Krasnoyarsk - Ulan-Ude TSE

Trip Start Mar 28, 2012
1
5
24
Trip End Aug 21, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed

Flag of Russia  , Siberia,
Thursday, April 12, 2012

Privjet!

Vanuit Krasnoyarsk stapte ik op 9 april om 14.36 op de 340 richting Irkutsk. Terwijl je Krasnoyarsk uitrijdt, kom je over een brug die tijdens de Expo in Parijs in 1900 een gouden medaille heeft gewonnen. Ik weet niet waarom, ik vond hem niet heel speciaal, maar ik heb er toch maar een video van gemaakt. Een hoop bomen en oude bannelingenplaatsen verder, kom je uiteindelijk langzaam steeds meer in de bewoonde wereld. Vanuit de trein gezien werd het gebied in de richting van Irkutsk rond Angarsk (op 5145 kilometer van Moskou) steeds bewoonder en voller. Met huizen, dorpen en met industrie. Dit heb ik allemaal kunnen zien omdat de provodnika zich vergiste en me 2 uur te vroeg wekte, waardoor ik om 5 uur 's ochtends zo gaar als een banaan uit het raam zat te staren. Op 5185 kilometer van Moskou werd Irkutsk aangedaan. Ik zat in een cabine met twee aparte Russische vrouwtjes, die niets zeiden en er vreemd uitzagen. Als je alleen de kleren van ze namelijk in een kast zou zien hangen, dan zou je zeggen dat ze 20 waren. De realiteit leerde dat zeker 60 waren, niets mis mee. Maar voor ieder levensjaar hebben ze wel 2 minuten in een handspiegeltje gekeken. Qua socializing de minst sociale rit wat dat betreft.

Zo moe als een pannenkoek stapte ik, ondanks het feit dat ik uitgebreide richtingsinstructies had opgeschreven van tevoren, uit bij de verkeerde tramhalte. Ik keek bij een stoplicht nog eens naar mijn kaartje, totdat iemand me in goed Engels vroeg of ze me kon helpen. Deze knappe, Russische dame, Marina, bleek het zoveelste menselijke wonder in Rusland te zijn. Ze belde het nummer op de kaart en zei "deze kant op". Voor mij gevoel gingen we toch echt de verkeerde kant op en dat klopte ook. Ze zij namelijk vrijwel direct dat ze me in haar auto naar het hostel zou rijden. Een paar straten verderop, voor het hostel, stelde ze voor dat ze me de volgende dag naar het Baikal meer zou rijden, 70 kilometer verderop. Ze wist nog niet zeker of ze vrij kon krijgen, maar ze wist wel zeker dat ze 's avonds tijd zou hebben om me nog wat van Irkutsk te laten zien. Ik ging meteen even voor 2 uur een powernap houden in het hostel en die middag ben ik de stad ingegaan, op zoek naar de houten huizen waar Irkutsk bekend om staat. Het bleek weer een aardig Russische stad te zijn, met inderdaad een hoop houten huizen en een goede sfeer. Daarnaast was het voor het eerst, gezien het straatbeeld en de algemene indruk, dat ik het gevoel had in AziŽ te zijn, iets was vanaf Yekaterinburg al het geval was geweest maar nog niet zo aanwezig was als in Irkutsk.

Die avond trof ik Marina weer, ze had Maxim uit Ulan-Ude meegenomen, die in Irkutsk studeerde. Ze gingen naar dezelfde kerk en het leek haar een mooie kans Maxim zijn Engels op te schroeven, wat hij studeerde in Irkutsk. We reden door nieuwe wijken van Irkutsk, langs een ontzettend grote, nieuwe schaatshal en over een enorme dam 6 kilometer buiten de stad. Plaatsen waar ik zelf nooit naartoe zou zijn gegaan.
Toen we later in een cafeetje een koffie dronken met een stuk Russich gebak erbij, dat voor mij betaald werd (je bent de gast hier), werd het me eens te meer duidelijk dat er in Rusland in kloof is tussen mensen die de Sovjet tijd hebben meegemaakt en de jonge, op het westen georiŽnteerde mensen. Ik heb vaak genoeg verhalen gehoord dat jongeren hun mogelijkheden realiseren, maar dat ze stilletjes aan ook toegeven dat een hoop oudere mensen in hun directe omgeving verlangen naar de tijden van Sovjet Rusland. Het was misschien allemaal niet prettig, maar er was werk voor iedereen (wat de baan ook was), mensen hadden door de staat betaalde vakanties en de zorg werd ook betaald. Die zekerheid wordt tegenwoordig gemist, terwijl jongeren vaak kansen zien door het wegvallen van het systeem. Een erg interessante tegenstrijdigheid. Maxim vertelde me daarnaast dat hij een vriend van hem in Ulan-Ude zou bellen, Dima. Hij zou mij, mits hij geen colleges had, rondleiden in de stad waar ik later de week naartoe zou reizen. Daarnaast kreeg ik van Marina de naam van een bakkerij van een vriendin van haar in Ulan-Ude, ik moest daar ook zeker langsgaan. Ik werd voor de deur afgezet, met de opmerking dat ze me de volgende morgen zou bellen als ze de mogelijkheid had naar het Baikal meer te gaan.

De volgende ochtend werd ik inderdaad gebeld. Ze had helaas een vergadering, bleek achteraf dat ze een bedrijf had met 16 werknemers, maar omdat de plaats van waaruit de Marshrutka's vertrokken moeilijk te vinden zou zijn, wilde ze me daar wel naartoe rijden. Spasiba, spasiba, iets wat ik in Rusland vaak gezegd heb tegen vriendelijke mensen. En zo geschiedde. De rit naar Listvyanka, aan de oever van het diepste meer ter wereld, dat 20% van de hoeveelheid zoet water op aarde bevat, duurde een uurtje. Het was kakweer, dus ik ging eerst een tentje in om iets te eten. Baikal staat naast een waslijst aan records ook bekend om de Omul, een vis uit de zalmtak, die beschouwd wordt als een lekkernij. Niet verwonderlijk dat deze door een enorme hoeveelheid vissers op en rond het ijs een plek heeft weten te bemachtigen op de lijst van bedreigde diersoorten.
Omdat het nog voor de middag was en ik een hoop ontbijt achter de kiezen had, voelde ik nog niet echt iets voor vette vis. Na een snelle maaltijd met rijst en SCHWEIN ben ik langs en op het Baikal meer gaan lopen, het laatste her en der met het halen van natte schoenen inbegrepen. Het heeft wel mooie plaatjes opgeleverd. Bij de bevroren ijsformaties raakte ik in gesprek met Aleksander, een schitterende kerel uit Angarsk die met zijn vrouw, die hij kwijt was, naar Baikal was gekomen voor de Omul. WAT? Heb je het nog niet op? Ik wilde het net gaan eten. Kom mee! De af en toe als Borat (very nice!) klinkende Rus trof zijn vrouw voor de ingang van de vismarkt. Come, come! You try! You try! Dus zakken vol met vis werden aangeschaft, een flinke pot bier erbij, het cafeetje in. Eat, eat. 6 gerookte, gekookte, koude, warme en weet ik veel wat nog meer voor een omul later kon ik geen vis meer horen, zien of ruiken. Ik zat echt tot de nok toe vol. Er was van de hele zak nog een kleine vis over, die ik mocht meenemen. Gelukkig kreeg ik uitgelegd dat wanneer ik deze mee zou nemen, ik hem vandaag toch niet meer op zou kunnen. "I'll explode". "That not good, my friend".

Alles werd voor me betaald. Onvoorstelbaar. Weer twee nieuwe, onvoorstelbaar aardige vrienden erbij. Tjokvol ging ik in de eerste marshrutka naar Irkutsk zitten. Deze zou pas over 20 minuten vertrekken. Prima. Benen strekken, onderuit zakken. Uitbuiken.

Op 12 april vertrok de 350 uit Irkutsk richting Ulan-Ude, de laatste Russiche stad die ik zou aandoen op weg naar MongoliŽ. Ik had met opzet voor een trein overdag gekozen, omdat dit deel van de Trans-SiberiŽ Express voor een heel groot stuk langs het baikalmeer oploopt. Dit zou erg mooi moeten zijn. Toen we eenmaal de bergen uitkwamen en we langzaamaan afdaalden naar het bevroren meer, kon ik dit alleen maar beamen. Ik zat tegenover een vrouwtje met paars haar, zonder tanden, die niks zei maar wel de hele tijd glimlachte. Ik had op een gegeven moment mijn salade gepakt en toen ik terug kwam van het halen van warm water uit de boiler aan het einde van de trein, lag er een krant onder de bak met salade en lagen er servetjes en wet wipes om mijn handen schoon te maken. Ook had ze wat snoepjes neergelegd. Ze had gewoon de tafel voor me gedekt...

De trein reed voor een hele tijd pal langs het meer. Aan de andere kant waren machtige, besneeuwde bergtoppen te zien. Schitterend. Op 2 uur voor Ulan-Ude werd het landschap langzamerhand een vallei-achtige omgeving en op 5640 kilometer van Moskou stopte ik rond 6 uur in Ulan-Ude. Geheel tegen de stijl in, kon ik het hostel erg makkelijk vinden. Daar aangekomen werd ik opgewacht door de eigenaar, die me vertelde dat er een situatie was. Xander vind dit vast leuk, hij zei namelijk: "It's a situation!" Er was die nacht ervoor iemand door bed bugs gebeten en de eigenaar was helemaal perlex en had besloten het hostel voor twee dagen te sluiten. Hij was zo eerlijk het te vertellen in plaats van geld te vangen en mij daar gewoon te laten slapen. Er was een desinfectie team volop aan de gang. Hij had voor mij een bed geregeld in het Great Baikal Trail hostel, iets verderop. Een schitterend hostel. Helemaal van hout. Heerlijk die geur. Ik vond het wel prima en was erg blij met het nieuwe hostel en de manier waarop de eigenaar met The Situation om gegaan was. Er was ook een Duitse jongen, Johannes. Met hem ben ik de volgende dag Ulan-Ude rond gegaan. Uiteraard wat komische shots met het grootste Lenin hoofd ter wereld. Het voelde voor mij als een soort ultimatum. In iedere Russische stad zie je wel een Lenin standbeeld of hoofd en in de laatste stad die je aandoet vindt je een Lenin hoofd zo groot, dat wanneer de rest van het lijf gebouwd zou zijn (oorspronkelijk het plan maar wegens gebrek aan geld niet uitgevoerd) het beeld groter zou zijn dat het vrijheidsbeeld.

Ik belde Dima, maar hij had tentamens en vond het erg jammer dat we niet konden afspreken. Hij stelde voor 's avonds te ontmoeten, maar ik had al met 2 ozzies en Johannes afgesproken een biertje te drinken in het hostel. Een van de Ozzies was trouwens een bekende, zie foto...

Terwijl Johannes naar het postkantoor ging, zag ik toevallig de Cake Story. Oksana, de eigenares en vriendin van Marina, nodigde me meteen uit voor een bak koffie en een ontzettend lekker taartje dat ik zelf mocht uitzoeken. Op kosten van de zaak.

De avond was erg gezellig in het hostel en de volgende ochtend ging ik dan Rusland verlaten. Ik kon die laatste nacht niet meteen slapen, zoals wel vaker het geval was geweest in Rusland. Er ging veel door mijn hoofd. Je moet er moeite voor doen het land te leren kennen. Het is misschien niet altijd even fraai, het heeft zeker ook mindere kanten. Eerste indrukken zeggen niet altijd iets. Je denkt er vaak aan en het maakt je blij. Een soort verslavend gevoel. Ik kon maar niet stoppen te praten over Rusland en was bijna altijd alleen maar positief.
Ik had de hele tijd al een onbeschrijflijk gevoel.
Ik kon het maar niet plaatsen.
Die avond viel het kwartje.

Ik was langzaam aan verliefd geworden op Rusland.
Slideshow Report as Spam

Comments

Nick on

Ahh. Die laatste zin. Waar in Rusland zou je dan gaan wonen als je de kans had?

The Situation on

We got a situation!

mam on

Schitterende foto's. Maar Tim, neem nou maar van je moedertje aan dat je niet verliefd op Rusland, maar op het russiche dametje Marina!!! bent geworden. Moeders hebben altijd gelijk. !!!!!!!!
Gr. Mam

Pap on

Waar is de foto van Marina?

Bob on

We want Marina

Gerry on

Verliefd op Rusland :) in alle eenvoud en toch hele aardige lieve mensen die je helemaal volproppen en zorgen dat je niets te kort komt en dat vrouwtje met dat paarse haar die je tafel gedekt had, fantatisch, helemaal anders als ik mij voorgesteld had met allemaal corrupt iritante slechtgemanierde russen , heel leuk Tim

Markie on

poeh B, ik moest toch weer een paar verhaaltjes inhalen!

Om even al mijn comments samen te vatten naar 1: Goeie bedtime stories :P
erg gaaf om te horen dat die mensen daar allemaal zo sociaal zijn, het lijkt mij dan ook echt een ervaring om een complete vreemdeling iets met gebaren duidelijk te maken! (dat zelfs mensen voor je vrij willen nemen om je rond te leiden, dat zegt toch wel iets over het land!)
Hopelijk wordt mongolië net zo'n leuke ervaring!

Greetz van je coolste broertje, Marf.

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: