Melbourne, met mama

Trip Start Sep 16, 2010
1
44
61
Trip End May 06, 2011


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Australia  , Victoria,
Tuesday, February 1, 2011

Hallo thuisblijvers (-1, want die zit namelijk hier).

Afgelopen vrijdag was het tijd om mama van het vliegveld te halen. Uiteraard was ik er ruim op tijd, eens te meer omdat ze ook bang was dat ik er Łberhaupt niet zo zijn. Vergeet soms dingen, maar dit uiteraard niet. Dus een goed uur voordat de vlucht zou arriveren was ik al op Melbourne Tullamarine airport te vinden. Een uur later kwam de melding dat de vlucht waarop ik zat te wachten, geheel op tijd ook daadwerkelijk was gearriveerd. Mijn ipod, die de laatste tijd niet alleen als dagelijks vermaak maar na een tip ook als tool om in slaap te vallen gebruikt wordt, deed ik een goede 10 minuten later maar uit. Mama moest natuurlijk eerst het vliegtuig uit en haar tas ophalen, maar ik verwachtte dat ze een kwartier na de landing misschien al wel door het poortje zou kunnen komen. Ik heb geleerd dat je soms misschien maar beter niet teveel moet nadenken over wat je wel en niet verwacht. Al is dat ook eigenlijk alleen maar gezond en begrijpelijk...

Een uur later en twee telefoontjes van een ongeduldige Ron verder, had ik misschien al wel 100 keer links en rechts gekeken, deuren zien opengaan en mensen van over de hele wereld zien aankomen in Melbourne. Echter nog steeds niet de persoon waarvoor ik naar het vliegveld was gekomen. Ik denk dat het daarna nog een klein half uur duurde voordat ik eindelijk een klein moedertje ontdekte tussen de personen die voor wat voor een reden dan ook naar Melbourne waren gekomen. Je ziet elkaar wel op skype, maar "in het echt" is natuurlijk altijd anders. Toch waren we allebei meer blij dan emotioneel en het was dan ook een fijne herinnering, met een moeder die uiteraard het gevoel van tijd helemaal kwijt was, vermoeid was van een ontzettend lange reis en letterlijk niet meer wist wat nu links of rechts was. Dat zeg ik verkeerd, maar het scheelde dat ik erbij was om haar een keer als Adriaan bij Bassie doet van de straat terug te trekken. "Ze rijden hier links, mam". Allememachies, foutje moet kunnen baas! Niet lang nadat we in het hostel arriveerden en ik van mama nog een paar fijne dingen kreeg toegestopt (bedankt, heel fijn), was het echter voor ons allebei tijd de binnenkant van onze ogen te gaan bekijken.

Nadat ik mama de volgende ochtend uiteraard de tijd moest gunnen over haar jetlag heen te komen, zijn we gaan lopen. Helemaal vanaf ons hostel in Collingwood, door de Fitzroy Gardens naar Federation Square. Daar zijn we het Australian Centre for Moving Image (ACMI) ingegaan. Na een interessante tentoonstelling over games, films en muziek en de enorme ontwikkeling die deze media heeft ondergaan, zijn we de rivier onvergestoken naar Southbank, waar we uiteindelijk de Eureka Tower zijn opgegaan voor een erg mooi zicht van 360 graden op Melbourne en haar buitenwijken. Een paar wijsheden over de Eureka Tower:
De 13 liften in het gebouw zijn de snelste liften op het zuidelijk halfrond, ze verplaatsen zich met 9 meter per seconde.
De bouw van de toren heeft meer dan 4 jaar en 2 maanden, ťn meer dan een half miljard dollar gekost.
De horizontale lijnen op de toren staan voor dezelfde lijnen op een liniaal die centimeters en millimeters aangeven.
Ik heb nog wel meer wijsheden gelezen, maar die zal ik bewaren voor mensen die daarvoor hun handen zullen uitsteken...

Na een vlot bezoek aan Crown Plaza, het grootste casino van het zuidelijk halfrond, met het op zak houden van de Australische dollars (die mama net als ik in het begin ontzettend door de war haalt), zijn we naar de vervallen en oninteressante Docklands gelopen. Vervolgens hebben we op het met Belgische en Chinese supporters gevulde Federation Square gekeken naar de door Clijsters gewonnen vrouwenfinale. 's Avonds weer via het park terug, omdat ik wist dat de koeskoezen dan hun voor mama verrassend op grote muizen lijkende lijfjes laten zien. Ook de volgende dag was erg druk. Na een bezoek aan de ontzettend grote, op toeristen afgestemde Queen Victoria Markets, waar ik al geweest was maar waarvan ik wist dat mama het wel leuk zou vinden, zijn we met de tram afgereisd naar de Carlton gardens, waar we allebei lekker de schaduw hebben opgezocht. Het was namelijk een extreem hete dag, met temperaturen van 40 graden. Dat is voor iemand die net uit de vrieskou komt en er toch nog vrij recent een flinke reis op heeft zitten uiteraard erg vermoeiend. Maar zo ook voor iemand die er ook al een flinke reis heeft opzitten en niet uit de vrieskou komt. Een hoop dingen maken je ook zo vermoeid...

Onze volgende stop was bij de botanische tuinen, waar we naar een flinke wandeling ook weer even de tijd hebben genomen. Ik rook iets vreemds en draaide me om, om dit tegen mama te vertellen. Ze lag echter heerlijk een beetje te dommelen in de schaduw, dus ik heb haar maar gelaten en heb de vreemde lucht maar voor lief genomen. Toen we even later verder wilden gaan, vertelde mama me dat het gras waarschijnlijk nat was geweest daar waar ik had gelegen, omdat er een grote groene vlek op de achterkant van mijn shirt zat. Binnen een seconden werd me duidelijk dat de lucht eendenschijt (of zoeits dergelijks) was en dat ik daar vrolijk in was gaan liggen. Gelukkig was het net waterverf, want ik kon het er vrij makkelijk uitwassen. Al zou ik er uiteraard niet mee gaan schilderen. Toch scheelde dit een hoop tijd en ellende. Omdat ik alleen maar snoephorloges draag, wees mama me erop dat we langzamerhand richting St. Kilda moesten gaan, omdat er rond 21.00 uur (na zonsondergang) pinguÔns te zien zouden zijn. Een kolonie pinguÔns heeft merkwaardig genoeg dit levendige, maar erg vervuilde en bruine strand uitgekozen als een thuisbasis, waar ze na een dag lang vissen op zee terugkeren. We hebben er ook een aantal gezien, maar weer gold de regel dat er niet met flits gefotografeerd mocht worden, een regel die tot ergernis van ons allebei door veel mensen ontzettend genegeerd werd. 's Avonds hebben we, wij met z'n tweeŽn aan deze kant van de wereld en de drie mannen die de familie Berentsen compleet maken (inclusief een korte opwachting van de slaperige Tara) aan de andere kant van de wereld, met z'n allen geskyped. De mannen, die hopelijk niet al teveel van friet en pizza leven de komende weken nu mama weg is, waren uiteraard erg benieuwd naar mama's verhalen, dus na een klein uurtje was iedereen ook weer bijgepraat.

De volgende dag begon weer erg warm. We hebben die dag doorgebracht met het verkennen van het centrum. Melbourne liet op een gegeven moment aan ons merken waarom het bekend staat als de plaats met vier seizoenen op een dag, want ergens in de middag had ik gewild dat ik een mooie, zwart grijze sjaal bij me had...
Die rest van de middag en die avond hebben we met de teruggekeerde zon op onze kop de rest van de stad uitgeplozen. Vandaag (dinsdag 1 februari resp.), hebben we besloten een bezoek te brengen aan het aquarium van Melbourne, nadat we de in de ochtend een aantal dingen voor de reis van onze reis samen hadden uitgezocht. Het aquarium bood ons (en mama voor de eerste keer) een interessante blik op het leven in en rond de oceanen van AustraliŽ. We zullen zo gaan eten, vervolgens de tas maar eens inpakken en ons langzaam gaan klaarmaken voor de vlucht naar Hobart van morgen. We zijn allebei benieuwd naar "een van de laatste, onaangetaste wilde plekken op aarde", aldus mijn reisgids.

Oh, mama was gisteren trouwens een van mijn verhalen aan het lezen en toen kwam ik erachter dat de titels van de foto's soms een vage naam hebben. Daarnaast mistten er bij een aantal foto's commentaar wat ik eraan toegevoegd had (wat bij het verhaal wat ze aan het lezen was over de trip van Broome naar Darwin bij een paar foto's van Kakadu jammer genoeg het geval was. Hierdoor mistte er een oa. een uitleg over de Aboriginal kalender en over een "mystieke steen", maar goed). Dit komt allemaal door het uploaden met een instabiele verbinding, wat in de meeste hostels het geval is en waardoor ik dit een paar keer opnieuw moet doen. Dus mochten jullie je afvragen waarom sommige plaatjes soms een vreemde naam hebben, dat is daardoor. Ik heb mama trouwens gevraagd of ze dit verhaal misschien niet liever wilde typen, maar ze vertelde me dat dit toch heel veel werk was en ze niet zo snel kon typen en dat het mijn blog was. Maar ze heeft toch even in het kort een paar regels getypt, over de ervaringen en hoogtepunten voor haar tot nu toe. Alvast de groetjes van mijn kant. Tijd voor mijn co-writer nu:

Hallo mensen hier ook een klein verhaaltje van Anita over mijn eerste belevenissen down under.
Vrijdag 27 januari precies op tijd geland in Melbourne, maar goed ook want ik wist niet meer hoe ik moest zitten.
Ik dacht tas pakken en naar Tim, maar dat had je gedacht. Meer dan een uur, ik denk anderhalf gewacht bij de koffer controle. Want denken die mensen dat ik drugs vervoer. Maar ja, eindelijk erdoor en op naar Tim Daar stond hij, niet al te dik (eigenlijk mager), ontzettend bruin en blond en toch wel erg blij om mij te te zien. Dat was wederzijds. Bij onze riante verblijfplaats aangekomen vrij snel naar bed gegaan want ik was kapot. Om 4 uur 's-nachts was ik klaarwakker, ik dacht dat het ochtend was. De klok in mijn hoofd werkte nog niet goed. Ik heb 3 uur naar het studenten plafond liggen kijken en ben toen maar opgestaan.
Die dag hebben we heeeeeel veeeel gelopen en gedaan, wat voor mij het hoogtepunt was, was toch wel het uitzicht op de Eureka Tower; schitterend. 's-Avonds weer helemaal teruggelopen en toen was ik echt moe. Ik heb tot 9.15 geslapen en zelfs het verkeer en de andere meiden op de kamer niet gehoord. De tweede dag was het hoogtepunt St. Kilda beach, dat die kleine pinguins uit het water zwommen om tussen de rotsen te gaan slapen en de schitterende skyline by night. De derde dag hebben we wat rustig aan gedaan, wat gewinkeld en zomaar in slaap gevallen op het strand.
Vandaag was het verschrikkelijk heet, warme wind, dus besloten we naar het aquarium te gaan, wat een goede keus was. Nu gaan we wat te eten maken en morgen op weg naar TasmaniŽ.
Groetjes, mama Anita
Slideshow Report as Spam

Comments

Marjolein on

Haaai Timmie en peet tante.

Zo jullie hebben al heel wat gedaan, leuk!
Mooie foto's zeg en het weer is daar beter dan hier ;)
Heel veel plezier!

Liefs xx Marjolein en Roy

Evelien Grob on

Hoi Tim en Anita!
Gelukkig is de reis goed verlopen en zitten de eerste wandelkilometers er alweer op. Ron was inderdaad een beetje ongeduldig haha dat was wel grappig, en natuurlijk helemaal blij toen mams aan de telefoon kwam. Hebben de kousen nog een beetje geholpen Anita? Toch een leuk idee dat er ook nog een deel van mij zich in Australië bevindt...
Groetjes Evelien

Danielle Tilleman on

Hallo Tim en Anita,

Super dat jullie samen op vakantie zijn, héél véél plezier!

Groetjes Daan

Jorrit on

Hey bakker! Leuk om al die verhalen te lezen man. Je hebt het echt naar je zin he! Geniet van het lekkere weer, en groeten aan je moeder!

Marga on

Ha Anita en Tim,
Dat gaat een gezellige reis worden volgens mij, veel plezier.
Maar pas wel op voor de haaien!
Groetjes,

Rob on

Beetje laat, maar beter laat dan.... Ben ff wat blogs aan het doorlopen. Geweldig leuk om jullie herenigd te lezen terwijl Anita inmiddels weer in Loo is. Fantastisch toch dat dat kan; dat je moeder je kan komen opzoeken aan letterlijk de andere kant van de wereld. Nu de Fiji-eilanden hoorde ik van Toon. Maak er een mooi vervolg van Tim, maar daar heb ik eigenlijk geen twijfels over.

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: