Ulan Bator & Terelj National Park

Trip Start Mar 28, 2012
1
6
24
Trip End Aug 21, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Mongolia  ,
Tuesday, April 17, 2012

Hallo mensen,

Sorry voor de enorme vertraging. Op moment van schrijven ben ik al in China, terwijl ik voor jullie de grens met Rusland nog niet bereikt heb. Mijn programma in MongoliŽ was gewoon te vol en daarnaast liet het internet me ook af en toe in de steek in de periodes dat ik in Ulan Bator was. In Beijing was het internet zo ontzettend sloom, dat email lezen al bijna een half uur duurde.

Om even snel twee vragen te beantwoorden. Nick, ik zou, hoe goed Rusland me ook bevallen is, er niet willen wonen. Zou ik dan toch een keuze moeten maken, dan werd het St. Petersburg, terwijl ik er niet eens deze trip geweest ben. Krasnoyarsk is een goede tweede, maar hier zou je snel genoeg niet veel te doen hebben. St. Petersburg is een erg levendige en voor Russische standaard zelfs een vrij schone stad. De sfeer is ook minder grauw dan in Moskou, dus vandaar St. Petersburg.
Ten tweede, pap, hoe verder je naar het oosten gaat, hoe goedkoper het inderdaad werd. Al ging dit niet met flinke stappen, eerder met centen, maar er was zeker een verschil merkbaar. Dit met uitzondering van Irkutsk, dat natuurlijk een toeristische trekpleister is vanwege het nabijgelegen Baikal meer.

Maar goed, terug naar de rode draad dan maar hŤ? Op 14 april, om 13.04 vertrok mijn trein naar Ulan Bator. Dit was de eerste keer dat ik een trein zou nemen die als 2e klas te boeken stond, in plaats van de hardcore Russische derde klas "Platskart" treinen. Niet omdat ik dit graag wilde, de 3e klas beviel me goed, maar omdat internationale treinen alleen maar eerste klas of tweede klas kennen. En ik ging tenslotte naar MongoliŽ. Bij binnenkomst in de cabine was er meteen een verschil merkbaar. Het was inderdaad luxer; 4 bedden in een afsluitbare cabine (grotere bedden ook), de temperatuur en de geur was een stuk aangenamer en het zag er allemaal wat meer verzorgd uit. Maar het grootste verschil voor mij was dat ik buitenlanders tegenkwam, iets wat me in heel Rusland op de treinen niet is overkomen. Het bleek achteraf dat ze een Westerse wagon gecreŽerd hadden, alle westerse mensen (die tweede klas reisden) zaten dus bij elkaar in de wagon. De wagon was verre van vol, maar er zaten Britten, een Noor, een Braziliaan, Nederlanders, Fransen en een belg op de trein. De sfeer was daarom heel anders, maar ook heel aangenaam. Ik deelde een cabine met Micheal en Steph uit Newcastle, die rechtstreeks vanuit Moskou naar Beijing reisden. Het was een aangename rit, de valleien na Ulan-Ude waren adembenemend. !EDIT!: ik was een klein stukje vergeten over de grensovergang. Deze was namelijk waardeloos. Eerst 3 uur stilstaan aan de Russische grens, soldaten de trein in, cabine op de kop, honden erbij. Dan denk je dat ze wel communiceren met MongoliŽ. Maar de afspraken zijn blijkbaar niet zo goed. De Mongoolse grens duurde minder lang, maar een anderhalf uur stilstaan is nog steeds gekkenwerk. Mijn grappigste verhaal: als de trein stilstaat op een station, gooien ze de deur op slot van de wc. Op zich geen probleem, ware het niet dat je op een gegeven moment de trein niet meer uit mocht. Ik had een paar biertjes achter de kiezen en je moet je zegeltje natuurlijk zo lang mogelijk niet breken. Maar ik moest me toch een partijtje pissen zeg. Een uur later stond ik serieus op het punt om in een lege waterfles te stralen, waar ik er ook goed wat van kloek op een dag. Ik had de Fransman, die Chinees sprak, al een paar keer gevraagd of ie aan de wagonhulp (het was een Moskou naar Beijing trein met Chinees personeel) wilde vragen of hij voor mij de wc wilde openen. Telkens nee. Toen mijn laatste idee. Ik vroeg de Fransman, of hij de Chinees wilde vragen of hij ooit iemand in een fles had zien pissen. Dit werd in het Chinees gevraagd. De man ging van "NAAAAAAAARRR!!!" ofzo. Meteen nam hij me mee naar de wc en ging de deur openen. Haha, dat was lachen. En het luchtte nog op ook! Eindelijk de grens over !!EDIT!! Na het laatste biertje met de Engelsen rond 1 uur de lamp uit, de volgende ochtend al vroeg wakker vanwege de fantastische zonsopgang over de steppes in MongoliŽ. En Ulan Bator wachtte natuurlijk op me, om 6.30 uur 's ochtends al. Ik werd opgehaald door mijn hostel (wat een luxe, en voor gratis ook, check!) en besloot eerst nog maar eens een uurtje of 3 te slapen. 10 uur, mooie tijd om erop uit te gaan toch?

Die ochtend ben ik Ulan Bator rondgelopen. "Rode held", de merkwaardige hoofdstad van het dunst bevolkte land ter wereld, heeft meer dan 1,3 miljoen inwoners (onofficiŽle telling), wat op meer dan 1/3 van MongoliŽ neerkomt. Het is een stad van tegenstellingen. Je kunt nog een paard kopen hier om het land mee rond te trekken, maar ondertussen is het een van de meest vervuilde steden ter wereld. De Mongolen staan bekend om hun gastvrijheid, maar Ulan Bator heeft getto-achtige, zeer gevaarlijke buitenwijken. In een land waar mensen nog leven van hun vee en nomadenbestaan, ondergaat de hoofdstad mede door een economische groei van 17% afgelopen jaar (!, de snelst groeiende economie ter wereld) langzaam een metamorfose. Met uitzondering van de mensen die er geboren zijn, een klein deel van de 1,3 miljoen, wil niemand er eigenlijk wonen. Maar doordat een groot deel van het land tijdens de winter veranderd in een enorme vrieskist met extreme temperaturen (denk aan -50), overleeft hun belangrijkste bron van leven, het vee, het niet altijd. De afgelopen 5 jaar is er twee keer een dusdanig zware, lees koude, winter geweest, dat een hoop nomaden hun vrije en werkelijk prachtige bestaan hebben moeten opgeven door het kapot vriezen van hun vee. Deze gedwongen, laatste nomadentrek naar UB, is geheel tegen hun zin in. Komend vanuit een wereld waarin tijd relatief is, geld soms niet eens bestaat, je achtertuin het meest fantastische vergezicht ter wereld is en niemand je verteld wat je moet doen, is het voor een groot deel van deze verplichte verhuizers ontzettend moeilijk zich te settelen in de grauwe buitenwijken van Ulan Bator, in de hoop dicht bij de economie te zitten en een baan te vinden. Pijnlijk voor deze mensen, al kwam ik er als toerist zijnde niet mee in aanraking uiteraard. "Use your common sense" en er is geen probleem.

Het visum voor MongoliŽ geeft je een volle maand. Ik zou hier drie maanden kunnen blijven, het is echt zo'n fantastisch land, maar zeker niet in Ulan Bator. Ik was bang dat wanneer ik buiten het hoogseizoen (zeg maar laagseizoen, April dus) zo lang zou blijven, ik een groot deel van mijn tijd in UB zou moeten doorbrengen. En dat wil je niet, geloof me. Prima voor twee dagen, max, maar dan heb je het ook echt gezien. Ik heb daarom ook echt geluk gehad dat ik een fantastische trip door het westen van MongoliŽ heb kunnen maken met twee andere mensen, maar daarover in een latere blogpost meer. Deze trip kreeg pas vorm toen ik in Irkutsk was, toen een Amerikaanse meid reageerde op een post die ik op een forum gezet had, op zoek naar reisgenoten voor mijn tijd in MongoliŽ. Ik arriveerde de 15e in Ulan Bator en we zouden pas de 19e vertrekken, omdat zij pas de 18e het land in kwam vanuit China. Dit gaf ons een week om een jeep te huren. Maar het gaf mij ook 4 dagen in Ulan Bator, wat veel te veel is. Maar ik had weer geluk. Want tijdens mijn eerste dag in Ulan Bator kwam ik Evandro, de Braziliaan die ik op de trein ontmoet had, tegen bij een klooster. We spraken ter plekke af dat we samen met Oskar, uit Finland, die in zijn hostel verbleef, dat we de volgende dag een tweedaagse trip zouden maken naar het Terelj National Park, ten oosten van Ulan Bator. Zij hadden beide maar 4 dagen in MongoliŽ, maar wilden wel graag iets meer van het land zien dan de hoofdstad. Dus via mijn hostel regelden we een trip naar dit schitterende park voor de volgende twee dagen, de 16e en de 17e dus. Die middag zijn we nog naar het Sukhbaatar plein gelopen, waar een andere nationale held genaamd Sukhbaatar geŽerd wordt. De man scheen zo'n goede paardrijder te zijn, dat hij zilveren munten van de grond kon oprapen in volle galop vanaf zijn paard. Dit lieten we met z'n drieŽn bezinken onder het genot van een paar Mongol biertjes...

Die avond had ik afgesproken met Anne uit Friesland, die ook op de trein naar UB zat. Hij had ook 4 dagen in MongoliŽ, maar had al een tour naar Terelj geboekt via een Nederlandse reisorganisatie. We zijn ergens een hap gaan eten. Koreaans. Er is een grote invloed vanuit Korea zichtbaar in MongoliŽ. Korea was tien jaar geleden booming en dit heeft voor een groep mensen geweldig uitgepakt, financieel gezien. Het heeft trouwens ook goed uitgepakt voor de rest van het land, omdat Zuid-Korea zich enorm snel goed heeft ontwikkeld. Er zijn nu een hoop Koreanen in MongoliŽ die dit trucje willen herhalen en de Mongoolse regering onderhoudt ook veel banden met de Koreaanse. Dit omdat MongoliŽ anno nu enorm booming is (al concentreert de economie zich alleen op grondstoffen winning en kregen de nomaden buiten UB er niet zoveel van mee). Later voegden Evandro en Oskar, die twee Mongolen hadden ontmoet, zich bij ons voor nog meer Mongol bier. We gingen niet te laat slapen, omdat de volgende twee dagen volle dagen zouden worden.

Ulan Bator uitrijden was een ramp. We kwamen door de gerdistricten in de buitenwijken en het verkeer hier (en ook de vervuiling) was werkelijk waar een ramp! Na een goed uur eindelijk groene heuvels, mijn beeld van MongoliŽ. Het werd vanaf toen alleen maar mooier en mooier. We kwamen rond de middag aan bij onze ger in het nationale park. We werden ontvangen in onze ger, waar de temperatuur meteen goed opgestookt werd en onze host ons een flinke maaltijd met als hoofdingrediŽnt schapenvlees voorschotelde. Baatar en Tsengee, de twee Mongolen die Evandro en Oskar tegen waren gekomen toen ik met Anne wat was gaan eten, waren achter ons aangekomen met hun auto. Ze wilden ons graag rondrijden door het park. Dit scheelde een hoop lopen, waardoor we die hele middag en een deel van de avond ontzettend veel hebben bekeken en beklommen. De turtle rock, verschillende valleien en een klooster van waaruit het uitzicht over het park werkelijk schitterend was. Het deed me denken aan wilde westen films of aan Jurassic Park, bekijk de foto's (ook die van de nep dino's) en zie waarom. Wat een ongelooflijk ruig landschap zeg, terwijl dit het meest toegankelijke nationale park van MongoliŽ is. Het beloofde in ieder geval wat voor mijn andere trip. Ook het verblijven in een ger was geweldig. Je werd onderdeel van het dagelijkse leven van de nomaden, van het spelen met de kleinste koter die later zeker een Mongoolse worstelkampioen wordt, tot aan de toiletrituelen van de oma van het kamp. En denk bij toilet niet aan een heerlijke pot. Meer houten planken over een gat. En dat bleek nog een luxe later die week!!

Tsengee en Baatar gingen 's avonds terug naar UB, precies op tijd voor hen, want het werd gewoon misselijkmakend heet in de ger. Evandro werd er niet goed van en Oskar en ik gingen om de zoveel tijd naar buiten. Het rook als een sauna, door het hout in de kachel en het was er minstens net zo warm. Ik overdrijf hier niet. We zaten allen in onze blote bast en het zweet liep vanaf je hoofd je nek en naad in :) Om af te koelen zet je de deur open, of ga je met minder lagen aan dan dat je zou moeten hebben naar buiten omdat het erg koud is 's avonds. Tegen het vriespunt aan zelfs. De sterrenhemel was prachtig, nul lampen in het park, maar dat was niet de reden dat we naar buiten gingen. We werden gewoon gestoomd daar. Evandro was er zo ziek van geworden dat hij zich de volgende ochtend eerder liet ophalen. Hierdoor mistte hij de paardrijtocht die Oskar en ik wel gemaakt hebben. Erg tof! Je kan natuurlijk niet naar MongoliŽ zonder paard te rijden. Het was even onwennig, maar uiteindelijk geweldig om op een paard door een superlandschap te trekken, terwijl de honden van de nomaden met je meeliepen en een Mongoolse ruiter met O-benen je de weg wijst. Super!

Ik kreeg die middag een belletje van Johannes, de Duitse jongen die ik in Ulan-Ude had ontmoet. Ik had hem blijkbaar dusdanig warm weten te maken voor de jeep tour door MongoliŽ, dat hij me vertelde dat hij graag met Rachel, de Amerikaanse meid, en mij mee wilde op safari!! Super tof nieuws dus! Delen we de kosten en de lol!
Oskar en ik gingen aan het einde van die middag terug, zoals gepland, en aten 's avonds een hapje. Dit terwijl we allebei erg moe waren en wat last van keelpijn hadden. Evandro lag nokkie op bed. De volgende ochtend was ik ook heel hoesterig en snotterig. Ik ben naar de apotheek gegaan om wat Citrosan en hoestdrank te halen. Van Oskar kreeg ik te horen dat z'n keel hem ook in de steek liet. De temperatuurverschillen waren gewoon te extreem voor ons. Een heel klein smetje op een fantastisch tripje. Van Evandro hoorden we trouwens niks meer...

De volgende middag heb ik onder verdoving om een uur of 1 Rachel van de trein gehaald. Flink hoesten en shit, maar niet heel hinderlijk. Johannes kwam om 3 uur naar ons hostel om samen met de manager van de tent onze trip te bespreken, die de volgende dag (de 19e) van start zou gaan. Maar dit is voor de volgende post:

"Want het avontuur gaat verder
dus er komt nog heel veel meer
maar niet meer vandaag
maar de volgende keer.
Wil je weten hoe dit avontuur
dan verder zal gaan?
Lees dan mijn blog weer,
en er zal een nieuw verhaaltje op staan!"

Slideshow Report as Spam

Comments

mam on

Mooie foto's weer. Ik ben benieuwd naar de foto's van je jeep-trip in Mongolie. Volgens mij tik je ze aardig weg op je reis. Russiche wodka's, mongol bier en een heleboel wat nog volgt. Ik ben blij als je hier weer een hollands biertje tikt, maar !!,
Veel plezier in China.
Gr. mam xxx

Pap on

Inderdaad mooie plaatjes.
Maar waar zijn de groene heuvels?

Bob on

Mongol Beer, staat zelfs niet in het buitenlandse bierboek B waar we laatst heel wat biertjes uit hebben gedronken!!

Gerry on

Hoi weer ff tijd gehad om een verhaal van je te lezen !!! hartstikke veel informatie weer en leuk dat je nu ook "niet russen" tegenkomt, handiger met gesprekken voeren, maar het was wel leuk met die russen toch?? en echt welt wel handig als er een chinees sprekende fransman meereist hahahaha

markie on

Jow B!

Was weer ff geleden dat ik jouw verhaaltjes heb gelezen, maar ik ben nu weer begonnen met het boek der boeken :P

Hoe lang was die treinreis ongeveer? want Tim die zijn zegeltje breekt heb ik nog nooit van gehoord met een normale autoreis (dat woord, zegeltje, heb ik toruwens ook lang niet meer gehoord...) Trouwens, Mongools Bier, verkopen ze dat goedje ook ik de snackbar in Maaskantje?
Is het voor de mensen daar gewoon om hun huizen zo erg op te stoken? want ik begin al te woelen in mijn bed bij 25 graden, zou er niet aan kunnen denken hoe het daar zou moeten zijn.... (heb je je zweet nog op de kolen gegooid zodat dat mooie sisgeluid komt, net zoals in Oostenrijk? :)

Weer een mooi verhaal hoor B, maar ik wacht nog steeds op de Boekbundel :)

Groeten van kooler als ekke: Markie

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: