Fiji: Yasawa's & Mamanuca's

Trip Start Sep 16, 2010
1
50
61
Trip End May 06, 2011


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed

Flag of Fiji  , Viti Levu,
Thursday, March 3, 2011

Bula!

Na de interessante trip rond het vaste land van Fiji (voor zover je daarover kunt spreken wanneer een land uit 333 eilanden bestaat) was het op 25 februari tijd voor de Yasawa en Mamanuca eilanden. Na een vrij slechte, erg korte nacht moest ik 's ochtends erg vroeg op om op tijd te zijn voor mijn  bus, die me naar Port Denerau zou brengen om vanuit daar aan boord te stappen van de Yasawa Flyer. Doordat ik meer dan op tijd wakker was, kon ik die vrijdagochtend toch aan boord stappen, op weg naar eilanden die zo fotogeniek zijn, dat ze vergezeld van een "bula!" zelfs op postkaarten voorkomen…

Mijn eerste eiland was Tavewa Island, waar ik twee nachten zou verblijven in Coral View Resort. Dit eiland is echter het meest noordelijke eiland van de Yasawa groep dat aangedaan wordt door de Yasawa Flyer, dus pas 5 uur nadat de flyer om 8.50 uur was vertrokken (8.30 was gepland, maar goed, Fiji Time), kon ik van de grote, gele flyer stappen in een klein tinnen bootje van het resort dat mij en andere gasten op zee kwam ophalen. De flyer is namelijk te groot (een grote catamaran) om heel dicht bij het strand aan te meren, waardoor het principe is dat de flyer een aantal stops heeft, waar de dichtbij gelegen resort dan bootjes naartoe sturen om de gasten “op zee” op te pikken. Een leuk principe. De 5 uur durende tocht was echter niet vervelend, doordat de tocht me langs de meeste eilanden in de Mamanuca groep (zuidelijke groep eilanden voor de kust van Vitu Levu) en praktisch alle eilanden in de Yasawa groep (noordelijke groep eilanden voor de kust van Vitu Levu) bracht. De eerste 20 foto’s zijn allemaal genomen vanaf de flyer, wat toch moet aangeven dat de eilanden stuk voor stuk van ongekende schoonheid zijn. Tot mijn grote verbazing had mijn telefoon zelfs bereik en omdat Vodafone een aanbieding had voor MMS’en (het verzenden van plaatjes in sms’jes) naar het buitenland (vraag me niet waarom), leek het me een leuk idee om de trip langs de eilanden voor mensen thuis wat tastbaarder te maken door een foto, gemaakt met een 1 megapixel camera, naar ze op te sturen. Ik had dit nog nooit eerder geprobeerd, maar het mocht niet baten; mijn telefoon uit 1964 werkte niet mee…

Oh, nog een grappig verhaal over die telefoon van mij. Ik heb tijdens mijn 2 weken in Fiji zeker 5 keer de vraag gekregen of ik mijn telefoon niet wilde verkopen. Blijkbaar ziet ie er voor de inwoners van Fiji nog fancy genoeg uit. Het grappige is daarnaast dat ze met mobieltjes rondlopen en dan elkaar ringtones laten horen, iets wat denk ik 10 jaar geleden onder tieners nogal populair was. Het hele beeld deed me denken aan die KPN reclame: “It’s the final countdown...”

Goed, Coral View, een resort dat in de “Blue Lagoon Region” van de Yasawa groep ligt. Daar waren ze toch allemaal trots op zeg. Brooke Shields, Brooke Shields, Blue Lagoon, Blue Lagoon. Schijnbaar is daar een hele tijd geleden een film op genomen, genaamd Blue Lagoon, met een vrouwelijke hoofdrolspeelster met de naam, je raadt het al, Brooke Shields. Ik had nog nooit van beiden gehoord en al is dat geen garantie voor het feit of een film of actrice wel of niet bekend is, maar van wat ik uit de woorden van de locals kon opmaken was/is het een wereldberoemde toppert. Mij benieuwen. Eerlijk gezegd hebben ze me niet echt warm kunnen maken de film te gaan kijken bij thuiskomst. Ik hou het maar op de Lion King ofzo…

Ik heb het tinnen-bootje-principe (klinkt als een economische wet) al uitgelegd, dus toen het tinnen bootje ons afzette op Tavewa Island, werden we door zingende en gitaar en banjo spelende medewerkers verwelkomt. Aan het eind van het lied altijd het woord bula! dat door iedereen in de boot dan weerkaatst moest worden, een manier van groeten die ik op de 4 eilanden die ik bezocht heb telkens heb meegemaakt. Het blijft een toverwoord. BULA! De bula dance (zie het volgende voor je: een Saturday night fever meets pacific culture achtige dans, duidelijk?) was net zoals op Vitu Levu ook hier goed voor avondvermaak. Wat ben ik koning van de disco als ik terugkom zeg, die bula dans zal iedereen verbaasd doen opkijken. Uhum. Na iedere avond op het vasteland al “genoten” te hebben van dezelfde vorm van entertainment, vond ik het na 1 avond bij de Yasawa eilanden wel genoeg wat betreft kava, bula dans en dat soort gein. Hoe dan ook, wat mij opviel was dat de medewerkers echt merkwaardig gastvrij waren, bij ieder resort. Deze gastvrijheid voelde als echt en natuurlijk , zonder dollartekens in de ogen en het was opmerkelijk hoe snel alle medewerkers je naam wisten. Over een stalen geheugen gesproken…

Mijn dagen op de 4 eilanden zagen er, met uitzondering van dagen waarop ik bepaalde door de resorts georganiseerde activiteiten heb gedaan, als volgt uit. Het is dat ik al wakker was telkens, maar anders zou ik gewekt zijn (op ieder eiland) door getrommel. Een salvo van een kleine dertig seconden, de eerste van de dag, betekende dat het ontbijt klaar was. Dus ontbijten en daarna, al wachtend op een volgende salvo, wat normaal gesproken rond 12 of 1 uur ’s middags plaatsvond, zwemmen (snorkelen, overal schitterend koraal) of een boek lezen of een hangmat opzoeken (of een combinatie van de laatste twee). Tromgeroffel. Lunch. En daarna tot aan het avondeten, normaal gesproken rond 6 of 7 uur, dezelfde luier activiteiten als voor de lunch met misschien nog een spelletje volleybal rond een uur of 4. En oh, de meeste resorts hadden thee en koffie rond 3 uur. Maar voor de rest was het luieren geblazen. Er was ook weinig meer te doen op afgelegen eilanden natuurlijk.  Nu klinkt dit misschien raaaaarrrrr (Jiskefet), maar zoveel luieren is niet goed voor me. Na een week had ik er, hoe gek het ook klinkt, ook wel genoeg van. Gek? Dan heb ik nog niet eens verteld dat de hangmatten groot genoeg waren voor 2 personen en dat ik de sommige avonden vanuit die gevulde hangmat naar de enorme sterrenhemel kon kijken…

Jullie thuis, druk studerend en centjes verdienend, zullen zeker wanneer het soms allemaal voor niets is of in ene klap verdwenen is (…), denken zat ik maar daar. Daarom laat ik de invulling van de dag voor wat het is. Beter gezegd, ik laat deze over aan jullie fantasie. Bedenk maar wat je zou willen doen op een tropisch eiland…
Het enige wat ik nog moet zeggen is dat ik niet meer origineel ben wanneer ik nu weer een keer “Op een onbewoond eiland” van Kinderen voor Kinderen zou posten, wat ook hier natuurlijk van toepassing is. Ik denk dat ik nu maar zeg dat het heel origineel is wanneer je het hele lied, of laten we het nog gekker maken, bijna alle liedjes van Kinderen voor Kinderen kunt meezingen…

Ik zal wel nog even de aparte activiteiten opnoemen die ik naast snorkelen boven schitterend koraal, het lezen van een boek en niksen heb gedaan. De dag naar aankomst op Tavewa Island, bij Coral View Resort dus, ben ik meegegaan naar de Sawailau Caves. Dit is een grot waarin je kan zwemmen. Er is echter nog een punt waar licht doorheen komt, dus de zichtbaarheid is prima (al was het voor het maken van een goede foto niet goed genoeg). Er is ook een tweede grot, waar je kunt komen door een seconde onderwater te zwemmen. Een leuke bijkomstigheid. En deze tweede grot was pikdonker, dus daar zwommen we dan achter een zaklamp aan. Een avontuurlijke trip.
Zo avontuurlijk en apart als deze grotten waren, zo mooi was de trip er naartoe. De trip ervandaan was echter nog mooier. Bekijk de foto 8 foto’s na de foto van de donkere grot om te zien hoe het eruit zag. Het water hier was zo ongelooflijk helder dat je de bodem van de zee kon zien. Ik vroeg me af hoe diep het water was, want ik kon toch zien dat het onderliggende koraal niet heel dicht bij de oppervlakte lag. Het antwoord was een verrassende 30 meter, wat ze zeker wisten doordat er ook grote cruiseschepen door die wateren varen. Echt onvoorstelbaar. Deze doorzichtigheid van het water maakte het tot een schouwspel van kleuren in de zee, veroorzaakt door verschillende dieptes en het gekleurde koraal. Oh, diep in de zee…

De volgende dag heb ik doorgebracht op Naviti Island, bij het Korovou Eco-Tour Resort. Een hele mond vol inderdaad. Iets minder dan Coral View vond ik, maar nog steeds niet verkeers. Wel ideaal geplaatste hangmatten. Hier was ik voor een nacht en de volgende dag was het op naar Kuata, om 2 nachten door te brengen in het Kuata Natural Resort. Kuata is het meeste zuidelijke eiland van de Yasawa groep. Ook een heel mooi resort, waar ik op de eerste dag nog een wandeling heb gemaakt naar de top van de heuvel, vanwaar je alle eilanden naar het noorden toe (de Yasawa’s, waar ik vandaan kwam) en alle eilanden in zuidelijke richting (de Mamanuca’s, waar ik nog heen ging op dat moment) erg goed kon zien liggen. Bovenop de heuvel was trouwens de scene uit Cast Away (die film met Tom Hanks en z’n volleybal op het onbewoonde eiland) opgenomen waarin het karakter van Tom Hanks overweegt zelfmoord te plegen. Een film, opgenomen in de Yasawa’s, die toevallig genoeg  trouwens op 15 september, de avond voordat ik uit Nederland vertrok, op tv was. Ik zag de scene in ieder geval voor me, misschien komt het degenen die de film ook hebben gezien wel bekend voor? Voor de inwoners van Fiji iets om trots op te zijn, al zijn het sowieso hele trotse mensen. Mij doet het verder niet zoveel. Ik bedoel, wanneer je in New York zou rondlopen kun je bijna naar iedere film of serie wel een verwijzing maken, maar toch is het grappig. Correctie, hij is grappig: WIIIIILSSSSOOOOON!!!!!

De volgende ochtend ben ik meegegaan op een snorkeltrip naar een rif dat midden op zee lag. Hier zwommen kleine rifhaaien rond (iets meer dan een meter denk ik), die door de medewerkers van het resort met de hand gevoerd werden. We konden ze zelfs nog aanraken, wat onverwacht vreemd voelde. Deze plek is veilig doordat het rif zo dicht onder het waterniveau ligt, dat het voor enorme haaien een te nauwe doorgang vormt. Zie het als een deur waar sommige mensen niet doorheen passen. Wanneer de haaien een bepaald formaat bereiken, verlaten ze het rif en zoeken ze de dieptes van de oceaan op.
Mama had me nog gesmeekt geen duiken met haaien te gaan doen (dit was echt iets totaal anders trouwens), wat ook had gekund op Fiji. Ze nemen je dan mee naar de bodem van de oceaan en voeren dan met stokken hele hompen tonijn aan de grote rifhaaien. Zo nu en dan laten de tijgerhaaien en nog “interessanter”, de stierhaaien (de gevreesde Bull Shark), zicht ook zien. Ik was misschien nog wel zo gek geweest dat te doen, maar mede door een vriendelijk doch dringend verzoek en door het feit dat het tegelijkertijd plaatsvond met de trip naar de grot die ik al had geboekt van tevoren, heb ik het toch maar niet gedaan. Daarnaast, het aller, allerleukste aan mijn reis is straks ook weer heel thuiskomen…

Mijn laatste eiland was Beachcomber eiland. Ook een heel mooi eiland, dat bekend staat als een party eiland. Het was echter heel erg rustig, dus weinig party. Een grappig, klein eilandje, waar je binnen 10 minuten omheen loopt. Het feit dat ze een 120 bed dorm hebben (!) geeft wel aan dat het tijdens het hoogseizoen enorm vol zit. Toch merkte je dat niet, want ze hadden de bedden strategisch geplaatst en scheidingswanden zorgden ervoor dat je het idee had dat de ruimte uit kamers bestond. Ik had al een bailey’s gedronken op Kuata, maar dat zag ik meer als een toast (…), dus ik dacht ik kan Fiji eigenlijk niet verlaten zonder een cocktail te drinken. “Wat een toeval, over een kwartier is het happy hour.” Een kwartier later, om 21.00 uur, werd er dan ook omgeroepen dat het voor het komende uur happy hour was, wat voor mij een teken was om mijn cocktail voor $7 in plaats van voor $9 FJD te gaan aanschaffen. Na mijn glas gevuld te zien worden met rode slush (ben niet goed in namen van cocktails), kreeg ik het bonnetje voor mijn neus: $9. Euh, vriend, het is happy hour, dat werd toch net omgeroepen of niet? Hij wees toen op mijn bonnetje, de tijd voor de computer was 20.59 uur. Echt een belachelijke actie. Het gaat me niet om 2 Fijian Dollars, maar des te meer om het principe. Uiteindelijk kon ik zien dat de barman zich ook schuldig voelde, hij keek haast met zo’n blik van “niet mijn schuld, moet van de baas”. Ik heb hem ook verteld dat het niks persoonlijks was en heb daarna nog even vriendelijk met hem gesproken, maar ik vond het wel vervelend dat ik de volgende ochtend op de boot met iemand anders sprak die drie dagen voor mij op Beachcomber was geweest. Inderdaad, zelfde liedje. Een beetje jammer maar goed. Er zijn verschillende manieren om je geld te verspillen en dit was zeker niet de vervelendste…

Vinaka (bedankt), en …….. gewoon omdat het kan:

Bula!
Slideshow Report as Spam

Post your own travel photos for friends and family More Pictures & Videos

Comments

Evelien on

Nou Tim, bedankt voor de waarschuwing via je mail... Haha zooooo wat een foto's!!! Zo'n mooie zee en zulke mooie stranden... zucht.

Tonny/Pepfe on

Bula Tim,
Na terugkomst vanuit Grunau - met dik been -je verhalen weer gelezen.
De plaatjes zijn van briefkaart-kwaliteit
Maar ik kan me voorstellen dat het contrast enorm is
( voor een hollandse tourist )

Bas on

Als ik dit zie denk ik toch: WAT DOE IK HIER NOG:O!
Prachtig Tim!!!

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: