Port Stephens

Trip Start Sep 16, 2010
1
8
61
Trip End May 06, 2011


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Australia  , New South Wales,
Friday, October 1, 2010

Hallo, vanuit "Sunny Australia", waar het voor 100% zeker afgelopen zaterdag, zondag, maandag en dinsdag slechter weer is geweest dan in Nederland.

Zoals uit mijn vorige verhaal al op te maken viel, was mijn eerste stop na Sydney een wereld van verschil met de drukke stad die zich met 4,5 miljoen inwoners de grootste stad van OceaniŽ mag noemen. Mijn telefoon gaf de tijd niet maar aan, maar "no service", internet is er pas over 10 jaar en het gevoel in een afgelegen gebied te zitten was daardoor zeker aanwezig.

Vanuit Sydney heb ik de bus gepakt naar Newcastle, van waaruit ik gelukkig een lokale bus gepakt heb naar Port Stephens. Newcastle leek me namelijk op het eerste gezicht een saaie, industriŽle stinkplaats. Mensen die ik in de tussentijd over Newcastle heb horen spreken, hadden het over "a boring, industrial, smelly place", dus wat dat betreft zat ik helemaal juist.

Vanuit Newcastle heeft de meest chagrijnige buschauffeur ooit me naar Port Stephens gebracht. Ik zag hem vanuit de rij om de bus in te stappen al heel onvriendelijk en bot met mensen die de bus in wilden stappen omgaan. Ik wist echter niet helemaal zeker of deze bus richting Port Stephens, ook zou stoppen in de buurt van mijn hostel. Port Stephens is namelijk een hele grote baai, een inlandse inham in de vorm van een U op zijn kant, waarin heel veel kleine plaatsjes verspreid liggen. Port Stephens is de verzamelnaam voor het gebied. Een van de baaien had trouwens zelfs de naam Dutchmans Bay.

Maar goed, om er achter te komen of de bus wel de goede kant op ging, dacht ik dat het wel handig zou zijn even ergens te checken of mijn bestemming wel op de lijst voorkwam. En ik zag zowaar een lijst met stops voor de ruit liggen, maar mijn vriendelijke chauffeur was niet helemaal gediend van het feit dat ik een kijkje nam. Hij was net een kat die aan het spinnen was, zo'n geluid maakte hij. Wilde bijna een hond nadoen en hem afblaffen, maar ik heb maar gewoon mijn ticket betaald, omdat ik stiekem wel gezien had dat ik de goede bus te pakken had.

Het hostel lag gewoon aan een doorgaande weg, in een heel commercieel gebied, maar eenmaal aangekomen op de landelijke omgeving van mijn verblijf was het net of je terug in de tijd ging. De slaapzalen lagen wat afgelegen en hadden geen deuren met een slot, maar schuifdeuren. Daarnaast huppelde er een aaibare kangoeroe rond, ben ik verschillende koeskoezen tegengekomen (buideldieren die in AustraliŽ voorkomen, niet het Marokkaanse eten) en zaten er ik weet niet hoeveel vogels. Inclusief de kookaburra, een vreemde vogel (letterlijk en figuurlijk) die oorspronkelijk uit AustraliŽ komt. Er zouden ook veel koala's moeten zitten, maar die heb ik helaas niet gezien.
Het was dacht ik wel even lekker na de drukte in Sydney hier even wat rustiger aan te doen. Doordat ik echter donderdagavond laat aankwam, had ik alleen vrijdag om erop uit te gaan waardoor het eigenlijk wel weer vermoeiende dagen waren. Zaterdagochtend moest ik namelijk alweer om 7.00 uur de lokale bus terug pakken naar Newcastle omdat mijn bus richting Port Macquarie, weer 200 km verder richting het noorden, vanuit daar zou vertrekken om 8.30 uur. De lokale bus, om 7.00 uur, werd weer bestuurd door mijn vriend. Dat was wel even een kater...

Vrijdag ben ik dan ook maar weer gaan lopen. Ik ben begonnen op One Mile Beach, een strand van meer dan anderhalve kilometer dus, toen ik erachter kwam dat het doel van mijn wandeling erg ver weg lag. Heel wat afstanden gelijk aan one mile beach naar het noorden toe lag namelijk Tomaree Head. Vanuit hier zou je een schitterend uitzicht moeten hebben. Omdat One Mile Beach op mijn kaartje even groot was als twee vingers naast elkaar en ik de handen van 3 voorbijgangers nodig had om de afstand naar Tomaree Head uit te rekenen, ben ik maar terug gegaan om een bus te pakken. Het zou echter 3 uur duren voor een bus die richting op zou gaan, dus heeft de eigenares van het hostel mij naar de voet van de klim gebracht, wat ik uiteraard erg kon waarderen.

De klim was de moeite waard. Ik ben eerst verkeerd gelopen, waardoor ik over het terrein van een psychiatrische inrichting kwam. Zowel ik als mijn voorbijgangers op het terrein keken verbaasd op van elkaar. Toen ik echter de juiste weg had gevonden, werd mijn klimmen na een half uur beloond met het uitzicht wat op de foto's is te zien.

Ik ben op het moment van schrijven in Port Macquarie, als ik hier weer weg ben zal ik jullie van mijn tijd hier op de hoogte stellen.

Tot dan!


Slideshow Report as Spam

Comments

Ralf on

Heerlijk Berend. Ziet er goed uit man. Altijd leuk om zo een saaie werkdag te beginnen, met het wegdromen naar Australie. Ben benieuwd naar de volgende verhalen, want zoals ik het zie wordt het elke keer weer mooier.
Latertje

Bob on

Ziet er goed uit Burnt. Gewoon een kangaroo. Heb je hem net zo geaaid als Luna?:P

mam on

Ik geniet elke keer weer van je leuke verhalen en mooie foto's. Dat Malaleuca hostel is echt een plaatje.
Perth in januari lijkt me een goede tijd, als onze bankrekening het toe laat.!!!!
Groetjes mam.

X on

We komen wel ff langs in Newcastle, is naast de deur voor ons! :D

Gerry on

Hee die Tim, hartstikke mooi allemaal joh, als ik de staatsloterij win ga ik met je mams mee op bezoek!!

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: