Road Trip Broome - Darwin

Trip Start Sep 16, 2010
1
38
61
Trip End May 06, 2011


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Australia  , Northern Territory,
Thursday, January 6, 2011

Hallo,

zoals de titel al verklapt ben ik uiteindelijk ook per auto van Broome naar Darwin gereisd. Deze keer waren Alex en Laura echter zeker van het feit dat ze per auto verder wilden. Alex moest wel, hij moest de auto afgeven in Darwin en Laura wilde wel mee. Ik had echter een klein beetje behoefte aan een andere manier van reizen en dat was niks heel persoonlijks. Ik weet niet hoe ik dit moet schrijven zonder arrogant te klinken of mensen onvoorwaardelijk af te doen, maar wanneer je 5 dagen lang met dezelfde mensen in een enorm hete auto en tent zit opgescheept en ze zijn naar jouw mening niet bijzonder interessant meer op een gegeven moment, dan komt er een moment dat je je standaard dingetjes gezegd en gedaan hebt. Ik had dit niet echt met Alex, maar meer met het Duitse meisje. Maar niks wat echt storend is hoor.
Maar goed, omdat ik de kilometers die van mijn buspas zouden worden afgeschreven wanneer ik met de Greyhound zou gaan wel kon gebruiken (onder andere zodat mama en ik straks ook nog van Melbourne naar Sydney kunnen komen) en omdat de Kimberley (het natuurgebied tussen Broome en Kununurra) toch gesloten is tijdens het regenseizoen, besloot ik sowieso mee te gaan tot Katherine. Daar zou ik dan vervolgens beslissen hoe ik verder zou gaan, afhankelijk van het feit of Kakadu en Litchfield National Park met een auto met 2wiel aandrijving toegankelijk zouden zijn.

Dus, op naar de volgende jullie weten nog niet hoeveel duizend kilometer. Zoals ik al aangaf, het gebied tussen Broome en Kununurra staat bekend als The Kimberley; een erg ruig gebied dat zelfs tijdens "the Dry" alleen maar in een 4x4 of met een tour te bezoeken is. De voornaamste weg dwars door het gebied is de Gibb River Road, een voormalige route voor vee die tijdens The Wet gegarandeerd onder water loopt. Ik vond het echter niet heel spijtig dat we dit moesten missen, de weg van Broome naar Kununurra gaat er immers een beetje doorheen, genoeg om je indruk te geven van de afgelegenheid en de isolatie. Daarnaast, als het niet mogelijk is dan is het gewoon niet mogelijk. De enige bezienswaardigheden die ik hier echt had willen zien waren El Questro en de Bungle Bungles. El Questro is een voormalig "cattle station" en tegenwoordig wordt het geadverteerd als een wilderness park. De Bungle Bungles is een groep van merkwaardig gevormde, 300 meter hoge, zwart-oranje rotsen van zandsteen op een verhoogd plateau. Lijkt een beetje op een aantal bijenkorven bij elkaar. De Bungle Bungles staan op de werelderfgoed lijst en dit vond ik dan ook wel jammer. Ik wist toen nog niet dat ik in de buurt van Kununurra een park met de koosnaam Mini Bungle Bungles zou zien, wat wel wat goed maakte en me een beetje een idee gaf van hoe het eruit moet zien. Sommige dingen kan ik me goed voorstellen bij het zien van een foto, video, of in dit geval een neppe versie...

De rit door de Kimberley was erg mooi en het duurde niet lang voordat we met het regenseizoen geconfronteerd werden. Niet ver van Fitzroy Crossing af kwamen we tot stilstand voor een floodway vol water. Toen we aankwamen was het waterniveau bijna 50 centimer (te zien op het bordje langs de kant van de weg). Onmogelijk voor ons om doorheen te komen. Na een half uur wachten (een periode waarin het gelukkig niet geregend heeft), was het niveau gedaald tot 40 centimer. Het busje op de video achtte dit laag genoeg voor hem om doorheen te komen en hij zat goed. Wij hebben echter nog een goed uur moeten wachten totdat het water net iets onder de 20 centimeter was gezakt, ver genoeg voor ons om veilig over te kunnen steken. In de tussentijd reden de 4x4's er uiteraard vrolijk doorheen. We hoorden van locals die ook stonden te wachten (met een verlaagde auto die in Nederland uit iedere drempel een stuk zou schrapen), dat het niet uitzonderlijk is dat het plaatsje Fitzroy Crossing tijdens the Wet in een eiland veranderd. Gelukkig was dit ons grootste obstakel en heb ik mijn koalaatje 's nachts met droge voeten gedag kunnen zeggen...

De volgende ochtend zijn we verder gereden in de richting van Kununurra. Hier hebben we het Hidden Valley National Park bezocht, het in de volksmond als Mini Bungle Bungle bekend staande park vol (het zei kleine) rotsen van zandsteen. Op zich wel een unieke formatie en het leverde ook nog een aantal mooie vergezichten op. Vanuit hier zijn we doorgereden naar Lake Argyle, het op twee na grootste artificiŽle meer van AustraliŽ. Een prachtig gezicht. Vervolgens zijn we weer verder gereden, helemaal tot aan Katherine om daar een veilig onderkomen te zoeken voor de nacht. Onderweg kwamen we door het prachtige Gregory National Park, met de hoge, roden rotsen die boven het groen uitsteken, iconisch voor het Noordelijk Territorium (Northern Territory), de staat waar ik na een flinke omweg voor de tweede keer op bezoek was.

In de ochtend zijn we naar het informatiecentrum in Katherine gegaan. Daar kwamen we erachter dat de Katherine Gorge te bezichtigen was, zei het per boot. Ook hoorden we dat zowel Kakadu als Litchfield toegankelijk waren voor bezoekers met een auto met 2wiel aandrijving. Wat mij overhaalde om het ook met Alex's auto te doen, was het feit dat het geen verschil zou uitmaken of je een tour zou boeken of er zelf doorheen zou rijden. Alle 4x4 wegen in beide parken zijn namelijk gesloten tijdens het regenseizoen en een tourbedrijf kan je niet meer laten zien dan wat je zelf ook kan bezoeken. Die beslissing was dus makkelijk gemaakt.
De eerste stop werd dus het Nitmiluk National Park, beter bekend als Katherine Gorge. Een systeem van opeenvolgende kloven, uitgesneden door de Katherine River. Tijdens het droge seizoen worden de kloven van elkaar gescheiden omdat het waterniveau drastisch zakt. Tijdens het natte seizoen staan de kloven echter allemaal met elkaar in verbinding. Toch is het alleen mogelijk om tot en met de 3 kloof te komen, omdat de rivier daarna veel te wild wordt. De cruise door deze kloven heen was echt erg mooi en ik hoop dat de foto's hier een beetje een indruk van kunnen geven. De fotosessie met de krokodil was ook grappig. Geef mensen een mooie locatie en een mooi onderwerp en de mooie foto's komen vanzelf...

Vervolgens zijn we doorgereden in de richting van Kakadu National Park. Ik heb tijdens het begin van mijn reis ergens een een lijst zien hangen met de top 150 things to do in AustraliŽ. Kakadu stond op nummer een, gevolgd door het Great Barrier Reef. Nummer 1...
Dit geeft misschien wel wat aan over hoe uniek dit park wel niet is. Jammer genoeg was meer dan de helft van het park niet te bezichtigen waardoor ik een aantal hoogtepunten niet heb kunnen zien. Maar Kakadu is een wetland environment; een gebied dat het beste tot haar recht komt tijdens het regenseizoen. Ik heb dan wel een aantal dingen niet kunnen bezichtigen, maar dat wat ik heb kunnen zien was wel op het allermooist. Men zegt dat er in Kakadu tijdens het regenseizoen meer dan 100 kleuren groen zijn te zien en ik heb ze niet geteld, maar durf dit zonder meer te bevestigen. De ondergelopen uiterwaarden, overvol met tropische vogels, zorgden echt voor een fascinerend gezicht. Het voelt haast of Kakadu een verhaal te vertellen heeft en het was schitterend om hier even naar te kunnen luisteren. En dat luisterende oor wordt uiteindelijk ook beloond voor al dat luisteren...

Onze eerste stop was de Bukbukluk, een uitkijkpost die je een indruk gaf van de uitgestrektheid en afgelegenheid van dit immense park. Het is moeilijk om de vallei zoals op de foto's voor te stellen zonder al dat groen, maar zo ziet het er toch echt uit tijdens the dry. Vervolgens hebben we op een door de beheerders gecreŽerde kampeerplaats onze tent opgeslagen voor de nacht. Wild kamperen in Kakadu is erg onverstandig. Vooral tijdens het regenseizoen. Het park heeft namelijk een enorme populatie "Salties" die er niet om schromen een toerist te verorberen. Een toerist die diezelfde nacht alsnog verorberd is. Zei het niet door krokodillen, maar door zoemende ellendelingen.

Aangezien Kakadu tijdens het regenseizoen eigenlijk haast een moeras is, had ik kunnen aannemen dat er wat mozzies zouden zitten. Dat ik echter zo lek gestoken zou worden, dat het op het moment van schrijven zelfs nog jeukt her en der, dat had ik niet verwacht. 's Ochtends werd ik wakker en ik dacht eerst dat ik een infectie had, zo vol met muggenbulten dat ik zat. Vooral mijn beide grote tenen, duimen, enkels, knieschijven en ellebogen waren meer muggenbult dan vel. Ik keek naar het plafond van de tent er daar zaten ze, minstens 10 tot de nok toe volgezogen muggen. Ze zaten zo vol, dat ze niet meer reageerden op een uitgestoken ledemaat. Ze waren letterlijk aan het uitbuiken. De eerste keer dat ik mijn ledemaat uitstak, was om te testen of ze echt genoeg op hadden. De tweede (en derde ect.) keer was het echter een meer tikkertje. Alle overgebleven muggen zijn hem allemaal 1 keer geweest.

Helemaal paranoÔde van de jeuk stond voor mij diezelfde morgen Nourlangie op het programma, een plek in het park bekend om de rotsschilderingen en de vergezichten die je zelfs een blik gunnen tot aan Arnhem (Land). De rotsschilderingen waren best indrukwekkend, al viel dat werkelijk in het niet bij de vergezichten vanaf de rotsen. Onvoorstelbaar, wat een omgeving.
Na al dat wandelen en klimmen zijn we maar iets terug gereden naar het beginpunt van de Yellow Water River Cruise. Onderweg, ik zat achter het stuur, moest ik uitwijken voor een tak op de weg. Op het moment dat de tak mij in de gaten had (en ik dus in de gaten had dat de tak een minstens 2 meter lange python was), gebeurde er iets merkwaardigs. De slang lag met zijn hoofd richting de andere weghelft en in een soort ultieme poging het eigen leven te redden, sprong deze werkelijk vond de grond en keerde zijn kop in de lucht 180 graden, om vervolgens zijn hele lijf achter hem aan de berm in te slingeren (nog steeds in de lucht). Het klinkt misschien vaag, maar het was echt niet normaal hoe ik schrok. Verwacht je een tak, rustig uitwijken, krijg je dit. Toch vond ik het wel een mooie ervaring, niet verwacht dat ik dat zou zeggen binnen een jaar aangezien slangen niet echt mijn favoriete beesten zijn (wel fascinerend). Wie had dat ooit gedacht een jaar geleden...

Een cruise over de ondergelopen uiterwaarden in wateren vol met krokodillen. Die boei in het water is niet voor de regatta in Kakadu, maar om te testen of er krokodillen zijn en welke soort. Ze smeren de boeien in met een soort visolie en de krokodillen happen dan maar al te graag toe (en dat is dan zoveel jaar evolutie?). De tandafdrukken van zoetwater en zoutwater krokodillen verschillen en we kregen te horen dat ze allebei aanwezig waren. Niet overboord vallen dus.
Ook deze cruise had wel iets bijzonders, je vaart namelijk van kreek naar kreek via uiterwaarden die helemaal ondergelopen zijn. Het had wel iets mysterieus. Veel aparte vogels gezien tijdens deze anderhalf uur durende vaart. Hierna zijn we naar het informatiecentrum gegaan, waar een prachtige film op stond over de 6 seizoenen in Kakadu. Echt fascinerend. Voor de mensen die geÔnteresseerd zijn is het aan te raden op Youtube wat rond te kijken. Ook al kijk je 3 minuutjes, het geeft misschien een indruk. Soms is een korte indruk genoeg, toch?

Hierna zijn we even gestopt in het enige dorpje in Kakadu, Jabiru, een mix tussen resorts en huizen. Op de weg uit het park zijn we nog snel gestopt bij de Mamukala lookout die ons een laatste blik gaf op de uiterwaarden. We hebben in deze twee dagen alles gezien wat nog open was en dit was genoeg voor mij om een indruk van de veelzijdigheid van dit prachtige nationale park te krijgen.

En toen gebeurde het... Op 80 kilometer van de Mamukala lookout. Pats. Lekke band nummer 2. Uiteraard hadden we de lekke band uit Karijini nog niet hersteld dus nu hadden we een iets groter probleem. In the middle of nowhere, met een lekke band. Dus weer hetzelfde liedje, band euuh wisselen? Nee, dus. Na een half uur wachten op auto's begon ik bij de eerste auto die ik zag op mijn allerbest te zwaaien. Hoe dat moet, geen idee, gewoon als de koningin maar dan totaal het tegenovergestelde.
Anyway, het was genoeg voor Charly (zo bleek deze levende legende achteraf te heten) om te stoppen. Na de situatie in te schatten, de band was totaal aan flarden (oudheid), stelde hij voor ons terug te rijden naar Jabiru zodat we onze band daar konden laten repareren. Omdat het echter na 5en was stelde hij voor dat we bij hem in de auto sprongen, hij was toch onderweg naar Darwin. We zouden dan 's ochtends een auto kunnen huren, om vervolgens langs een bandenzaak te kunnen rijden en beide banden te kunnen laten repareren. Dus, spulletjes voor de nacht plus twee lekke banden achterin de pick-up en daar gingen we. Onderweg stopte hij nog om te tanken. Toen hij terugkwam had hij zelfs biertjes voor ons meegenomen. Het bleek echt een hele toffe gast te zijn.

We zijn nog even bij een vriend van hem in Humpty Doo gestopt, die in een trailer woonde (wat een naam weer, deze gaat samen met Tom Price op voor een eeuh hoofd-Price). "Niet om gedag te zeggen, ik wist toch wel dat hij rond deze tijd (het was 21.00 uur) niet meer wakker zou zijn. Ik stop hier namelijk omdat hij altijd bier in zijn koelkast heeft", aldus Charly. Wat ook klopte. Dus daar gingen we, met nieuwe biertjes.

Eenmaal in Darwin aangekomen vertelde hij ons dat als we niet per se in een hostel wilden verblijven, we ook bij hem thuis konden blijven pitten. We zeiden dat hij dit absoluut niet hoefde te doen, maar op het moment dat hij dit ons vertelde reed hij al zijn eigen oprit op. Zijn vriendin zat thuis op hem te wachten. Hij werkt namelijk 2 weken achter elkaar in de Ranger mijn ten westen van Kakadu en daarna heeft hij 6 dagen vrij. Het werd uiteindelijk een gezellige avond en ik heb hem uiteraard verteld dat ik deze geste van hem ongelooflijk kon waarderen en dat het niet anders kan dan dat hij in karma gelooft. Na een comfortabele nacht op een luchtbed en een ontbijt in de ochtend heeft hij ons langs verschillende bandenzaken gereden om de banden te laten repareren.
Omdat ze echter compleet versleten waren moesten we nieuwe (2e hands) banden kopen. Hierna is hij met ons langs wat autoverhuur bedrijven gereden, maar toen bleek dat we overal flink moesten betalen omdat niemand van ons 25 was, stelde hij zelfs voor ons weer terug te rijden naar de auto, die nog altijd langs de kant van de weg in Kakadu stond. Ik heb voorgesteld dat wij de benzine zouden betalen, maar dat wuifde hij weg. Toen we 150 kilometer en anderhalf uur later de volgende dag weer bij onze auto stonden en het ding na een bandelwisseltruc weer op de weg hadden, kon ik eigenlijk met een grote glimlach op het incident terugkijken. Gelukkig voor ons is er een "engel" gestopt en hierdoor is een onprettige ervaring veranderd in een fantastische ervaring. Dit soort verhalen maken eigenlijk de beste reisverhalen. Ik heb hier zelfs een boekje van gekregen voordat ik weg ging (deze is allang uit) en dit verhaal zou hierin niet misstaan...

Dus, de volgende dag konden we alsnog onze weg vervolgen in de richting van Litchfield National Park. Voor Litchfield geldt hetzelfde als voor Kakadu, al was er in Litchfield nog wat meer geopend ten opzichte van het totaal aantal bezienswaardigheden. De eerste stop waren de Magnetic Termite Mounds, termietenheuvels in de vorm van graftombes. Ook stond er een misschien wel 6 meter hoge heuvel, de grootste die ik tot nu toe heb gezien. Hierna zijn we doorgereden naar de Buley Rockhole, een verzameling watervallen die natuurlijke zwembaden creŽren waarin alleen tijdens het droge seizoen gezwommen kan worden. Hierna zijn we doorgelopen naar de Florence Falls. Eerst de watervallen bewonderd vanaf de lookout, om vervolgens een avontuurlijk pad af te dalen en ze van onderen te zien. Ik denk dat het hier is geweest, in mijn poging een mooiere foto van de waterval te schieten, dat de bloedzuiger op mijn voet is gekropen. Oh, dat had ik nog niet verteld hŤ? Toen we namelijk wegreden bij de Falls had ik jeuk op mijn voet. Niets ongewoons gezien de enorme hoeveelheid muggenbulten daaro. Maar dit voelde echt alsof er iets zat, dus ik keek. Zat er een f&%%* bloedzuigert op mijn voet joh. Die had zich gelukkig nog niet helemaal vastgezogen, dus die kreeg daarom een enkeltje greppel van mij. Sommige dingen wil je zo lang mogelijk vasthebben, andere dingen kun je echter niet snel genoeg uit het raam mikken...

Na het bezoeken van de even indrukwekkende Tolmer Falls en de misschien nog wel mooiere Wangi Falls konden we uiteindelijk onze laatste kilometers afleggen richting Darwin. De teller stond bij aankomst in Darwin toch al weer op 2700. Dat zijn kilometers. Weer een Road Trip vol met enorm indrukwekkende hoogtepunten. 's avonds gedoucht en kapot moe van alles op mijn bed neergeploft...



Slideshow Report as Spam

Post your own travel photos for friends and family More Pictures & Videos

Comments

Tonny/Pepfe on

Wat een (engelen)geluk bij een ongeluk (lekke band )
En wederom fraaie plaatjes

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: