Bangkok

Trip Start Sep 16, 2010
1
61
Trip End May 06, 2011


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
Niras Bankoc Cultural Hostel

Flag of Thailand  ,
Thursday, May 5, 2011

Hallo,

mijn vlucht van Kuala Lumpur naar Bangkok was echt verschrikkelijk. Echt zo'n vlucht om bang te worden om te vliegen in de toekomst. Vrijwel meteen na het opstijgen begon het vliegtuig te schudden. Niet zoals bij gewone turbulentie, maar echt flinke, onverwachte zakkingen. Normaal gesproken duurt het 10 tot 15 minuten voordat je de wolken uit bent en ze onder je kunt zien. Het bleef echter grijs om me heen tot zeker 45 minuten na het opstijgen. En tot die tijd was er ook nog geen stewardess langs geweest, iets dat na 45 minuten toch vrij ongebruikelijk is. Daarna werd de vlucht gelukkig iets rustiger, al bleef het vrij hobbelig. De landing was echter perfect en en wonder boven wonder kwamen we op de geplande tijd aan in Bangkok. Ik had Thaise Baht nodig om te kunnen betalen, maar voor het eerst moest ik (ondanks een speciaal pakket bij de ING) voor het opnemen van geld in het buitenland een extra bedrag betalen, van 150 Baht (bijna €3). Wanneer zelfs de banken je naaien, weet je dat je op je hoede moet zijn hoor ik al. Maar dat is heel erg overdreven hoor, want de mensen zijn echt ontzettend vriendelijk. Afdingen is echter heel erg onderdeel van de cultuur, samen met nog veel meer trucjes om geld aan je te verdienen. Ik vond het allemaal lachwekkend en stoorde me er niet echt aan, vooral ook omdat de mensen (ondanks het feit dat veel geen Engels spreken) zo ontzettend lief en vriendelijk zijn.
Maar een paar voorbeelden zijn de voor Thailand zo kenmerkende Tuk Tuks, die je in plaats van naar die tempel aan het oosten van de stad, je naar de tempel aan de meest westelijke uithoek van de stad rijden. Uiteraard hadden ze dan het (in Thai geschreven) briefje niet begrepen. Maar je moet wel betalen voor de rit van centrum naar west en van west naar oost. Mij niet overkomen hoor, maar iemand in mijn hostel wel. Ik had dan zeker ook niet betaald trouwens voor beide ritten.
Een ander voorbeeld, mij wel overkomen, gaat over wisselgeld. Je koopt iets voor 200 Baht, geeft ze 1000 Baht en je krijgt een briefje van 500, eentje van 100 en een lading munten met een totale waarde van 100 terug. Natellen leert je dus al snel dat je 100 te weinig terug hebt gekregen. Wanneer je dit laat zien, proberen ze je (wanneer ze doorhebben dat je voet bij stuk houdt) zelfs te overtuigend dat het product dat je gekocht hebt geen 200 maar 300 Baht kost. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden, maar dat zou het beeld dat jullie krijgen van Thailand alleen maar negatief beÔnvloeden en dat is niet mijn bedoeling. Want ik weet dat je ergens een bepaalde voorstelling van kunt hebben en dat het in de realiteit dan heel anders is, op een hele positieve manier...

Ik kwam dus laat aan in Bangkok en na een gare vlucht en vastgezeten te hebben in het verkeer met de bus van het vliegveld naar vlakbij mijn hostel was ik wel op. Die avond eigenlijk niet meer zoveel gedaan. Aangezien ik de tijd had in Bangkok, was het geen "noodzaak" meteen de stad in te schieten en de boel te gaan verkennen. De volgende dag heb ik rustig aan gedaan, een film gekeken in het erg mooie, schone en goede hostel. Die middag heb ik een klein rondje gemaakt om het hostel heen. Ik heb de tijd genomen ergens stil te gaan zitten op een bankje en gewoon te kijken naar de activiteit op straat. De enorme lading verkeer en het geluid dat dit met zich meebrengt, de ontelbare hoeveelheid mensen en honden die over straat slenteren, alle kraampjes met eten waar slierten rook vanaf komen en de geur van dit alles bij elkaar. Zitten in Bangkok wordt zo een oefening voor bijna al je zintuigen. Toen ik het idee had dat ik wel genoeg had gezeten ben ik terug gelopen in de richting van het hostel. Ik had al gelezen van 2 hele aparte musea in de stad; een medisch museum en een correctie museum. Beide zouden ze heel grafisch en expliciet moeten zijn. Ik wist niet of ik hier helemaal op stond te wachten (heeft niks te maken met ontkennen van hoor), maar toen ik op de terugweg langs het Corrections Museum kwam, kon ik het toch niet laten even te gaan kijken. Alsof een kind voorgelezen moest worden met woorden als aap, noot en mies werd er beschreven op wat voor een verschillende manieren mensen werden "gecorrigeerd". De beschrijvingen zelf waren al luguber genoeg, maar in combinatie met de Annie MG Schmidt-achtige tekeningen zorgde het voor een haast spookachtig tafereel. En met de manier waarop in Thailand sommige dingen in het Engels beschreven staan (heel fout en incorrect) was het plaatje compleet. "You take hook. Put hook through nose. Pull hard on hook...". Naar. Boven stond een kruis dat ze hebben gebruikt voor het executeren van mensen. Omdat dit een meer recentere vorm van "corrigeren" is, werd het kruis ook vergezeld van een aantal fijne foto's. Ik had toen wel genoeg gezien van het correctie museum. Had wel genoeg gezien. Want ook al was ik moe en sloom, ik merkte toch wel dat het dingen met me deed...

Die avond nog even achter Skype gekropen. "Tot volgende week" klinkt dan o zo dichtbij, maar ergens ook erg ver weg. Toch was het super! De volgende dag ben ik naar de grootste markt van Thailand gegaan, de ten noorden van het centrum gelegen weekendmarkt Chatuchak. Met meer dan 8000 stalletjes, variŽrend van de goedkoopste meuk tot werkelijk schitterende kunstwerken en enorm grote schilderijen, is het zelfs een van de grootste markten ter wereld. Ik noem het de Ikea van Bangkok. Werkelijk alles is er te verkrijgen en met de enorme hoeveelheid producten in de verkoop zou je makkelijk je huis of kamer kunnen inrichten, van heel erg stijlvol tot aan heel erg euuh tegenovergesteld van stijlvol. Stijlloos... Het was een interessante middag, vooral ook omdat het niet een op toeristen afgestemde markt is. Het overgrote deel van de mensen is Thai en het is leuk om te kijken wat ze zoal inkopen. Na afloop van de markt ben ik in een Tuk Tuk gestapt, terug naar het hostel. Tuk Tuk is Thai voor wegpiraat. Zonder gekheid, de naam komt van het tuk tukkende geluid van de motor die de driewieler voortbeweegt. Je zit opgevouwen onder de overkapping en ademt lekker alle gassen in die het ding produceert. Niet verwonderlijk dat veel chauffeurs een mondkapje voordoen zodra ze weer klandizie hebben. Maar wegpiraten blijven het wel. En over piraten gesproken, wanneer je in een karretje zit die een elandtest niet zou doorstaan, dan hoop je bij het doorscheuren van weer een scherpe bocht maar dat je de nieuwe Pirates of de Caribbean nog kunt zien. Maar dat komt nu helemaal goed...

Zondag, de eerste van mei, heb ik me begeven in de richting van de Golden Mount, een voor Thai erg heilige en belangrijke tempel. De tempel wordt omgeven door trappen die om het steeds dunner wordende bouwwerk heen krullen. Deze ben ik beklommen om dichterbij de mount, de berg, te komen. Bovenop, aan de voet van de berg, was het een bolwerk van monniken en gelovigen die er bezig waren hun rituelen uit te voeren, met op de achtergrond een mooi uitzicht op Bangkok. Een mooie tempel, waarbij de betekenis en het belang van Boeddha in Thailand me eens te meer duidelijk werden. Everything that goes up, must come down. Dus trappen af, in de richting van een aanlegplaats van de over de kanalen van Bangkok varende boten voor personen. Ik voelde me geen James Bond ofzo, maar moest toch even denken aan die Bond scene uit The Man With The Golden Gun (bedankt internet) toen ik over het kanaal ging. Van de oude stad in de richting van het nieuwe en veel modernere gedeelte. Het contrast was schrijnend, maar duidelijk zichtbaar. Schonere straten, minder vuil, maar ook minder hawkers (straatverkopers). Mijn reden voor een bezoek aan dit gedeelte was naast het zien van het contrast tussen nieuw en oud (lees arm en nog armer), het bezoeken van de Bai Yoke tower. Dit gebouw is het hoogste gebouw van Thailand en heeft op de 83e verdieping een rooftop bar met een fantastisch uitzicht over de stad. De entree tot de toren was goed voor een consumptie in deze bar en ik heb hier prima gezeten en gezien hoe het razendsnel donker werd. Wat een enorme stad zeg. Ik zat er dus met een mooi uitzicht en een mooi vooruitzicht...

Maandag ben ik Bangkok op een andere manier gaan bekijken. Namelijk, per fiets. Nu zou ik voor geen goud in het centrum gaan fietsen, dat staat gelijk aan zelfmoord. Deze begelide tour gaat echter door de buitenwijken (en sloppenwijken) van de stad en geeft je daardoor weer een heel ander beeld. Een taxirit van 17 kilometer bracht me van het oude centrum naar de rand van de metropool, waar de fietstocht begon. Vanuit hier zijn we door sloppenwijken in de richting van een rivier gefietst. Het was erg merkwaardig door de nauwe straatjes te fietsen, sommige daadwerkelijk ook te nauw om doorheen te kunnen fietsen. Het was daarnaast vaak alsof je bij de mensen door de "huiskamers" fietste, doordat de paadjes allemaal zo nauw zijn en kris kras lopen dat je geen idee meer hebt van rechts en links. Daarnaast zijn het allemaal open huizen, met buitenkeukens. Om echter bij die keuken te komen, moeten de inwoners het dunne straatje over, waar wij dus overheen fietsen. Dit zorgde af en toe wel voor merkwaardige taferelen, als in een film moesten de bewoners met de kip in hun hand aan de kant springen. Maar de mensen die ons wel zagen/hoorden aankomen, begroetten ons allemaal vriendelijk met een hallo of een high five. Aan de overkant van de rivier zijn we door een meer jungle-achtige omgeving gefietst, door het deel waar de oorspronkelijke bewoners zijn blijven hangen. Na het bezoeken van een koivijver en de oudste tempel van de stad zijn we een grotere boot opgesprongen, terug de rivier over. Na een goede omweg door meer drukke buurten met marktjes kwam na een ontzettend hete morgen na 4 1/2 uur een einde aan de rit. Een interessante kijk op de stad, die ik niet had gehad wanneer ik in de binnenstad was blijven hangen. Die middag heb ik Khao San Road nog bezocht, maar daarover straks meer. Even spanning opbouwen noemen ze dat...

Dinsdag ben ik het oude gedeelte van Bangkok verder gaan verkennen. Of beter gezegd Krung Thep, de officiŽle Thaise naam. Wacht, dat lieg ik, de officiŽle Thaise naam is Krung Thep Mahanakhon Amon Rattanakosin Mahinthara Ayuthaya Mahadilok
Phop Noppharat Ratchathani Burirom Udomratchaniwet Mahasathan Amon
Piman Awatan Sathit Sakkathattiya Witsanukam Prasit. De langste plaatsnaam ter wereld. Geen wonder.
Oh, de betekenis: "De stad van engelen, de grote stad, de woonplaats van de
Smaragdgroene Boeddha, de ondoordringbare stad (in tegenstelling tot
Ayutthaya) van de god Indra, de grote hoofdstad van de wereld die met
negen kostbare edelstenen is begiftigd, de gelukkige stad, rijk aan een
enorm Koninklijk Paleis dat de hemelse woonplaats gelijkt waar de
gereÔncarneerde god regeert, een stad die door Indra is gegeven en die
door Vishnukarn is gebouwd". Hoe een naam soms zo toepasbaar kan zijn weet ik ook niet... Die middag ben ik namelijk de in de naam voorkomende smaragdgroene boeddha gaan bezoeken, en het enorme koninklijke paleis. En nog veel en veel meer voor de stad zo kenmerkende tempels. Op een gegeven moment, na een zittende, smaragdgroene, staande, liggende en gouden boeddha, was ik denk ik wel verzadigd voor die dag wat betreft boeddha's. Maar dat was na het aandoen van alle bezienswaardigheden in het oude centrum en begrijp me niet verkeerd, erg mooi. Maar veel boeddha's. Het zal voor de Thai ook wel zo zijn dat ze van sommige dingen geen genoeg kunnen krijgen...

Die avond kwam ik tot de conclusie dat ik al een hoop cultuur had gesnoven in de voorbije dagen. Echter, een typisch Bangkok ding, een must, ontbrak nog. Want Khao San Road is al typisch overdag, 's avonds verandert het echt in een walhalla voor alles wat niet klopt of koosjer is. Met een Nieuw Zeelander uit mijn hostel ben ik daarom ook even 's avonds een Chang gaan drinken. Het is een enorm drukke, autovrije straat waar naast een hoop kraampjes met snuisterijen en kleren ook een verzameling van van alles en nog wat om je heen gebeurd. Een greep daaruit: verkopers van neppe id's, barretjes waarvan medewerkers rondlopen met t-shirts aan waarop staat "wij vragen je niet om je ID" en die dus overvol zitten met stomdronken te jongen tieners, 5 verkopers met de meest uiteenlopende spullen aan je tafel in 12 minuten (ja, ik heb geteld), de neonborden maken reclame voor van alles en nog wat (en het zijn er veel), een grote lading blanke mensen met Thaise vrouwen (?, want er lopen ook ontzettend veel lady boys, meiden met een adamsappel en te dikke benen dus), getatoeŽerde gasten die zonder t-shirt rondlopen (niet per se een echte tatoeage, een  "tattoo sleeve" doet het ook goed), de straat ligt vol met bedelaars. En tot slot, mannetjes die met klik klak geluiden je aandacht trekken, vergezeld door de woorden "you want lady?", "you want weed/drugs?". Of vrouwen die je massages aanbieden. En niet helemaal de vorm van een massage die ik wel kan waarderen van een vreemde...

Het is een zooitje ongeregeld, maar ik kan objectief genoeg zijn en gewoon mensen kijken. En als er een plek is waar je dat goed kunt doen, dan is het Khao San Road wel, bij voorkeur 's avonds. Het beviel ons zo goed, dat we na een dag illegale markten bezoeken in het nieuwe gedeelte diezelfde avond, mijn laatste avond na bijna 8 maanden, weer op Khao San Road terechtkwamen. De volgende dag was mijn vlucht. Laat ik maar gewoon zeggen dat ik ruim op tijd op het vliegveld was en dat ik tijd genoeg had voordat mijn vlucht vertrok. Dat klinkt namelijk beter dan dat ik vastzat in het verkeer, veel te laat in de skytrain naar het vliegveld zat, moest rennen met een backpack van 19 kilo op over een overvolle luchthaven en dat de medewerker bij de incheck balie zo verbaasd keek dat een meneer, 50 minuten voordat de vlucht zou vertrekken, nog zijn tas kwam inleveren. En dat ik toen als een idioot moest rennen om op tijd door de gate te komen. En dat ik daarna wel 20 minuten had voordat ik werd toegelaten tot het vliegtuig. Ik zeg maar gewoon dat ik ruim op tijd was, want straks willen mensen niet meer met mij op vakantie...

De vlucht was prima en met een mega jetlag kon ik 's ochtends vroeg fijn na bijna 8 maanden de familie en twee nichtjes omarmen, nadat de spandoeken aan de kant waren gezet. Na zo'n lange tijd toch wel heel erg fijn!! Dit was ook meteen het laatste verhaaltje. Bedankt voor alle leuke reacties, de enorme hoeveelheid volgers en bedankt voor de interesse in mijn belevingen en mijn reis. Ik heb het leuk gevonden voor jullie iets bij te houden, al moet ik eerlijk zeggen dat het niet helemaal alleen voor jullie was uiteraard. De eerste dagen thuis was ik erg moe en nog niet helemaal de oude, maar ik heb een hoop mensen alweer gezien. En voor wie nog meer wil weten, ik ben er weer...

De groeten, vanuit Loo!

Tim











Slideshow Report as Spam

Post your own travel photos for friends and family More Pictures & Videos

Comments

mam on

Zo te zien een erg druk Bang Kok en veel bling bling.
Tim ook bedankt voor al je leuke en interessante verhalen en mooie foto's. Dat zal ik wel missen. Maar ik miste jou meer, dus ben ik blij dat je weer thuis bent.

Jannie on

Hallo Tim
Ik heb de afgelopen maanden genoten van je reisverslag en de bijbehorende foto's. Dit zijn ervaringen die pakt niemand je meer
af. Maar ik kan me voorstellen dat je ouders blij zijn dat je weer
thuis bent.
Groeten, Jannie (moeder van Roy)

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: