Yekaterinburg - Omsk - Krasnoyarsk (TSE)

Trip Start Mar 28, 2012
1
4
24
Trip End Aug 21, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed

Flag of Russia  , Siberia,
Sunday, April 8, 2012

Hallo!

De treinreis ging verder na de onbeschrijflijke avond-uren van het vorige verhaal. Op 6 april stond namelijk trein 118E op me te wachten, van Yekaterinburg naar Omsk. Hoe lager het nummer van de trein, hoe beter de trein eruit ziet van binnen. 026H, van de eerste foto's, was een luxere trein in vergelijking met de 118E naar Omsk. De bankjes waren net iets minder comfortabel (ik moet eigenlijk zeggen "waren meer oncomfortabel") en de wc een stuk smeriger. Maar dit deerde me niet. Hetzelfde ritueel van kaartje laten zien aan provodnik(a), tas opbergen (de zak met eten en de toilettas eruit laten), korte broek en slippers aan en een thee herhaalde zich. Ik zat aan het eind van de wagon, tegenover Galinja uit Omsk, die naar Yekaterinburg was afgereisd voor het aanvragen van een Amerikaans visum. En ik dacht dat de ritjes naar Den Haag ver waren. Zo komen we weer op mijn motto uit. "Alles is relatief". Boven me lag Elina uit Yekaterinburg en tegenover me zat een dude die niks zei. Even goede vrienden. Galinja en Elina spraken wat Engels en de gesprekken gingen vooral over thuis, Nederland en ook over Rusland. Een comfortabele nacht later kwam ik in Omsk aan. De tweede nacht was een was de hemel in vergelijking met de eerste nacht, misschien moest ik wennen aan de nog steeds aanwezige enorme hitte en het ge-tsoeke-tjoek van de trein (en het daarbij horende geschommel). Met genoeg proviand vorige zat ik aan een prima ontbijt, genietend van het landschap. Hieronder een korte beschrijving van de route:

SiberiŽ begint officieel buiten Yekaterinburg, op kilometer 2102 van Moskou. Op ongeveer dezelfde plek is ook de grens tussen het Europesche en het Aziatische deel van Rusland. Een grens die voor mij pas echt merkbaar werd in Irkutsk, de eerste plaats waarvan ik dacht "ik ben nu echt in AziŽ". Maar dat is allemaal voor later zorg, SiberiŽ was daar. Een woord wat parallel staat met kou en sneeuw. En verbannen mensen. 
Al reizend door SiberiŽ, met stops bij de grotere plaatsen Tyumen en Ishim, is het na 2716 kilometer van Moskou tijd voor Omsk. In Omsk ben ik uitgestapt en heb ik een middag in de stad rondgeneusd, daarover later meer.
Vanuit Omsk vertrok om 15.20 plaatselijke tijd de 350 richting Krasnoyarsk, een trein die in vergelijking met de 118E nog wat achteruit ging wat betreft comfort en luxe, maar dit deerde me weer niet. Wel was dit de warmste trein die ik heb gehad. In slaap komen was geen pretje en eenmaal in slaap, dan werd je wel na een uur zwetend wakker. Maar goed, Omsk verlatend werd het druk met tegemoetkomend verkeer, dit is namelijk het meest industrierijke gedeelte van de spoorlijn, dus om de zoveel tijd kwam er een afgeladen trein vol rotzooi in tegenovergestelde richting aanrijden. Via Novosibirsk (op 3343 kilometer van Moskou) en een hele hoop taiga en kleine plaatsjes kom je uiteindelijk via de mineraalrijke omgeving van Krasnoyarsk Kray aan ij Krasnoyarsk, op 4098 kilometer van Moskou. Hier stapte ik uit op 8 april om 14.04.

Je zult misschien denken, hij noemt die tijden maar op de minuut nauwkeurig, dat zal wel in een boekje of op zijn ticket staan. Dat klopt inderdaad, maar veel bewonderenswaardiger is het feit dat de treinen ook daadwerkelijk op de minuut nauwkeurig aankomen ťn vertrekken zoals op je ticket vermeldt staat. Ik vind dit echt onvoorstelbaar, gezien de afstanden en tijden dat de treinen onderweg zijn. Nu is op tijd komen niet iets wat helemaal bij mij past, dus een trein die dat wel doet is voor mij al een wonderbaarlijk ding, maar stel je het eens voor. Een trein die door tijdzones gaat, waarvan de tijd niet wordt gemeten in uren maar in dagen en waarvan de afstand niet wordt gemeten in kilometers maar in duizend kilometers. Een stukje Russische mentaliteit, een positief overblijfsel uit het Sovjet verleden.

Over het landschap onderweg en het leven op de trein. Hoe verder je naar het oosten rijdt, hoe verder je terug de tijd in duikt. Al stopt dit ergens in de jaren '60 en in dit tijdperk arriveer je al vrij snel. Je ziet bossen, bossen en bossen. Die natuurlijk tijdloos zijn. Witte bomen, open vlaktes en her en der in de verte een weg met daarop wat oude auto's of trucs met bomen (ook hier wordt nog flink gekapt) of grondstoffen. Maar opeens duikt er een cluster van houten huisjes op, een settlement met overal vuilnis (een van de weinige dingen die me negatief is opgevallen), 1 centrale vuilnisbelt waar je soms zelfs mensen op ziet struinen (zo arm is dit deel van de wereld mensen), overal oude auto's (overal in Rusland zit bij auto's het stuur soms links en soms rechts trouwens)en geen geasfalteerde wegen. 1 centraal, afgeschermd power station voor elektriciteit. Gooi er hier en daar nog eens forse industrie doorheen en je hebt een goede doorsnee van het landschap tussen Omsk en Krasnoyarsk. De dorpjes zijn enorm vervuild. Daarnaast heb ik een dood varken in de koelkast zien liggen die SiberiŽ heet (lees: een varken dat geslacht en wel buiten op de tafel lag, het is toch koud genoeg), heeft bijna ieder houten huisje ook een stukje grond waarop aardappelen worden verbouwd en zie je overal (in Rusland, ook in de steden) zwerfhonden (die er gelukkig allemaal best gezond uitzien). Ik vind het fantastisch. Oerlelijk soms, maar dat is juist de schoonheid.

Daarnaast zorgt een ander overblijfsel uit de Sovjettijd ook voor een mooi beeld. Er zijn namelijk zoveel mensen aan het werk op en rond de spoorlijn, overal in Rusland eigenlijk, dat je haast denkt dat het ťťn grote sociale werkplaats is. Het begint in de steden (en dit heeft trouwens niet met spoorlijnen te maken), waar oude, uit Duitsland, BelgiŽ en zelfs een paar uit Nederland afkomstige afgekeurde bussen rondtuffen. Bij een stop is het niet vreemd "wagen hšlt" te lezen. Maar op deze bussen werken een buschauffeur ťn een vrouwtje dat je een ticket verkoopt. Dit is het feit voor zowel de grotere stadsbussen als de fenomenale marshrutka's. Terug naar het spoor. Overal langs de rails mannetjes in oranje hesjes. Wat ze doen? Ik weet het niet. Onderhoud denk ik. Maar zoveel mensen, het is echt niet normaal. En dan heeft iedere spoorwegovergang een mannetje of vrouwtje in een hokje zitten. Niets is geautomatiseerd.
De uitkomst. Je rijdt door een besneeuwd landschap, de zon gaat al wat onder achter de fantastische taiga, en je komt door een Siberisch dorpje. Bij de spoorwegovergang staat 1 auto te wachten, een oude lada (zon auto die je als kind tekent; schuin raam, dak, schuin raam). De spoorbomen dicht, twee kleppen in de weg omhoog mocht je het in je hoofd halen toch te rijden, het mannetje in het hokje, in zijn oranje vestje, zwaait naar de trein. Het leven is simpel, maar ze houden ervan. En ik ook!

Dan het leven op de trein. Je krijgt bij binnenkomst, nadat de zijkant van je papieren ticket is afgescheurd, een plastic pakketje. Daarin zit een kussensloop, twee keer hetzelfde laken (1 ervan is je deken) en een soort van gezichtsdoekje. Dus tegen het vallen van de avond pak je een ontzettend hard meurend matras van de bovenste plank, rol je het naar puf ruikende kussen in een sloop en gooi je een van de twee lakens om dit stinkende matras en klaar ben je voor de nacht. Mocht je het koud krijgen (haha, wat?) dan liggen er op de bovenste schap ook nog wollen dekens. De lakens en de kussensloop ruiken erg fris, het probleem is alleen dat het matras zo mannenhard meurt (je kunt het je niet voorstellen), dat je het er wel doorheen ruikt. Maar dit maakt me niet uit. Het enige wat je dan allen krijgt is dat wanneer je al 2 uur van de trein af bent, je de geur nog steeds ruikt. Niet verwonderlijk, want het trekt helemaal in je broek, jas en tas. Maar even uithangen en klaar. Het is niet een vieze, misselijkmakende lucht, gewoon zon aanwezige mufheid, maar goed. Deal with it.
Dan de Russische nootjes. Alle Russen zijn werkelijk verslaafd aan het eten van een soort pistache nootjes. Als ik nootjes eet, wil ik met mijn kolenschep in die bak graaien en een flinke hand zoutjes naar binnen douwen, niet nootje voor nootje het omhulsel dan wel tussen je vingers, dan wel met je tanden, kraken. Veel te veel werk. Ze smaken ook niet eens echt ergens naar. Volgens mij is het meer een soort tijdverdrijf op de trein, al zie je ze ook in de bus en op straat gegeten worden (waar de schil met een flinke fluim wordt uitgespuugd).
Je bent hip met een trainingsbroek. Naar mijns inziens het hipste met een Adidas trainingsbroek aan. Blote bast is toegestaan. Teenslippers met sokken aan ook. Noodles worden bij bosjes gegeten, thee wordt voornamelijk gezet niet met zakjes maar met blaadjes groene thee, waarvan het residu er dan later met een lepel wordt uitgeschept. Overal hangt een plastic zakje voor afval. Mensen slapen per dag gemiddeld een uur of 9. Ik zeg gemiddeld omdat niemand een vast slaapritme heeft. Snurken is doodnormaal. Kakken op de wcbril schijnbaar ook. Proviand wordt gekocht op het perronnetjes. Bier en vodka wordt en masse gekocht op perronnetjes.

Terug naar Omsk en Galinja. Galinja woonde in Omsk, wachte op me op het perron. Hielp me met het wegbrengen van de bagage naar een dagkluis (iets wat een half uur duurde). Ze had eindelijk voor haarzelf duidelijk dat ik het centrum van Omsk in wilde om rond te neuzen, dus ze liep geheel uit haar richting met me mee naar het busstation en begon te praten met de buschauffeur. In haar erg gebrekkige Engels zei ze "busdriver tell. Is Ok! Go Go Go!" Al wijzend naar de stoel naast de bestuurder van de marshrutka. Galinja had voor mij geregeld dat de marshrutka voor mij zou stoppen, midden in Omsk (want het treinstation ligt 2 kilometer buiten de stad). Zomaar. Ze wachtte nog 5 minuten totdat ie vol zat en zwaaide me uit.
Ik kon dus weer een Russische stad gaan bezoeken, al dan niet vanachter een amerikanski kafe. Het meeste grappige ding in Omsk is een ode aan de gewone Rus, een monument van een loodgieter, in plaats van aan de gebruikelijke staatshoofden, Lenins en andere vooraanstaande burgers (pizza's, roggen en andere platvissen). Een nobel gebaar. Omsk. Trojka hier Trojka daar.

In de trein op weg naar Krasnoyarsk zat ik een tijdje alleen. Totdat ik vergezeld werd door een groep erg charmante basketbaldames uit Novosibirsk, voor wie een dag treinen voor een wedstrijd niet ongebruikelijk is. Normaal zit je met 4 mensen, inclusief jezelf, in een "cabine" (de twee op de lange zijde niet meegerekend). Tim zat op een gegeven moment in het midden van 8 Russische modellen, die (bijna) geen Engels spraken. Maar het was wel gezellig :)

Dan even iets over de stad Krasnoyarsk. Ik wilde dat ik hier langer had kunnen blijven. De stad had iets bijzonders. Het was fris. Dit kwam zeker ook door mijn hostel, dat geweldig was. De staf was erg cool en heel creatief. Ze hadden een fantastische, zelfgemaakte map van de stad hangen. Tenminste, dat was de bedoeling toen de map die morgen arriveerde. Ze waren alleen niet lang genoeg. Als enige gast in het hostel, een verhaal dat zich begon te herhalen, moet je maar met de staf socializen. Dus samen hebben we de map opgehangen, iets waar ze erg trots op waren. Ze bleven me bedanken, terwijl ik niet meer heb gedaan dan de hoeken aandrukken. Misschien moet ik het vanuit een andere hoek bekijken. Ze waren gewoon erg vriendelijk. Leukste opmerking in het toch ook wel Sovjetachtige (niks mis mee btw) Krasnoyarsk, als antwoord op een vraag die ik stelde of ze iets konden aanraden. "Go to Big Ben in city centre". "Actually, it not so big!"

Tot slot, even een ding. Ik heb zoveel over Rusland verteld, maar ik heb het gevoel dat er nog meer is, dat ik dingen vergeet. Dus als jullie vragen hebben over het land of haar inwoners, stel ze dan. Dan zal ik ze het volgende verhaal zo goed mogelijk proberen te beantwoorden.

Paka!
Slideshow Report as Spam

Comments

X on

haha ouwe playert.

Bob on

Tim zat op een gegeven moment in het midden van 8 Russische modellen, die (bijna) geen Engels spraken. Maar het was wel gezellig :)

Dat zal het zeker geweest zijn! HAHAHA

Gijp on

Het schijnt dat "me love you longtime" vaak voorbij kwam

Gerry on

Geweldig verhaal ik zie je al helemaal in die trein zitten met een elina boven je en een dude die niks zegt hoe verzin je het ,dan die verhalen over in en om de trein de hele reis en tot slot heb ik tranen met tuiten gelachen om het stukje over dat vieze ,gore stinkende matras of ik erbij was helemaal geweldig ik zit nu met een wijntje ff te lezen , maar schenk er nog maar ééntje in en en lees de volgende ook maar , want ik ben nog steeds achter sorry Tim :) groetje en veel plezier

R.B on

Hahaha dat kakken op de wcbril had mark het toch ook altijd over om een keer te doen op die wcbrillen die door en door schoongemaakt worden haha

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: