Vladimir - Yekaterinburg (Trans Siberië Express)

Trip Start Mar 28, 2012
1
3
24
Trip End Aug 21, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Russia  , Urals,
Thursday, April 5, 2012

Privjet!

Mensen neem de tijd, een lang verhaal dit keer, maar er is ook zoveel te vertellen. En dan bewaar ik nog een hoop voor andere verhalen ook!

Op 4 april vertrok mijn trein uit Vladimir, om 19.52 uur lokale tijd. Ik zeg met opzet lokale tijd, want dit is werkelijk een fenomeen. Hierover straks meer. De 026H zou me in 25 uur (eigenlijk 24, 1 uur erbij voor de tijdzone, je reist mijlenver richting het oosten en dus door tijdzones) van Vladimir naar Yekaterinburg brengen. Ik was meer dan op tijd, geheel tegen mijn stijl in eigenlijk, op het station en na wat gesnuffel van mij op het station en (waarschijnlijk om die reden) wat gesnuffel van een politievrouw in mijn backpack kwam de trein vanuit Moskou het station binnenrijden. Ik ging naar het goede spoor, hield mn ticket voor een provodnika en werd richting de goede wagon gewezen. Een provodnika is zeg maar de vrouwelijke stewardess van de trein; ze controleert je ticket, brengt je je pakketje met lakens en loop soms rond met wat kleine versnaperingen en soms met een bezem. Ze wekt je, of klopt op je schouder, een uur voordat je trein bij je eindstation aankomt (tijd is relatief op deze treinen, eerlijk waar). De mannelijk variant heet een provodnik. De transsexuele variant een provocatieve...

Goed, trein in. Ik bereidde me voor op het ergste, een zwijnenstal met zwetende mensen, misschien vies, misschien ook wel niet. Het bleek allemaal erg mee te vallen, al is het niet reizen in de eerste klas. Het is maar hoe je er tegenaan kijkt denk ik. Het is zo ontzettend warm en benauwd in de trein, dat de zweetlucht erg verklaarbaar is. Deze trekt volkomen logisch in de matrassen en hierop volgend, ondanks schone kussenslopen en lakens, na verloop van tijd, ook in je tas en je kleren. Ik kan gaan uitleggen hoe het er allemaal uitziet, maar bekijk daarvoor de foto's en video's goed. Dit geeft je het beste een idee van het interieur. Behalve het feit dat ik de foto's en video's op rustige tijden, wat betreft mensendrukte (stop op een groot station = veel mensen eruit, niet veel later veel erin), heb genomen. Dus denk je de plaatjes in, maar dan vol mensen. Met tassen. Zonder sokken. Of shirts. Of deo :)

Daar ging de trein. Ik had alles opgeborgen, moest even uitzoeken wat ik wel en niet nodig ging hebben en ik zat klaar voor vertrek. In dit uitzoeken van spullen (en eten) heb ik nu een enorme handigheid ontwikkeld, mag ook wel, want op moment van schrijven zit de trip door SiberiŽ er al op. Maar het ritueel slippers pakken, korte broek pakken, toilettas en drinken, een zak met eten en je zakken voor waardevolle spullen pakken en de rest wegstoppen heeft zich van iets heel klunzigs ontwikkeld in iets wat lijkt op een automatisme. Iets waarin trouwens voor mij een groot gevaar schuilt, omdat ik erg onhandig en vergeetachtig ben en in een soort robot mode spullen laat slingeren. Een soort achteloosheid waar ik ook niet eens aan ga werken ook trouwens.

Ik kan jullie vervelen met een heel verhaal over de geschiedenis van de trein, maar dit zou nergens over gaan. Ik zou het namelijk zelf ook moeten opzoeken, dus dan kun je het net zo goed zelf opzoeken. Jullie dus. Wat ik kan vertellen is dat het een onvoorstelbare ontbering voor de bouwers en een onvoorstelbare prestatie van de bouwers is. Met in het achterhoofd het feit dat het vroegah, toen alles anders was, sneller was om van Moskou naar Vladivostok te komen via Europa, dan de Oceaan over, dan heel Amerika en dan nog een oceaan over in plaats van over land door het ruige SiberiŽ, dan zegt dit wel wat over de, euh, ruigheid van SiberiŽ. De langste spoorweg ter wereld kreeg later aan vertakkingen en een van deze routes, die afbuigt in de Russische plaats Ulan-Ude en dwars door MongoliŽ en de Gobi woestijn naar Beijing gaat, is de route die ik momenteel aan het nemen ben.

Dit verhaal zal ik veel vertellen over de mensen op de eerste trein die ik ontmoet heb (voor een kleine indruk), de volgende verhalen zal ik iets meer ingaan op het geweldige landschap en de vaak traditionele setting van dorpjes en dergelijke. Ik ga wel even kort over de route vertellen van de trein die ik heb moeten nemen om uiteindelijk in Yekaterinburg uit te komen:
Vladimir verlatend, een laatste blik werpend op de gouden uienkerken, gaat de trein op weg naar Nizhny Novgorod, de derde grootste plaats van Rusland, op 441 kilometer van Moskou, waar je ook de welbekende Volga oversteekt. Vanuit hier is het een lange rit naar Perm (1434 km), een lelijke industriestad. De rit gaat door boerenland, platteland, niemandsland en de taiga van Rusland. De taiga wordt gekenmerkt door uitgestrekte, koude en vochtige naalwouden. 80 procent van de bomen in de taiga bestaat uit dennen, sparren en lariksen. Bomen die uitstekend bestand zijn tegen erg strenge winters. Met sneeuw en de opstekende wind een prachtige combinatie. Na Perm gaat de rit, kort samengevat, door het wonderschone Ural gebergte en op 1814 kilometer van Moskou stapte ik uit in Yekaterinburg.

Ik moet bij voorbaat mijn excuses aanbieden, want ik vergeet vaak mijn camera te pakken, helemaal wanneer ik mensen ontmoet. Een fotootje zegt dan net iets meer, maar ik denk dat ik teveel in het moment opga en totaal niet nadenk bij het feit om de camera tevoorschijn te pakken en taferelen vast te leggen. Zo ook (soms) wanneer de trein door schitterende landschappen trekt.

Goed. Mijn cabinegenoten. 3 Russen met Russische koppen, namen en gewoontes. Heb de namen helaas niet onthouden, de gezichten en herinneringen wel en dat is voor mij het belangrijkste. Belangrijker ook dan een foto, sorry voor jullie. Ze konden geen woord Engels, al gooide 1 af en toe een willekeurig Duits woord of zinnetje er tegenaan, wat werkelijk hilarisch was. Omdat hij dacht dat zn boodschap anders niet zou overkomen, zei hij deze woorden niet, maar schreeuwde hij ze haast. Ik was iets aan het eten en kreeg een onmogelijk hard "ESSEN!!" naar mn hoofd geslingerd. Hij bedoelde alleen maar te zeggen dat het eten was en hij moest soms zelfs lachen over zn enthousiasme.

De onmogelijkheid van veel Russen om Engels te spreken, hun moedwilligheid en vooral de onvoorstelbare gastvrijheid werden niet lang nadat de trein Vladimir verliet ook hier weer tentoongesteld. Je zit met deze mensen opgescheept, voor een tijd, een lange tijd, of een hele lange tijd (denk een week), dus je zult iets moeten communiceren. Met handen en voeten had ik op een gegeven moment mijn trip duidelijk gemaakt en hoorde van 1 van de 3 dat ie naar Perm ging, de andere twee moesten er net als ik in Yekaterinburg uit. Vrij snel daarna kwamen er allemaal hapjes op tafel, hele stukken vis die ze met schub en al opbuffelen, kip, !!!SCHWEIN!!! ook, brood en niet onbelangrijk: WODKA! Er werd me een shotglaasje voorgezet en na wat Russisch gebrabbel werd ie gekloekt. Meteen werd me een vork in de handen geduwd. TRADITION! TRADITION! Schijnbaar kloek je hier wodka en neem je er meteen achteraan een stuk vis, kip, kaas, koe, allezzz en een goede slok mineraalwater (optioneel, maar steeds aantrekkelijk naarmate de shotjes blijven komen.
De auditieve versie gaat zo: "Kling (Glaasjes), Kloek (Euh ja, de kloek van de wodka), AAAAAAHH!!! (Wodka AAAH, een soort pijnigende AA), Kling en Smak (het eten) en eventueel nog een AAAHHH!!! (een water AAAH, haast een bevrijdende AAAH!). Naarmate de hoeveelheid vodka die verdween vorderde, werd het steeds makkelijker te communiceren leek wel (?!). Waar het vanaf het begin aan niet aan ontbrak was een hoop gelach. Ze vonden het prachtig en ik ook! Helemaal toen er een professor bijkwam, die Engels gaf op een school in Nizhny Novgorod en aart van de kaart dat ie was toch als tolk moest fungeren. De Russen konden namelijk eindelijk vragen stellen in volledige zinnen, de man werd voor een uur geclaimed en ik kreeg de meest fantastische, willekeurige en ook doodnormale vragen naar mijn hoofd geslingerd. Van de vraag of ik al getrouwd was (en waarom niet, heel gewoon namelijk op mijn leeftijd in Rusland) tot aan hobby's. De wodka raakte op, maar ik had ze in het begin al verteld dat ik ook een fles, uit Moskou nog, bij me had. Toen zeiden ze nog njet njet, nee nee. Maar toen alles op was toen de professor weer naar zn bedje ging, werd er geroepen om !!!!MOSKOU WODKA!!! Bovenstaande, exclusief het bezoek van de professor, ging door te fles leeg was en mij batterij ook. !!!!SCHLAFEN!!!!

De mooiste uitspraak van de man uit Perm was toen we stopten op een station. Uit het niets schreeuwde ie "DREI-UND-ZWANSTIGSTE-MINUTE", ik dacht aan een voetbalwedstrijd in Duitsland en een doelpunt. Maar hij had het over het feit dat de trein voor 23 minuten stil zou blijven staan op het station waar we net tot stilstand kwamen.

De volgende ochtend was ik gaar, niet geheel onbegrijpelijk gezien de wodka (kreeg de vraag HEAD? met een vuistbeweging tegen de kop aan. Koppijn? Nee. !!!!GUT!!!). Ik had echt geen koppijn en voelde me niet slecht maar gewoon gaar. De 1e nacht op een schommelde trein was kak, met een bed wat zowel in de breedte maar vooral in de lengte veel te klein is, waar het zo heet is dat je wakker wordt met zweet op je benen (en plekken waar de zon njet schijnt), waar midden in de nacht een hoop bedrijvigheid is omdat er gestopt wordt op een station en waar mensen (sommige althans) geen reet geven om jou uitstekende benen in het gangpad en je dus daar ook wakker van wordt. Tot slot snurkt menigeen. Hard!
Tot overmaat van ramp had ik mn hoeveelheid eten niet goed ingeschat en als je dan ook nog eens eindelijk slaapt terwijl de trein stopt op een station (waar je dus eten kunt inslaan bij verkopertjes die met de meest uiteenlopende etenswaren op de treinen staan te wachten) dan krijg je nog honger ook. Toen miste ik thuis even. Moe, gaar, hongerig en niet schoon enzovoort. Wat een luxe toch met een moeder die er normaal voor zorgt dat bovenstaande niet in je vocabulair voorkomt! Bij de eerst volgende stop snelde (nee, sloomde) ik naar buiten en kocht ontzettend veel eten. Een uur later was ik weer de oude en kon ik weer volop genieten van het fantastische landschap dat aan me voorbij trok. Langzaam verspreidde zich het vuurtje door de wagon dat er iemand uit Nederland (of beter gezegd een buitenlander) in de trein zat, iets wat zoals later bleek in het laagseizoen niet echt veel voorkomend is. Zeg maar helemaal niet. Ik heb geen buitenlander ontmoet. Maar het woord Gollandski (of iets dergelijks) heb ik vaak gehoord, toen ik naar de wc liep, of de andere kant op, om heet water te halen bij de boiler aan het begin van de wagon, voor mn thee.

Het verhaal begint al erg lang te worden, maar ik had beloofd ook het fenomeen Moskou tijd uit te leggen. Voor een uniforme en duidelijke boodschap staat op ieder treinticket en op iedere stationsklok, de aankomst- en vertrektijd vermeldt in Moskoutijd. Een snelle blik op de wereldkaart leert dat Rusland een onmogelijk groot land is, vooral in de breedte. Wat dus betekend dat je door tijdzones gaat rijzen zodra je lange afstanden richtingen het oosten of westen gaat maken. Het mooie, maffe en fascinerende is dat mensen in de trein allemaal op verschillende tijden leven, terwijl je zelf je best doet de plaatselijke tijd aan te houden. Een trein van Moskou naar zeg Vladivostok bevat mensen die de volle zeven dagen in de trein zitten en bij het begin hun klok al verzetten, of deze juist continue op Moskoutijd laten staan. Dan heb je natuurlijk een hoop mensen die onderweg in- en uitstappen en die weer op een hele andere tijd leven. En dan heb je Tim, die voor het slapen gaan telkens zijn klok een uur later zet, een goede strategie. Maar met een slaapdronken kop zie je dan weer een tijd midden in de nacht voorbijkomen op een stationsklok, terwijl het eigenlijk 8 uur 's ochtends is. Jiskefet heeft er een mooie sketch over gemaakt. Ralf kan het jullie uitleggen. Het is RRRRRRRAAAAAAAAAAARRRRRRRRRRR!!

Na een ontzettend lange rit eindelijk in Yekaterinburg. In complete Rusland stijl kon ik mijn hostel absoluut niet vinden. De metrostop waar ik uitmoest bestond niet meer of nog niet (dit is me nog steeds niet helemaal duidelijk) en eindelijk in de goede buurt (beter gezegd een gare buurt) bestond het huisnummer van de straat gewoon niet. Niemand spreekt Engels. NIEMAND! 3 uur na aankomst (!) heeft een ontzettend vriendelijk koppel me meegenomen in de taxi, ik kreeg vrienden die wel Engels spraken aan de lijn en zelfs de Tom Tom van de taxichauffeur wist niet waar het hostel zich bevond. "Why Russia?", vroegen ze me. Ik kon ze niet uitleggen dat dit soort dingen het juist een geweldig land maken. Het contrast tussen extreem ongemak (wat voor mij op een absurde manier juist totaal binnen mijn comfort zone is) en de ongelooflijke gastvrijheid van mensen die je meenemen een taxi in, met een taxichauffeur die 3 kwartier van zn tijd opoffert om je op je plek te krijgen. In een "Russian Machine" (hij moest de binnenkant van de ruit om de zoveel tijd schoonvegen met een doek), over een "Russian autobahn" (wegen met kuilen), op zoek naar het "Russia hotel" (een hele vervreemde blik, de handen de lucht in). Geweldig. De vraag "Like Russia?" beantwoorden met een volmondig "DA!" is altijd goed voor een glimlach in Rusland, trots als dat ze zijn op hun land. Die da is omdat ik het meen, niet omdat ik ze graag naar de mond praat. Da-zeker, do I like Russia! Uiteindelijk vonden we het hostel en het koppel ťn de taxichauffeur gingen met me mee, in een enorm kleine lift naar de 6e verdieping, om 00.10 uur 's nachts. Ze zetten me, zoals al eerder in Suzdal gebeurde, bij de deur af. Ik kon ze niet genoeg bedanken. De mensen doen echt alles voor je. Een gastvrijheid die je haast doet twijfelen aan je eigen goedheid. En die je ook wat vreemd doet voelen over het beeld dat er van Russen bestaat.

Yekaterinburg kort. Een Sovjet achtige stad waar ik verbleef in een huis van een eigenaar met een hond die mijn slippers heeft opgevreten. Deels althans. Ze stonden opeens wel heel recht naast elkaar toen ik terugkwam van een dag sightseeing. Ik denk niet dat Thomas de hond ze zo had achtergelaten. Ook Yekaterinburg liet me weer ruiken aan het Russische leven. Een geur de me langzamerhand erg begint te bevallen!



Slideshow Report as Spam

Comments

mam on

Als dit een derde klas trein coupe is vind ik het er nog aardig uitzien. Ik had houten banken en schapen en geiten verwacht die naast je op de bank zitten!.
Leuk dat je het zo naar je zin hebt. Op naar Mongolie

pap on

Wat een bijzondere scheve toren gezien vanuit het hostel

Nick on

Da! Fantastisch verhaal over de Russen. Doet mij dag GUTT beginnen! :) Have fun!

X on

mooi verhaal weer. blijft leuk om te volgen!

Ralf on

Ik kan het niet uitleggen B. Doe jij dat even?

Gerry on

met een bed wat zowel in de breedte maar vooral in de lengte veel te klein is, waar het zo heet is dat je wakker wordt met zweet op je benen (en plekken waar de zon njet schijnt), hahahahaha uitstekende benen die ze niet zien hahaha ik zie het voor me en yekaterinurg waar een hond je slippers heeft opgevreten hahah om tegillen leuk verhaal Tim moet je bundelen en verkopen is geld waard

R.B on

Het blijft een leuk verhaal tim:)

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: