Caloundra
Trip Start
Sep 16, 2010
1
15
61
Trip End
May 06, 2011
Where I stayed
Caloundra, Queensland, Australia
Saturday, October 30, 2010
na de grote stad Brisbane ben ik op aanraden van Tim en Zana naar Caloundra gegaan. Weer een klein plaatsje aan zee, maar volgens hen erg de moeite waard, ook omdat het hostel een hoop activiteiten gratis organiseert. Zo zag ik bij aankomst om 15.00 uur op het bord buiten staan dat er om 16.00 uur een surfsessie zou plaatsvinden. Aangezien ik nog nergens aan surfen toe was gekomen, gaf ik me bij het inchecken maar meteen op voor de sessie. Om vervolgens een half uur later te horen dat deze door het weer helaas moest worden afgelast. Sommige buitensport activiteiten gaan door met slecht weer, surfen dus niet...
Wat ik binnen bij de receptie nog meer zag staan, was dat er in de buurt de mogelijkheid was om aardbeien te plukken. Het leek me een aardige ervaring, dus ik belde het nummer op om te horen of er nog plek was. Wat ik te horen kreeg, was dat ik een dag later kon beginnen om 06.00 uur en dat het seizoen nog een week en misschien maximaal nog twee weken zou duren. Precies wat ik zocht eigenlijk. Een dag later ging mijn wekker om 04.45, omdat er een busje vanaf het hostel naar de farm vertrok om 5.15. Nadat ik op de farm was aangekomen en van de eigenares een voor een vrouw belachelijk mannelijke handdruk had mogen ontvangen, was het tijd om aan het werk te gaan. Er wordt namelijk per kilo uitbetaald, dus hoe harder je werkt hoe meer je verdient.
Ik kreeg een soort van horloge om met daarop mijn nummer, 17. Ik kreeg uitgelegd dat iedere keer wanneer ik aan het einde van een rij aardbeien zou komen en dus kratten vol met aardbeien had, ik ze op een tractor moest zetten, na het aantal kratten gewogen te hebben op een weegschaal. Na het wegen moest je met je horloge langs de weegschaal en deze scant dan in dat nummer 17 bijvoorbeeld 15 kilo geplukt heeft (wat 15 dollar betekend). Oké duidelijk. Hierna moest ik op zoek naar mijn trolley, met nummer 17. Nu heb ik al eerder iets over Fred Flintstone verteld, maar ik zou nu echt niet beter weten hoe ik jullie een trolley moet uitleggen zonder de verwijzing nog eens te maken. Het is een karretje, met 4 wielen, een uiterst oncomfortabele stoel en met "been-aandrijving". Je loop al zitten in het karretje door het gangpad heen, waar je aan beide kanten aardbeien vind. En dan is het tijd om te plukken.
Erg vermoeiend, in de zon (eindelijk!) van 06.00 tot 15.00 uur je rug naar de knoppen helpen. Mijn rug protesteerde al vanaf minuut 1 en terecht ook eigenlijk. Helaas bood de farm geen exclusieve massage behandelingen aan...
Daarnaast zijn mijn vingertoppen volgens mij nu nog zwart. Maar goed, op de eerste dag had ik 100 kilo bij elkaar geplukt. Een dag later kreeg ik te horen dat dit voor een eerste dag erg veel was, "normaal plukken ze hooguit 50-60 kilo". Ze vertelde me daarbij dat ik een natuurtalent was...
Nu ben ik natuurlijk heel blij dat ik een uitzonderlijk aardbeien-pluktalent heb, maar dag 2 stond voor de deur, dus weinig tijd voor mij om van mijn score te blijven genieten. Tijdens de piek van het seizoen zijn er daarnaast plukkers die voor 250 kilo bij elkaar schrapen, dus ik moest ook niet meteen denken dat ik nu de meester plukker was... Ik had om 10.30 al 60 kilo bij elkaar en lag op koers om ongeveer 130-140 kilo te plukken die dag, toen Faye de farmer op haar fluitje blies en met de magische woorden "STOP WORKING" het aardbeienseizoen uitblies, als een nachtkaars. Ik wist dat het seizoen ten einde liep, maar omdat er meer regen verwacht werd (het was al een beetje aan het druppen), was het "einde seizoen". Deze laatste "worp" aardbeien aan het einde van het seizoen zou alleen onder perfecte condities die dus ontbraken nog de moeite waard zou zijn om te plukken. Later hoorde ik dat een maand of 3 geleden er zoveel aardbeien aan de planten zaten, dat ze je voor een kilo geen dollar maar 65 cent betaalden en dat plukkers toch op dezelfde verdiensten uitkwamen. Goed, weer een ervaring rijker.
Op de eerste dag wist ik niet of ik mijn camera mee kon nemen omdat deze misschien in de weg zou kunnen zitten en ik geen idee had van te voren of ik hem ergens zou kunnen opbergen. Op heb ik hem thuisgelaten omdat het wat nat en regenachtig was en mijn handen nog gitzwart waren van de dag ervoor. Mijn plan voor de derde dag was om hem wel mee te nemen en jullie even mee te laten rijden in mijn Flintstone mobiel. Die derde dag is er dus niet van gekomen, vandaar geen foto's of video's. Voor wie een indruk wil hebben van de farm en haar bezigheden (en wat foto's): www.gowintafarms.com.au
Op de eerste dag had ik mezelf ingeboekt voor een week in het hostel, omdat je dan een goedkoper tarief krijgt. Nu zat ik echter in een klein plaatsje, voor de komende 5 dagen. Helaas heb ik de trip naar de Glasshouse Mountains gemist, de plaatsvond
tijdens mijn tweede werkdag. Om ze toch in beeld te krijgen ben ik maar
weer aan een van mijn beruchte wandelingen begonnen om jullie toch een
shot van deze uniek gevormde bergen te geven. Daarnaast heb ik voor het eerst gesurft. Mijn Ierse kamergenoot kon al surfen en hij vond het wel leuk mij de basics uit te leggen. Zoals echte surfers het betaamt zijn we een ochtend erg vroeg opgestaan omdat "the surf" dan het beste is (heeft met de wind te maken, die dan nog land afwaarts blaast).
Na een korte uitleg in Gaellic Engels en de pop-up op het strand geoefend te hebben, was het tijd om het water in te gaan. Eerst van het strand af peddelen, dan omdraaien als je denkt dat je die golf wel kan pakken en als ie dan komt langzaam beginnen met peddelen. Vlak voordat de golf je optilt begin je als een bezetene te peddelen en op het moment dat de golf je bord versteld sta je in een soepele beweging op. Dat was de uitleg en dat lukte me zowaar de eerste keer! En weer kreeg ik te horen dat ik een natuurtalent was. Wat voelde ik mij nederig zeg...
Best wel een unieke ervaring ook, dat surfen. Helaas werden de condities slechter en slechter, wat betekende dat er meer golven achter elkaar kwamen die ook eerder omsloegen. Hierdoor is het heel moeilijk om achter het punt te komen waar de golven omslaan. Je peddelt namelijk van het strand af en door een golf wordt je weer een klein stukje mee terug genomen in de richting van het strand. Als de golven echter niet om de 15 seconden, maar om de 6 of 7 seconden komen, blijf je maar aan het peddelen. Waar ik na een tijdje wel genoeg van had.
Op zaterdag was er nog een kleine Halloweenparty. Nu is Halloween in Australië eigenlijk bijna net zo groot, of beter gezegd, net zo klein als in Nederland. De winkels hebben in ieder geval wel maskers en versieringen in de verkoop, maar het is bij lange na niet wat het in de VS is. Toch is zoiets voor een hostel natuurlijk een gelegenheid die met beide handen tegelijk wordt aangegrepen. Ik had niet echt bij Halloween stilgestaan, maar realiseerde me dat ik voor 5 dollar (een koopje, het eerste koopje in Australië, in een Amerikaanse winkel; K-Mart...) een flanellen shirt had gekocht, wat ik toevallig al aanhad. Met dat shirt kon ik de mensen best wijsmaken dat ik een houthakker was. Mijn Koreaanse kamergenoot was als vrouw verkleed, erg grappig, je had het eigenlijk moeten zien...
Dat shirt had ik trouwens gekocht omdat tijdens de grote,
onaangekondigde schoonmaak op zaterdag twee t-shirts van mij zijn
verdwenen. Normaal wordt zo'n schoonmaak aangekondigd en dan mik je al
je spullen op je bed. Dit hostel deed dat dus blijkbaar niet. Ik hoop
echter dat diegene die ze nu heeft er veel plezier van heeft.
Afgelopen zondag, mijn laatste dag in Caloundra, ben ik naar de dierentuin van de legendarische Steve Irwin geweest, de "Australian Zoo". Daarover echter meer in een nieuw verhaal, omdat dit verhaal een ongekende lengte begint aan te nemen.
Groetjes!!
Comments
Goed gewerkt burrito! 165 dollart! Scheelt ons weer een sponsorloop als het water in maart aan je lippen staat! Geen hagedissen in deze plaats?
Het cynisme viert in Duiven hoogtij zo te zien!
Maargoed, zo'n reis haalt wel al je natuurtalenten naar boven haha.
Haha, wat een comments. Mooi verhaal B(erry picker)