Singapore - Pulau Perhentian

Trip Start Sep 16, 2010
1
57
61
Trip End May 06, 2011


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Malaysia  , Terengganu,
Friday, April 15, 2011

Hallo lezers!

Na de volle dagen in Singapore was het op 9 april tijd om te vertrekken in de richting van Jerantut, MaleisiŽ. We hadden besloten de Jungle Train te nemen, een trein dwars door de jungle en langs een hele hoop rubberplantages. Doordat we vanuit Singapore met de trein vertrokken en dus per rails MaleisiŽ binnen gingen, werden immigratie formaliteiten al op het station geregeld. Een nadeel, tenminste dat is in het verleden voor sommige reizigers zo gebleken, is dat ze je paspoort alleen stempelen met een exit stempel voor Singapore. Ik heb geen stempels voor het binnenkomen van MaleisiŽ gekregen, wat problemen op kan leveren wanneer ik het land verlaat, omdat MaleisiŽ een land is waar je paspoort bij binnenkomst nu eenmaal gestempeld wordt. Om dit probleem te verhelpen moet ik dus zo lang als dat ik in MaleisiŽ verblijf mijn treinticket en het ingevulde immigratieformulier goed bewaren. Maar dat is niet echt zo'n probleem, zij het niet dat ik de aanleg heb voor dingen als dit nu juist te verliezen. Treinen door de EU is dus wat dat betreft iets makkelijker voor me...

Ook omdat de Jungle Train een ochtend dip had. Om onverklaarbare (en ook niet verklaarde) redenen stond de train 's ochtends na vertrek al na 3 minuten stil. En dat voor bijna 2 uur. Hierna kwam er weer wat beweging in en na een kwartier stopte de trein weer, om vervolgens achteruit te gaan?! Niet veel later, na een stuk treinrails twee keer gezien te hebben dus, stond hij weer stil. Een kleine 15 minuten later vervolgde de trein eindelijk zijn weg in de richting van Gemas, waar er een geplande stop was vanwege een splitsing van de spoorbanen. Onderweg deed de Jungle Train haar naam eer aan. Veel jungle, veel rubberplantages en zelfs open deuren tussen de wagons voor die Indiana Jones liefhebbers. Goed, Gemas. We gingen de trein even uit en waren het middelpunt van attentie. Dit waren we echter in de trein ook al. Verschillende families uit India kwamen bij ons zitten om de meest uiteenlopende vragen te stellen en om de meest uiteenlopende filmpjes op hun mobiele telefoons te laten zien. Geen details. Maar ze wilden ook foto's maken. Tuurlijk mag dat. Eerst ben je verrast en is het nog grappig. Maar ik moet eerlijk gezegd toegeven dat wanneer je nodig naar de wc moet en de wc niet meer dan een kuil in de grond blijkt te zijn (daar is nog overheen te komen) en ze daarna op je staan te wachten om je te fotograferen, dat het iets minder grappig is. Maar uiteraard blijf ik vriendelijk, het hoort erbij, het is onderdeel van de minder begane wegen bewandelen in AziŽ. Want geloof me, sommige wegen zijn zo slecht, die wil je bewandelen in plaats van meemaken in een busje, maar daarover later meer. Tipje van de sluier, voor de mensen die er niet tegen kunnen. Een wegpiraat als chauffeur die volgens mij zijn ooglap nog om had en zijn fles rum net pas achter de kiezen. En dat over geweldige wegen, langs diepe afgronden, met een enorme snelheid in een veel te klein busje. En o ja, inhalen waar en wanneer maar kan en meer bumperkleven op een afstand van een kilometer dan de meest versleten botswagen op de kermis Wen er maar aan..!

Onze trein stopte uiteindelijk een goede drie uur te laat in Jerantut. Met vertraging, het blijft een rode draad in het verhaal... Maar goed, gelukkig waren we er dan. We gingen naar Jerantut omdat het de gateway is naar het Taman Negara National Park. Taman Negara heeft de reputatie het oudste tropische regenwoud ter wereld te zijn en wordt gezien als het groene hart van het vaste land van MaleisiŽ. Grappig weetje, Taman Negara is Maleisisch voor nationaal park. Het park heet dus eigenlijk National Park National Park. Raar. Maar goed, ik ontspoor een beetje, terug op de rails (om een beetje bij treinen te blijven), Jerantut is dus de uitvalsbasis voor een bezoek aan dit park. De volgende dag hebben we dan ook vroeg onze weg gemaakt in de richting van het park. Op de meest sightsee-achtige manier die er mogelijk is, met een voor AziŽ kenmerkende longboat (precies dat wat je denkt dat het is) de Sungai Tekai over naar de entree van het park. Deze boottocht duurde drie uur en bracht ons langs een hele hoop onaangetast regenwoud en hier en daar wat koeien en vissers. Het was een mooie tocht, maar na 3 uur had ik er wel genoeg van. En dat kwam niet doordat mijn kont bijna een was geworden met de vloer van de boot. Althans zo voelde het, een houten reet. Het is dat ik nog een beetje lenig ben, want de beenruimte liet ook niet over maar dat maakt me allemaal niet zoveel uit. Dat probleem heb ik al maandenlang, bijvoorbeeld in bedden waar mijn benen ver over de rand bungelen.
Goed, ik drijf een beetje af (om bij de boot te blijven deze keer), 3 uur later waren we daar. Een nieuw bootje bracht ons naar de overkant van de rivier, naar de entree van het park. Hier zijn we vrij snel, terwijl het nog steeds droog was tot mijn verbazing, aan de Canopy Tree Top Walk begonnen. Deze was heel anders dan die wandeling bovenop de hoge bomen in het westen van AustraliŽ die ik heb gedaan. Het begon al bij de prijs, iets wat me in AziŽ dag in dag uit nog steeds blijft verbazen. Maar dat is natuurlijk geen belangrijk verschil, althans niet een die ervoor zorgt dat de wandeling anders is. Het dichtbegroeide, erg levendige en veel kabaal makende regenwoud zorgde daarvoor. De wandeling was echt spectaculair en het uitzicht was heel mooi en apart. Op het moment dat we van het laatste bruggetje afstapten begon het regenwoud zijn transformatie van woud tot regenwoud. Dat betekend, het begon te regenen. Heel hard te regenen. Maar dat kun je verwachten in een regenwoud uiteraard. Sommige dingen zijn dus wel zo simpel als dat ze lijken...

De regen deed ons niet veel in eerste instantie. We zijn, gehuld in regenjacks of poncho's, begonnen aan de beklimming van het uitkijkpunt over Taman Negara. Na een meer slipperige dan vermoeiende klim stonden we eindelijk boven, om niet geheel onverwachts tegen een hoop bomen maar nog meer regenwolken aan te kijken. Toch zorgde dit wel voor een mooi gezicht. Volgens mij begon het toen nog harder te regenen en dat waar we niet op gehoopt hadden maar wel "bang" voor waren bij slecht weer werd werkelijkheid. De eerste bloedzuiger liet zich zien. Florian was de gelukkige en daardoor de bloedzuiger ook, hij staat nu afgebeeld op mijn blog dat toch nog steeds heel erg veel gelezen wordt. Zijn moment of fame werd hem echter niet in dank afgenomen door zijn vrienden, die daarna besloten massaal via onze schoenen en door onze sokken probeerden heen te komen. We liepen er allemaal al als sjakies bij met onze lange broeken en de dikste sokken die we konden vinden eroverheen opgerold voor die echte jodel-look. Maar dat scheen de meeste bescherming te geven tegen de bloedzuigers, dus dan neem je die maatregelen. Voor Florian en mij heeft het aardig gewerkt, ze zaten alleen bij bosjes in onze schoenen, maar ze hebben ons niet kunnen bijten. Johann heeft minder geluk gehad, ze zijn minstens 10 keer door zijn schoenen ťn sokken heengegaan voor een hapje Oostenrijkse voet. Het was echt onwerkelijk, je kon doorlopen wat je wilde, ze wegschieten met je vingers (met onvoorstelbaar veel moeite) of ze onderspuiten met anti-insecten spray, het mocht niet baten. Ik had daardoor al snel zoiets van "laten we dan ook maar niet om de twee minuten stil staan om ze uit de schoenen te halen, dat heeft toch geen zin". Een idee dat door Florian wat meer ter harte werd genomen dan door Johann. Begrijpelijk. Toen we na een goede 4 uur jungle en het spotten van een aap en wat grote insecten (toen het nog droog was) eindelijk weer terug waren bij het begin, hield het op met regenen en liet de zon zich zien. De poncho kon weer uit en de zomerkleding kwam net zoals bij jullie de laatste dagen weer tevoorschijn...

De volgende dag zijn we verder gegaan in de richting van de Perhentian Islands, een groep eilanden voor de noord-oostkust van het land, bekend om haar schitterende stranden en de enorm levendige en goed te bezichtigen onderwaterwereld. Hier komt de busrit naar voren. Ik heb eigenlijk geen tipje van de sluier gegeven eerder in het verhaal, maar meer de hele bruidsjurk, ik heb er niet veel aan toe te voegen. Behalve dat ik misschien ook maar yoga moet gaan proberen wanneer ik er weer ben. Ik weet niet of ik er aanleg voor heb, maar ik heb in zo'n oncomfortabele en opgevouwen houding gezeten achterin die bus dat het een wonder is dat ik nog recht loop. Toch doet het me niet zoveel, in tegenstelling tot mensen die heel veel klagen erover en zeuren tegen de buschauffeur of mede-reizigers. Dat is iets waarvan je weet dat je het in AziŽ meemaakt. Dus daarom was ik ook niet heel verrast toen onze watertaxi vanuit Kuala Besut vertrok richting de Perhentians en vrij snel na vertrek al loskwam van de golven. De oversteek van 40 minuten was mede door de onrustige zee echt heel hobbelig en vrij oncomfortabel, maar goed. Bekijk het filmpje voor een idee. We waren rond het eind van de middag ingecheckt en wil in onze strandhut en hebben het die dag rustig aan gedaan. De volgende dag zijn we meegegaan met een bijna 4 uur durende snorkeltrip voor de angstaanjagende prijs van omgerekend bijna 8 euries. Voor dit geld werden we naar 4 verschillende snorkelspots gevaren rond de eilanden. Hier kregen we meer dan genoeg tijd om met het hoofd naar beneden in het water te liggen en de inderdaad erg veelzijdige wereld daarbeneden van iets dichter bij te bekijken. Het koraal was mooi, niet heel spectaculair, maar de hoeveelheid vissen en de variatie van was echt onvoorstelbaar. Van roggen tot aan nemo's en kleine haaitjes. Hoogtepunt was voor mij toen de boot midden op zee werd stopgezet omdat er een enorme schildpad onder de boot door zwom. Ik kon vanuit de boot zien dat de schildpad echt heel groot was. Omdat ik de enige was die de duikbril nog om mijn nek had, vertelde hij me snel het water in te springen. Ik ben toen maar een paar keer ondergedoken, om onderwater met de reusachtige schildpad mee te zwemmen. Ik hoorde dat ik een stukje langer was, maar dat de schildpad breder was, iets dat vanaf de boot goed te zien bleek toen ik er onderwater naast zwom. Ik vond de schildpad vooral heel chill en hij deed me denken aan de schildpadden uit Finding Nemo. Dude, relax! Die film ook maar weer eens kijken straks...

Wat doe je verder op een eiland na een snorkeltrip. Voor mij is het een boek lezen, moet op een of andere manier een beetje bezig blijven. Ik vond ook een lekke voetbal dus ik heb ook vaak nog even een balletje hooggehouden. En aapjes kijken, ik zag ze op de tweede dag in grote getale in een boom achter onze hut, dus de brillangoeren heb ik ook maar snel even op de foto gezet. Rond 22.00 sloot alles het gebied rond de receptie haar deuren en dat vonden we alle drie iedere avond ook wel een mooie tijd om onder de dekens te kruipen. Nee, onder de handdoek moet ik zeggen, want ik zweer dat het laken geen laken was maar een handdoek. Maar goed, de volgende dag hebben we een watertaxi teruggenomen naar een strand waar we de dag ervoor ook geweest waren met de snorkeltrip. HIer hebben we een aantal uur doorgebracht, voor mij meer dan de helft van de tijd weer met mijn hoofd onderwater. Daarna heeft de taxi ons op de afgesproken tijd opgepikt om ons naar het andere eiland te brengen, waar we het enige dorpje bezocht hebben en wat hebben gegeten. De volgende dag heb ik voor de lachwekkende prijs van bijna 14 euries nog gedoken. Het was al weer even geleden dat ik mijn brevet gehaald heb en ik vond het wel een mooie gelegenheid maar weer eens als de slechterik uit Star Wars een minuut of 40 onderwater ademend uit een zuurstoftank door te brengen. De zee was die ochtend weer heel erg onrustig, waardoor de boot zelfs niet voor anker kon liggen op de geplande duikplek (in 4 jaar tijd had hij dat nog nooit meegemaakt). We zijn toen de baai uitgegaan en hebben een iets rustigere plek gevonden, waar er een nog grotere verscheidenheid aan vissen te vinden was dan bij de snorkelplaatsen. Geen koraalvissen maar echt grote jongens. En ook vissen die je niet pissig moet maken omdat ze je anders steken of aanvallen, dus dat doe je dan ook maar niet. Jammer genoeg stond er een enorme stroming waardoor het echt werken was onderwater, maar voor de rest was het een mooie duik. Het duiken was nog steeds dezelfde ervaring. Sommige dingen blijven dus zoals ze een tijd terug ook waren, dat is goed om te weten...

Die middag, meteen ook de laatste middag op het eiland, zijn we via een junglepad overgestoken naar de andere kant van het eiland. Weer heel veel geluid en mieren met sterioden op deze keer. Wat een enorme dingen zeg! Ook zag ik nog een hele drukke hagedis, wat deze nu aan het doen was is me nog niet duidelijk. Ik denk een nest uitgraven. De andere kant van het eiland bestond uit enorm luxe strandhutten en exclusieve resorts. Eenmaal teruggekomen van de andere kant het boek maar weer gepakt. Een interessant boekje op een tropisch eiland, een combinatie die voor de hand liggend is...

Allemaal een hele fijne Pasen; een op het oog onbekend feest in MaleisiŽ gezien de grote Moslim populatie! En geniet van het weer.

Groeten!
Slideshow Report as Spam

Post your own travel photos for friends and family More Pictures & Videos

Comments

Evelien on

Tim, je hebt bij het schrijven van dit verhaal en het uploaden van de foto's iets nagelaten... Mij vergeten te melden dat er WEER van die verrekte mooie stranden tussen zaten ;) Maar goed, vandaag gehoord dat je al snel naar huis komt! Zal wel horen van de thuisgebleven familie waar, wanneer en hoe laat. Weet niet of ik nu moet zeggen geniet nog van het laatste deel van je reis of sterkte met de laatste loodjes, maar dat moet je zelf maar uitmaken... In ieder geval alvast een goede terugvlucht!
Groetjes Evelien


P.S. Ron en ik waren gisteren bij de Bijenkorf om een aantal schakels uit de horlogeband te halen en hij draagt hem nu met trots, toch een goed plan B dus ;)

Gerry on

Hoi Tim, dit was weer een hartstikke leuk verhaal, hoe is het nu met die houten reet, en arme rug? Maar goed, ik heb wel moeten lachen om dat stukje met die bloedzuigers, gatver.. en leuk dat zwemmen met die schildpad, jammer dat je geen foto ervan hebt.

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: