Rockhampton
Trip Start
Sep 16, 2010
1
23
61
Trip End
May 06, 2011
Where I stayed
Rockhampton, Queensland, Australia
Saturday, November 20, 2010
nadat de plannen om Rockhampton te bezoeken zoals jullie weten door een vreemde actie op een lager pitje gezet moesten worden, heb ik toch besloten om ze van het lage pitje weer op het euh hoge pitje te zetten door van Emu Park terug naar Rockhampton te reizen. Dat moest ook wel, omdat er vanaf Emu Park geen Greyhound vertrekt.
Aangezien het bij jullie nu wel bekend is dat Crocodile Territory begint vanaf Rockhampton, zal er in de wandelgangen al wel gesproken worden over Croc-hampton. Maar er zijn in 1990 voor het laatst een paar krokodillen uit de rivier die door de stad loopt gevist, dus die naam gaat niet helemaal op. Rockhampton is echter bekender doordat het gezien wordt als de steak-hoofdstad van Australië, dus ik maakte me zoals ik in een vorig verhaal al had aangekondigd meer op voor een flinke lap vlees van een plaatselijke kok(hampton). Daarover zo dadelijk meer. Ik wist echter nog steeds niet helemaal wat ik er ik verder van moest verwachten (een vrij onpopulaire plaats om te stoppen), dus voor mij was het meer Gok-hampton. Ik hoopte op een soort van Barok-hampton, maar het viel vies tegen om niet de uit Rome afkomstige bouwstijl te ontdekken, maar de zelfde bouwstijl in de rest van de stadjes tot nu toe. Toch maar eens naar Rome dan...
Hoe dan ook, na het inchecken in het "hostel" (een benauwd doolhof boven een pub), was het tijd om toch maar een rondje te maken door dat centrum. Naast een hoop aboriginals (echt een trieste situatie in Australië) was er niet veel te zien. Rockhampton was echt een beetje een tegenvaller geweest, ware het niet dat ik zo gelukkig was dat er op de vrijdag die ik er was een ware rodeo zou beginnen om 19.00 uur. Door toeval kwam ik hierachter. Omdat er verder niks te beleven, heb ik in de namiddag maar even wat gelezen op de kamer, al wachtend op 19.00 uur. Ik hoorde dat er gesproken werd over een Rodeo en dat je daar ook een steak zou kunnen eten. Twee in 1 dus. Ik dacht aan een soort van bar, met in het midden zo'n mechanische stier waar een paar dronken locals even hun kunsten op zouden vertonen.
Na het betalen van de entree kwam ik echter een enorme arena binnen, vol met Ozzies met cowboyhoeden op. Er werd een "Barbie" gehouden, waar ik natuurlijk zo'n beroemde steak heb besteld. Al zittend aan de tafels, opgezet voor de tribunes om te kunnen eten, kon ik merken dat de zaal voller en voller liep. Met echte Australiërs, heel ruig en echte rednecks zou ik haast zeggen. Een Japanse toerist heeft dat mogen ervaren, toen hij blijkbaar met zijn fototoestel te dicht bij de ring stond, in het zicht van een flinke vrouw met meer vingers dan tanden. Ze vroeg hem of hij niet goed bij zijn hoofd was en meldde dat ze niks meer kon zien. Schreeuwend en met 6 of 7 scheldwoorden ertussendoor, ik kon de tel niet meer bijhouden. Welkom in de real world. Maar dat vond ik eigenlijk wel mooi. Dat wil je toch zien. Ik denk die Japanner niet. Real-life was voor hem erg zwaar...
De steak smaakte prima en ik had hem nog niet op of de cowboys verzamelden zich voor een kleine presentatie, waarna de eerste idioot plaatsnam op een stier. Die stieren zijn echt he-le-maal leip, ze springen, schoppen, steigeren (kan een stier steigeren trouwens?), blazen en kwijlen erop los. Niet normaal. Wat een baantje heb je dan zeg. Iets vasthouden wat je niet wil loslaten, waarvan je weet dat er een moment komt dat je het los moet laten en waarvan je weet dat wanneer je loslaat het erg pijn gaat doen...
De meest gevaarlijke baan hadden echter de zogenaamde bullfighters, twee broers denk ik van Johnny Knoxville die, wanneer de cowboy weer eens van de stier geslingerd werd, als een gek op de stier afliepen om zijn aandacht af te leiden van de cowboy. Ik heb die avond gezien dat niet alleen cowboys gewond raakten, wonderbaarlijk genoeg alleen door de val trouwens, maar ook dat er een bullfighter gelanceerd werd over het het door een stier die het niet kon waarderen dat hij gestoord werd.
Uiteindelijk heeft de winnaar geloof ik bijna 9 seconden op een stier gezeten, alvorens er met een smak afgesmeten te worden. Dat heeft hem echter wel $500 opgeleverd.
Voor de rest denk ik dat ik de foto's en video's maar voor mij moet laten spreken. Het was in ieder geval een mooie ervaring, iets heel anders dan toeristische trekpleisters.
Op de terugweg zat er nog een of andere boomkikker tegen de muur aan geplakt. Volgens mij was dat gewoon zo'n speelgoed-achtige jelly kikker, die je voor een euro uit een kauwgomballen machine kan trekken. Zo'n ding wat je tegen het witte plafond aan kan mikken en waar ie dan op blijft plakken, totdat ie er twee dagen later afvalt, om vervolgens een enorme bruine plek achter te laten op het eerst zo witte plafond. Wat een raar beest was dat zeg.
De dag erop had ik nog het plan om naar de botanische tuinen te gaan, die buiten het centrum lagen. Dit plan viel letterlijk in het water, omdat het de hele dag onafgebroken heeft gehoosd. Het was niet aan het regenen, het was aan het hozen. Hierdoor heb ik verplicht rustig aan gedaan en heb ik op een gegeven moment maar een winkelcentrum opgezocht, waar ik gebruik heb gemaakt van het gratis internet. Een aantal dingen uitgezocht, de mail gelezen en beantwoord en wat Youtube filmpjes bekeken...
Ik moest echter mijn tijd volmaken tot 00.30 uur, omdat dan pas mijn bus zou vertrekken naar Airlie Beach. Het duurde echt ontzettend lang voordat het zover was. Geloof mij, 4 uur in de Mac zitten is echt geen pretje. En dan had ik nog een 7 uur durende busrit voor de boeg ook!
Rockhampton is achteraf wel de moeite waard geweest, al was het alleen maar omdat dit het eerste plaatsje was waar ik een True-Aussie iets heb kunnen meemaken.
Groetjes!!
O, een speciaal bericht voor mijn vriendelijke vrienden:
Nu geen 100.000 varianten gaan verzinnen op Rockhampton hè. Niet origineel meer. Geen aan Wuthering Heights of Blockdude gerelateerde verwijzingen graag. Lockwood blijft Lockwood, blockdude blijft blockdude, Rockhampton wordt geen Lock-hampton of Block-hampton, oke?
Comments
Jo T, het is niet zo nieuw voor me dat stieren epic wild zijn. waar komt anders de uitdrukking vandaan zo woest als een stier?? (of heb ik die net zelf bedacht, boeie ook.)
maar als je dacht dat die stieren al woest waren, dan heb je Ron nog niet gezien als ik hem finaal inmaak met super smash ( de sukkel, die Ron. gaat altijd de uitdaging nog aan maar het eindigt (nog altijd) in een groot fiasco voor 'm terwijl ik weer dat ene liedje neurie: 'Another (R)on(e) bites the dust...
Ja baas. Lockwood blijft Lockwood en Bob blijft Cockwood.