrokken we in de richting van Kharkorin, de oude hoofdstad van het Mongoolse rijk, het grootste rijk dat de wereld ooit heeft gekend. ’s Ochtends ontmoetten we Gambat, onze chauffeur. Een fantastische man, die bijna geen Engels sprak, maar daarover straks meer. We hebben we ontzettend veel lol met hem gehad, tot tranen in de ogen aan toe. Ik vond hem en ook z’n naam wat weg hebben van Goomba, zo’n poppetje uit de Mario spelletjes. Johannes was een moeilijke naam voor hem, dus hij zei noem me maar Jo. Dus Gambat zei: “Me Gambat”. Hij maakte een gebaar met zijn hand om iets kleins uit te beelden en zei: “Gamba”. We mochten Gambat dus afkorten naar Gamba, als Gambat te moeilijk was haha. Tim was heel makkelijk voor hem, want Tiim in Mongools (spreek uit als tiem) is “ja”.

Dit stuk van de rit bleek achteraf het makkelijkste gedeelte, want het grootste deel van de weg van Ulan Bator naar Kharkhorin is verhard. Maar dit is niks vergleken bij de slechtste asfalt wegen in Nederland. Om de zoveel tijd moest Gambat flink in de remmen voor flinke kuilen of scheuren. Soms ging ie gewoon off road om de kuil heen, geen punt in onze Toyota land cruiser. Ten minste, niet in de tweede, want de eerste stopte ermee ongeveer 100 kilometer buiten Ulan Bator. Twee medewerkers van het bedrijf waar we huurden waren er binnen een uur en hadden binnen een half uur de auto overgepakt in de nieuwe jeep. Het maakte voor ons niet uit, we waren toevallig nog geen 500 meter verwijderd van een wegrestaurant (belangrijkste ingrediŽnt: vlees) en het was rond lunchtijd, dus do the math. De tweede jeep is de rest van de week flink mishandeld, maar hij heeft ons weer veilig teruggebracht naar Ulan Bator.

Na de jeepwissel en lunch verder naar Kharkhorin. Het straatbeeld. Af en toe een suv. Af en toe mensen op een motor (geweldige motors hier trouwens). Dan wel op de weg, dan wel naast de weg. Bergen, heuvels, ontzettend veel dieren en her en der een nomadentent of –kamp. Onvoorstelbaar.
Voordat we bij de ger in Kharkhorin aankwamen, gingen we een heuvel op voor een schitterend uitzicht. De volgende ochtend hebben we het klooster van Kharkhorin bezocht, wat erg interessant was. Rachel, die in Tibet is geweest, kreeg meer en meer een Tibet gevoel. De heuvels, de uitgestrekte landschappen, de verweerde buitengezichten van de mensen, de prachtige kinderen en de manier waarop boeddhisme beoefent wordt, deden haar erg denken aan Tibet. Volgens Mongolen te verklaren, omdat mensen vanuit MongoliŽ vroeger Tibet ingetrokken zijn.

Onderweg naar onze tweede stop, de Orkhon waterval, reden we door nog meer geweldige valleien. We kwamen herders tegen op een motor en een nomade op zijn paard, die meer dan graag trots poseerde voor een foto. Het landschap werd heuvelachtiger en nog dramatischer en spectaculairder. We waren allang ver verwijderd van iets dat enigszins op een weg leek, het was hobbelen en stuiteren, kilometers en uren achter elkaar. Maar ik had het er graag voor over, kijk maar naar de foto’s. Die avond kwamen we bij de volgende nomadenfamilie terecht. Mijn twee reisgenoten zijn vegetariŽrs, dus die kregen een kop thee. Thee is water, theebladeren, yak- of geitenmelk (vers van hun eigen dieren) en zout. Een merkwaardige combi die je haat of erg lekker vindt. Ik vind het prima te drinken. Terug naar het verhaal, vanwege het feit dat Mongools eten voornamelijk uit vlees bestaat, konden ze niets proeven van het eten dat ik wel aangeboden kreeg. Gambat kwam onze ger binnen en vroeg "Tiem, meat?". Oke. Ik kreeg thee in een fantastische gedecoreerde en kleurrijke ger en Gambat kreeg een bak waar koe- en schapenbotten in lagen met enorme hoeveelheden vlees. Gambat sneed enorme lappen af en voor ik het doorhad dreven ze in mn thee. Als je je indenkt wat je voor je hebt, zul je over je nek gaan. Maar het was ontzettend smakelijk. Ben je dan niet bang dat het vlees niet goed geconserveerd is? Absoluut niet. Ze doen niet anders. Een van de redenen dat het Mongoolse rijk zo groot kon worden, was dat de krijgers ontzettend veel kennis hadden van het conserveren van vlees, zodat ze, in tegenstelling tot hun tegenstanders, altijd proteÔnerijk voedsel konden eten en zo meer kracht hadden. Een overblijfsel uit oude tijden dus. Net als het feit dat reizigers in de nomadencultuur altijd van ver komen. Daardoor krijg je bij binnenkomst in een ger altijd thee, vaak ook eten en ook een bed. Je hebt ver gereisd en je bent de gast. Zelfs in kleine wegrestaurantjes stonden vaak bedden. Ze bereidden je verse eten voor je, terwijl je bijkomt van de reis.

De nomaden zijn absoluut verliefd op hun levensstijl. De natuur is van onschatbare waarde. Ze zijn de hele dag buiten in de weer, met hun vee, drinken thee en zien eruit alsof hun huid van leer is. Ze hechten waarde aan familie en aan gasten en zijn ontzettend gastvrij. Ik heb nu ingezien waarom Ulan Bator misschien wel een bom is die op ploffen staat, gezien de levensstijl die de nomaden hebben moeten opgeven. Als ik ooit nog een keer het westen helemaal zat ben, het materialistische, kapitalistische en egoÔstische, dan vertrek ik naar MongoliŽ. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen hippy of idealist, ik heb het thuis prima naar mijn zin, heb geweldige familie en vrienden en Nederland is geen verkeerd land om in te wonen (hoeveel er ook geklaagd wordt), maar een hoop mensen kunnen heel veel leren van de simpele mensen in MongoliŽ. Ik kan niet verwoorden hoe mooi het is om een herder te zien, die bij zonsondergang zijn vee bij elkaar verzamelt. Zijn honden volgen zijn paard. Bergen en een rivier op de achtergrond, onafgebroken heuvels en valleien in de verte en een warme ger die op hem wacht.

Die avond zijn we nog snel naar de waterval gegaan. Weer erg mooi. De volgende dag stond weer een flinke hobbelrit op het programma naar een hot spring. Dwars door rivieren (zie filmpje) en door geweldige valleien. We zagen een hoop Mongoolse renmuizen, een soort stokstaartjes die over de prairies lopen. De hot spring was veel te warm om je in te wassen, iets wat ik 7 dagen lang niet heb kunnen doen (met uitzondering van het opfrissen met babydoekjes). Gezien het feit dat het berekoud was, had ik ook niet echt het gevoel dat het nu echt, echt nodig was. Al was het voor hygiŽnische redenen natuurlijk wel goed geweest, maar goed. Het hoort bij het land. Net als het gebrek aan Westerse wc's natuurlijk. Een houten hokje (een beetje privacy dus) met wat planken boven een gat in de grond is een luxe. Gambat zei vaak genoeg "many, many toilet". Overal is een wc. Ik raakte zo gewend aan dit principe dat ik mezelf bij terugkomst in Ulan Bator moest afleren om niet zomaar ergens te gaan staan en de gulp te openen. Op de steppes is het vind je plekje, sta of hurk en doe je ding, afhankelijk van je behoefte. Ook dat kost me geen moeite. 1 grappige situatie toen ik gehurkt en wel boven een kuil hing, nadat mijn rits al geknapt was tijdens het hurken (was toch een oude broek), was toen de deur van het niet te sluiten hokje openging en er een Mongoolse vrouw stond die meteen een soort schreeuw produceerde. Nogmaals, het hoort erbij.

Die avond sliepen we bij een vriend van Gambat, in zijn huis. De hele familie van 7 en Gambat sliepen in de "woonkamer", het enige bed in het huis werd vrijgemaakt voor ons 3en. Thee en vlees, het ritueel bleef zich herhalen. De volgende dag stond er weer een rit van 7 uur op het programma. Dit is natuurlijk erg veel, maar het was een erg relaxte trip. We konden Gambat vragen om te stoppen wanneer we wilden, voor many many toilet of voor een schitterende foto. Wanneer we door een dorpje kwamen, na 3 uur over vlaktes te hebben gecrosst, vroeg ie ons bijvoorbeeld of we lunch wilden en of we nog wat nodig hadden van een supermarkt. Ook dit droeg bij aan de algemene indruk van de trip, gewoon erg relax. Goed, 4 uur verder veranderde het weer en kwamen we in een sneeuwstorm terecht. Op weg naar White Lake, die zijn naam eer aan deed. Het was er zo ontzettend koud, onvoorstelbaar. Het vee stond op een kluit, maar de ger was heerlijk warm. Nog een wc verhaal hier, maar je moet af en toe toch je ding doen. En ik moest dat temidden van een sneeuwstorm. De rechterkant van mijn kop en euuh de rechterkant van alles was half bevroren toen ik uit het gesuis achter me liet en de deur van de warme ger opendeed. 2 minuten later riep Gambat om Tiem. Meat!!! Ik had nog een half uur lang mijn muts op, das om, en de dikke winterjas aan voordat ik langzaam aan begon te ontdooien van de temperatuur en de thee.

We bleven de volgende dag ook op deze schitterende locatie. Het was heerlijk de tas even te laten staan. We zijn dieper het park ingegaan, naar en op white lake. Daarnaast hebben we ook een vulkaan beklommen en ontdekte Gambat nog een grot. De volgende dag zijn we in de richting van de semi gobi vertrokken, een kleine woestijn 6 uur ten westen van UB die wat wegheeft van de grote gobi, de broer ten zuiden van UB, aan de grens van MongoliŽ en China. Ook hier was het schitterend. Onderweg zijn we nog gestopt om kamelen op te jagen. De kleine Gambat, met zijn laarsjes en legerbroekje en zijn Goomba kop, al rennend achter kamelen aan. Ik had echt tranen in mijn ogen, zo mooi gezicht. Je moet iets meer van Gambat weten wil je dit zo kunnen waarderen als ik. De man kon geen Engels. Echt maar een paar woorden, maar hij was wel in staat zijn boodschap over te brengen, wat ervoor zorgde dat we erg vaak ontzettend veel lol hadden om wat ie zei. Hierdoor wilden we alledrie Gambat aan het einde van de trip eigenlijk meenemen in een klein doosje. Een paar van zijn quotes, naast many many toilet:

- Een paar schapen staken de weg over. Gambat moest ervoor remmen, maar zei: "Sheep, Poek (als in botsing), LUUUUUUUUNNCCH (met een verlekkerde toon).
- Door de hobbelende wegen sloeg zijn bandje met erg gave Mongoolse zang soms een paar seconden over: "Poek, TIME" riep ie dan altijd erg hard.
- Hij vroeg ons altijd of het eten, Food (of Breakfast, lunch of dinner) en onze nacht (sleep) goed waren geweest. Dus: Sleep good? Ons antwoord was dan altijd good. Gambat's antwoord was dan altijd "GOOOOOOOOOOOOD". Het werd een soort spel om in Gambat Engels te praten over bepaalde dingen, met een hoop GOOOOOD, en hij vond het fantastisch. Ik wil voortaan altijd zo'n chauffeur (niet dat ik die zo vaak nodig heb btw). Ik zou teruggaan naar MongoliŽ, alleen voor Gambat.

De laatste avond, in de Mongol sand dune, kwamen we een ander groepje tegen met Doug en Grat uit Engeland en Alex uit AustraliŽ. Samen met hun gids, die goed Engels sprak, hebben we die avond een potje gepokerd. Met Grat heb ik nog heel veel tijd doorgebracht in Beijing en met Doug ben ik nog steeds onderweg in China. Rachel heb ik, net als Gambat, de volgende avond gedacht gezegd, na terugkomst in Ulan Bator. Na een fantastische trip, jonge jonge, wat een dagen zeg. Ik heb gedoucht bij terugkomst en een en ander voor elkaar gemaakt. Het plan was vroeg te pitten, want Johannes zou midden in de nacht langskomen, om 2.45, om Real Madrid - Bayern MŁnchen te kijken (zijn team). Het is er niet van gekomen. Klote penalty's. Johannes vertrok met een lach en slapen had geen zin meer voor een uurtje. Ik ging uiteindelijk om 07.15 die ochtend de trein op vanuit UB richting Beijing met een uurtje slaap in de benen, van 0.45 tot 1.45. Moe en ontzettend voldaan vertrok de trein uit UB, op weg naar China. Ik viel in slaap, voor 4 uurtjes, maar meer had ik blijkbaar niet nodig, met 100 dromen over MongoliŽ.

En met een wens. Laat dit land aub blijven zoals het is, dat het maar niet aangetast, vervuild en verrot mag worden door de enorme economische ontwikkeling van nu, door de enorme aanwezigheid van grondstoffen. Laat dit een land blijven waar je adelaars hoort schreeuwen, waar je her en der een ger tent ziet en waar nomaden hun fantastische leven kunnen blijven leven, genietend van onaangetaste, wilde vergezichten en de geur van hun vee en de natuur!

Zucht!
Slideshow Report as Spam

Post your own travel photos for friends and family More Pictures & Videos

Comments

Pap on

Let er wel op dat het maandenlang -30 tot -50 is!
Wat aten je vegetarische reisgenoten??

Marjolein Cornelissen on

Hoi neefje,

wat een geweldig verhaal.
Hoe spreel je Marjolein uit in het mongools? "HAHA"

Groetjes xx Marjolein

mam on

Wat een mooie foto's. Volgens mij word je echt zo'n natuur mens. Als je maar niet in je geboortekostuum gaat rondlopen zoals die dude hier uit Loo. Die zie ik bijna elke dag in zijn blote kont bij de heg lopen. Brrr.

R.B on

Zoo B ik ben weer helemaal bij, even goed te tijd genomen in deze barre 4 uur op school wat ingeroosterd is als tussenuren. Echt ideaal om dan iets leuks te lezen. Super verhaal weer met bijzondere ervaringen. Moet alleen nog de fimpjes kijken want heb hier geen geluid. Zo'n yak lijkt wel heel veel op van die beesten die bij ons achter de dijk lopen. Zeer leuk om te lezen!

Gerry on

Hoi Tim , je hebt je hart verloren aan Mongolië , dat voel je in dit verhaal, ik snap het wel denk ik, de rust en geen gestreste mensen om je heen die het allemaal druk druk druk hebben, maar thee met vlees gadverdamme, het idee, maar ik zie je wel lopen als herder daar haha , mandy is trouwens deze week bij de lama 's, geweest in belgië om tot rust te komen ( onderdeel van haar revalidatie), zij vond het ook heel bijzonder die tempel met Boedha's en joga enzv een heel bijzondere leefwijze van die monniken , nou geniet nog en tot je volgende verhaal , ga nu je foto's nog ff bekijken groetjes gerry

Gerry on

Nou Tim geweldige leuke en mooie foto's , als ik geld en tijd had (daar heb je het weer (TIJD) daar draait het om hier, dan ging ik met je mee. !!!!!!!

X on

Looks good! Mooie pics ook, blijft ook leuk om je te volgen.
Wanneer komt de volgende? ;)

JohnBoy on

Sorry Tim late reactie van mij, maar geloof me ik ben stinkend jaloers op jou
Een schralen troost we gaan 22 mei naar Zweden een klein stukje jou kant op.

opa on

mooi, lang verhaal, maar ik moet het nog lezen want ik heb pas internet!!!!!.gr opa

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: