Moskou

Trip Start Mar 28, 2012
1
24
Trip End Aug 21, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
Dmitrovka Hostel

Flag of Russia  , Central Russia,
Sunday, April 1, 2012

Priv-jet!

Wat, privé jet? Nee, hallo in mijn beste Russisch.

Er wordt her en der al met smart naar uitgekeken geloof ik, maar ik moest even de tijd (en toegegeven, de zin) vinden om het toetsenbord weer op te pakken. Dus.

Afgelopen woensdag, de 28e maart, vertrok ie dan richting Moskou. De een was hier wat blijer mee dan de ander en de mening van de een verschilt ook nog eens sterk van die van een ander, maar het zal allemaal wel. Na een super mooi weekendje weg met de boyz (HOOEEE) en een lekkere pannenkoek met la familia (mijn laatste week in NL kort samengevat), landde mijn vliegtuig na een prima vlucht op Domodedovo. Ofsow. Vliegtuig uit. Door de douane. Paspoort en visa check. Door de douna. Langs een paar honden. Welkom in Rusland! Met de aeroexpress richting mijn hostel in Moskou. Dit is niet zomaar een stad, een stad met meer dan 12 miljoen inwoners, maar gelukkig kan iedereen Engels en is er voor die toeristki het een en ander vertaald. Niet dus. Hoe dan ook (correctie: HOOEEE dan ook), ik wist bij welke metrohalte ik eruit moest en met een beetje fantasie en wegstrepen van de minst logische opties kwam ik inderdaad boven de grond bij de halte Teatralnaya (in het Cyrillisch schrift aardig anders). Maar dan ben je er nog niet. Gelukkig hielp een Engels sprekende medeweker van de winkel waar ik een Russisch simkaartje heb gekocht, me een beetje en zodoende kwam ik tegen het begin van de avond aan bij het hostel. Na een snelle hap wilde ik het Kremlin en die ene kerk, die met die uientorens (omschrijving van Mark) nog zien die avond. En zo geschiedde. Werkelijk schitterend. Door de grootte van het plein viel de hoeveelheid politie per vierkante meter op zich wel mee, als je begrijpt wat ik bedoel.

De volgende ochtend lekker ontbeten. Mijn handelswijze de voorbije dagen (en nu nog trouwens) is om geen brood te kopen. Dit is erg droog, wat resulteert in een heel tof effect. Het lijkt namelijk net alsof je brood zit te kanen wat niet te verhappen is. Klopt ook. Daarom koop ik een scala aan verschillende, verpakte broodjes, een beetje een mix tussen gevulde croissantjes en Duitse bolletjes. De een heeft appelvulling, de ander kaneel en de ander is zoet genoeg van zichzelf. Je kunt het zo zeggen, aan Russische broden geen gebrek ;)

Die ochtend ben ik weer terug gegaan naar het Kremlin. Niet geheel onlogisch, het was maar een kleine 10 minuten lopen (al is het metro netwerk fantastisch, daarover later meer) en er lag nog iets op me te wachten. Een beetje een zweverige omschrijving, maar je moet het in dit geval heel letterlijk nemen. Iets was namelijk het bij zijn dood gemummificeerde lijf van Vladimir Lenin, opgebaard voor bezichtiging in een zwaar beveiligde, erg indrukwekkende, Sovjet vererende tombe. Ik wist dat ik er met mij dagrugzak op niet in zou komen, maar ik wist niet waar ik m kwijt kon. Denk nu aan een erg boos kijkende, zwaarbewapende Russiche militair die met het meest Hollywood-Russische accent tegen je zegt Big Bag, al wijzend met de knuppel in de richting van de Check Room. Tip, doe net alsof je verstandskies net getrokken is en zeg dan Big Bag en dan heb je het ongeveer wel. Lukt het niet, dan kan Bob het erg goed nadoen...

Het lichaam van Lenin blijft voor jullie een geheim (of je moet foto's willen googlen). Camera's mochten namelijk ook niet mee naar binnen. Hierna heb ik het rondje Rode Plein nog eens over gedaan, maar dan bij daglicht. Wat heet, het was echt kakweer. Het Kremlin was gesloten voor bezoekers (de volgende dagen ook). Op de laatste dag ben ik in een hoekje binnen geweest, daar bevindt zich namelijk The Armoury, een enorme collectie van servies tot aan koetsen, als het maar blinkt. De boodschap: "kijk dit zijn wij".

De volgende dagen ben ik door Moskou gaan zwerven, te voet en via de metro op zoek naar Post en Pre Sovjet Era kenmerken, die allebei glansrijk aanwezig zijn.
In Moskou kan een Ferrari een Lada inhalen,

wordt er niet alleen op parkeerplaatsen geparkeerd, maar op de stoep, langs de kant van de straat en op zebrapaden, precies zo dat er nog een rijtje auto's tussendoor kan,

lopen erg modebewuste Russische dames (al dan niet met bontmuts of in een enorme bontjas gehuld) zij aan zij met Babushka's, die oude dames met meer benen dan tanden in traditionele kledij,
kun je shoppen als in Parijs, maar wanneer je de winkel uitkomt zul je bijna altijd een van Stalin Zeven Zussen zien. Big Brother is watching you,

spreekt bijna niemand Engels, 90% van degenen die het wel kunnen met een fantastisch accent,

vecht de winter op dit moment met de lente (een erg mooie uitspraak van een Rus die daarmee bedoelt dat het rond eind maart begin april dan weer regent, dan weer sneeuwt en dan weer eens een dag de zon schijnt. Of alle drie op een dag,

wordt naar een zonnige dag gerefereerd met de volgende uitspraak: De hagedis is gebeten. Waarom dan, was mijn logische reactie, die eerste ochtend na drie dagen dat de zon scheen. Omdat de zon schijnt natuurlijk! Wat denk je dan?

is de metro niet alleen een erg tijdsbewust en makkelijk vervoersmiddel, maar ook een geweldige tijdsbesteding op weer een regenachtige kakdag. Wat een schitterende stations zeg. De op twee na drukste metro ter wereld en dan zulke geweldige stations. Stuk voor stuk. Marmer, mozaïek, schilderijen, kroonluchters, pilaren en zuilen, vlaggen, standbeelden, beeldhouwwerken. Nergens zo dat het als een zooitje ongeregeld overkomt, een voor een met ontzettend veel beleid en Stalinistische Sovjet precisie gecreëerde meesterwerken. Waarschijnlijk de reden dat ik niet naar een museum ben geweest, ik kwam iedere dag al vaak genoeg in een museum. Stilzitten in een metrohal, een zwerm van mensen. Kriskras, beuken, duwen, Matrix stijl. De rust keert weder. Bijna iedereen heeft of de hal verlaten via de erg lange roltrappen, of is verder gereisd op een andere lijn. Het geluid van naderende treinen, uit beide richtingen. Het geluid van remmen. De eerste mensen verschijnen, niet veel later is het weer een zwerm van mensen. Ik kan zo een uur op een bankje zitten. Fantastisch.
Een greep uit de mooiste stations te zijn bij de foto's.

wordt er erg opgekeken naar de VS. De tegenstander uit de koude oorlog wordt benijdt en stiekem wordt er gemompeld dat Amerika het beloofde land is en dat ze over de wereld heersen. Werk je in Rusland, dan werk je voor Rusland, werk je in Amerika, dan werk je voor de wereld. Maar zeg dit niet tijdens een sollicitatiegesprek, want hoe goed je achtergrond ook is en hoe graag ze je vooraf ook wilden, op een of andere manier krijg je je baan niet (true story).

Ik heb meerdere malen gehoord dat mensen graag weg willen uit Moskou (dan wel Rusland). Ze voelen zich niet vrij genoeg en de mensen die buiten Rusland zijn geweest, vooral naar Europa en Noord-Amerika, willen eigen daarheen vertrekken. Misschien verklaard dit gevoel van beperkte vrijheid wel waarom Facebook-achtige websites in Rusland ongekend populair zijn. geloof me, de manie in Nederland valt erbij in het niets. Op internet geldt namelijk een onbeperkte vrijheid, kun je doen en zeggen wat je wil. Het nieuws dat dit misschien aan banden gelegd gaat worden, wordt dan ook niet echt rijkelijk ontvangen.

Het hostel was prima, fantastische locatie. Enige nadeel (en dat bedoel ik niet negatief) was dat er alleen maar Russen zatern. Leuk voor de culturele interactie, maar als er maar 2 Engels spreken, ben je wel op jezelf aangewezen wat betreft sightseeing ed. Een avondje clubben heeft er dan ook niet bijgezeten, maar goed je kunt niet alles hebben. Het had ook zijn voordelen:

De Russen staan te boek als nors en humeurig (toegegeven, er is niet voor niets een dagelijkse competitie bij een vooruitstrevende Russiche Starbuckskloon voor het treurigste gezicht in de metro), misschien zelfs als wat crimineel of als een volk wat nergens van opkijkt. Ze kijken inderdaad niet allemaal even vrolijk, een hoop van de mannen (en gasten) stinkt naar alcohol, tabak, zweet of vaker een combinatie van de drie, maar ik heb het merendeel waarmee ik in contact ben gekomen ervaren als vriendelijk en behulpzaam. In zichzelf gekeerd ja, maar zodra je begint met delen van je voedsel (al is het maar een koekje of een stukje van je brood), lijken ze zich te ontspannen en zul je niets dan vriendelijkheid ontvangen. Er wordt met handen en voeten geprobeerd te vertellen wie ze zijn (en daarmee houdt het gesprek vaak ook op...) en er wordt meteen gegraaid, naar snoepjes, koekjes of drinken dat ze bij zich hebben. Op de laatste avond in Moskou heb ik in het hostel samen met een 55 jaar oude vent uit het Noord-Oosten van Rusland, met een enorme buik en een Hello Kitty koffer, een vent die erg naar zweet rook en vaker wel dan niet ook naar Alcohol, zijn salade en kaas opgegeten. Hij schoof een stoel voor me aan (na deze grondig schoon te hebben gemaakt), pakte een bord en een vork en zette me vriendelijk doch dringend neer. We spraken absoluut elkaars taal niet (al kom je met handen en voetenwerk een eind), maar hebben samen wel een een halve liter whiskey opgekloekt en enorm gelachen.

Het punt dat ik wil maken is, tuurlijk moet je voorzichting zijn, maar als je op je Engels gezegd je Common Sense gebruikt en de shit niet opzoekt is er niks aan de hand. Ook straks in de trein niet. Hopelijk...

Ik kijk er in ieder geval erg naar uit, de kop is eraf. En HOOOOEEEEE!


Slideshow Report as Spam

Comments

mam on

Hoe vaak heb ik gezegd let op je spullen!!! Dom, dom, ik hoop maar dat je treintickets niet in de lonely planet zitten. Als je die rus uit omsk niet ziet moet je mischien maar een nieuwe kopen. Ziet er inderdaad erg nat uit. Mooie foto's van metro's en rode plein.

Roy on

Hooooeeeeee eeuwig is dit, weer leuk om je verhalen te lezen! Keep em commin'

Nick on

Mooi dat je weer je verhalen deelt B: laat ze maar komen! Ik ga ze met interesse lezen. Enjoy the trip! (en dat je er wijzer mag van worden e.d.)

X on

Hahaha wat een oeHOEE uil zeg...maarja een goed begin is het halve werk bawz.

Have fun en ik ga je checken, je moet schrijver worden ;)

Bob on

Hoe Hoe Hoe. Lekker verhalen blijven schrijven B! We lezen het weer graag.

Markieautarkie on

haha serieus?
een man van 55 jaar met een hello kitty koffer.... dat is gewoon GEWELDIG.
Amerika is niet het beloofde land, als er in Sovjiet Russia oude gasten met
hello kitty koffers rondsjouwen, ga ik per direct naar Rusland toe :)
(true story)
Goed verhaaltje B, hopelijk kom je nog wat meer gare figuren tegen, want die kan ik altijd wel waarderen...
Groetjes je coolste broertje (mark dus :) )

Gerry on

Ho Tim ,leuk verhaal heb ik ff op mijn werk zitten lezen haha, de foto's kijk ik wel thuis ben benieuwd , was iedergeval weer hartstikke leuk groetjes je liefste tante hahha

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: