The Wetlands

Trip Start Dec 10, 2011
1
21
47
Trip End Oct 08, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
Punakaiki Beach Hostel
What I did
Buller Gorge
Pancake Rocks
Hokitika

Flag of New Zealand  , South Island,
Saturday, February 25, 2012

Dit keer geen geromantiseerd verhaal maar de droge details uit ons dagboekje onderweg, dat we voor dit stukje eens wel helemaal bijgehouden hebben. Misschien ook wel eens leuk om te lezen en het scheelt ons weer een beetje tijd ;-).

Dinsdag 21 Februari: Mapua via Buller Gorge en Westport naar Punakaiki


Kwart over 7 wekker. Ik wil nog even gaan zwemmen maar het zwembad is juist vanochtend tot 10 uur dicht. Dan maar douchen en tas inpakken. Buiten ontbijten, wel fris. Half 10 zitten we in de auto. We rijden via Murchison over de Buller Gorge naar Westport en uiteindelijk Punakaiki, bekend om de pancake rocks. Het eerste stuk gaat weer langs fruitplantages en wijngaarden, de bochtige weg daarna gaat door bossen, regenwoud, langs een rivier en later de kust met grote rotsen en stenen op het strand en in de zee. In Murchison drinken we een bakje koffie met 'ginger crunch' bij een café dat hoort bij een raft-touroperator. De Buller Gorge is erg geschikt om te raften maar we zien vandaag niemand, waarschijnlijk vanwege het sombere weer. We stoppen wel bij de 110 meter lange swingbridge waar je overheen kunt lopen of langs kunt vliegen in een stoeltje of superman style. Wij lopen maar gewoon. Veel angstige dames. Aan de overkant lopen we een 15 min loop door wat bosjes over de faultline van waar in de jaren negentig nog een aardbeving is geweest en langs de restanten van een goudmijn (en verroeste machineonderdelen die voor de show ook langs de route zijn gelegd) en langs de rivier waar we foto's maken op wat rotsen. Alleen niet te lang want het stikt hier weer van de sandflies.
Het is intussen half 2 dus we gaan onderweg op zoek naar een picknickplek. Als we een bankje zien (bij een BBH die dicht is) begint het net te regenen en ook hier zitten weer dorstige sandflies. Dus snel twee boterhammen naar binnen proppen en weer gaan. In Westport doen we boodschappen, bij een pharmacie halen we 'Repel' anti-muggenspul op advies van een Duits meisje dat erg wanhopig leek om ook een paardenmiddel te vinden, en bij een computerzaakje koopt Arjen eindelijk toch maar 2G extra geheugen voor in de laptop voor 56 dollar (ipv 200 zoals we eerder gezien hebben).
In Punakaiki hebben we gereserveerd bij een BBH hostel (Punakaiki Beach Hostel), we zitten niet in het hoofdgebouw maar in een bijgebouwtje. Het begint keihard te plensen. Het is 6 uur en we gaan gelijk maar koken. Er is nog een ander Nederlands stel dat al 4 jaar aan het reizen is, hij werkt als IT'er op een expeditieboot van National Geographic, dus heeft Arjens aandacht. Zij woont sinds een jaar in Kuala Lumpur en ze ontmoeten elkaar nu weer hier. Na het eten weer foto's selecteren en dit verhaaltje schrijven :-). Arjen raakt intussen aan de praat met twee Nieuw Zeelandse dames op leeftijd. De kleine blonde is ook eens in Nederland geweest en uitgerekend alleen in Groningen. Ze was zwaar onder de indruk van een kerkje op een terp die ze daar bezocht heeft. Ze heeft, o.a. fietsend, al heel wat van Nieuw Zeeland gezien en geeft ons en een Frans meisje dat haar kaart en notitieblok erbij gepakt heeft nog wat tips. Zoals de maatschappij met wie ze in de Doubtful sounds gevaren hebben, een klein galerietje in Whatarua met maori-handwerk en het plaatsje Arrowtown vlakbij Queenstown. Als we uitgepraat zijn doen Arjen en ik nog een spelletje Hottentotten.

Woensdag 22 Februari: Punakaiki via Pancake Rocks en Hokitiki naar Fox Glacier


De volgende ochtend raken we tijdens het ontbijt weer met de Nederlanders aan de praat over anti-muggenspul (zij zweert bij de groene Bushman tube) en malariapillen (doet ze niet meer aan), verzekeringen (zij zijn al 4 jaar bij Isis), thermometers en sterilon (enige twee dingen die ze altijd bij zich heeft en gebruikt). We krijgen hun malariapillen en Arjen krijgt een tijdschrift over foto's bewerken. We wisselen e-mail en facebook uit. Als we onze spullen pakken komt het Franse meisje terug met de vraag of ze met ons mee mag rijden tot Fox Glacier. Ze zou twee dagen lopen maar de weersvoorspelling is zo slecht dat ze daar toch maar vanaf ziet. We vinden het prima dus rijden met z'n drietjes die kant op, stoppen bij de pancake rocks (het is opkomend tij dus je kunt de grotten mooi zien alleen helaas niet de blowholes die je met hoogtij kunt zien) en een eind verderop in Hokitiki waar de Jade Factory zit en vele andere jade- en souvenirwinkeltjes. Geologisch gezien is het eigenlijk geen jade maar nephrite, jade komt namelijk niet in NZ voor. Mooie hangertjes en beeldjes maar veel te duur. Wel leuk om even de steenslijpers aan het werk te zien. Er worden 2 minuten stilte gehouden voor de slachtoffers van de aardbeving in Christchurch 1 jaar geleden. We drinken toepasselijk een kopje koffie (of eigenlijk mocchachino en zij chai thee) bij café Paris en zij trakteert. We doen nog boodschappen voor vanavond en zij voor de lunch waarna we in de regen op een parkeerveldje toch maar even picknicken. Ze komt uit Grenoble en organiseert muziekfestivals, van lokale bands in een dorp tot trance feesten in de bergen. Ze heeft 3 maanden met 2 vrienden gereisd en nu zijn ze allemaal een eigen kant op gegaan. Ze lift, kampeert en wandelt vooral. Over 5 weken moet ze weer naar huis. Na de picknick rijden we via wat grote meren in de mist naar Franz Josef en uiteindelijk Fox Glacier. Het is sindsdien niet meer gestopt met regenen. We stoppen nog heel even bij het Maori-galerietje in Whataroa waar Valentine een paar jade-kettinkjes koopt. Wij staan te twijfelen over een beeldje dat niet handig is om in je rugzak mee te nemen. De eigenaresse geeft ons een kaartje zodat we ons altijd nog kunnen bedenken en zij het naar Nederland op kan sturen. We hebben een voicemail van Taco en Simone over of we nog met de boottocht door de Doubtful Sounds mee willen en we besluiten het toch maar te doen, zoiets komen we niet snel meer tegen, dus we bellen terug om het door te geven. Onderweg ook nog even getankt en nieuw beltegoed gekocht wat gelijk alweer op is nadat we de credit card services in Nederland bellen over dat onze kaart het nog steeds niet doet, ondanks dat we vrijdag al 1000 euro extra hebben over gemaakt. Het geld is nog niet aangekomen volgens de vrouw maar activeert onze kaart gelukkig toch weer. Ook bellen we vast naar de touroperator van Fox Glacier om de wandeltocht op de gletsjer voor morgen vast te reserveren. In Fox Glacier zetten we Valentine af bij een camping en wensen haar een veilige nacht met dit hondenweer.
In ons hostel, Ivory Towers, is het redelijk druk en er zijn allemaal mensen lekker aan het koken en veel mensen zitten met hun laptop of tablet te spelen. Wij gaan ook gelijk maar koken (nasi) wat helaas jammerlijk mislukt omdat de ground beef uit blik zachte derrie blijkt te zijn ipv de hamachtige blokjes die we ervan verwacht hadden te kunnen snijden. Het bakt voor geen meter en de indonesische nasi kruiden proef je niet meer. Na het eten plaatsen we eindelijk de foto's en verhalen van Kerikeri en Northland op ons blog. Ook nog even geskyped met Sander en Jildou en gechat met Mayke. Voor we het wisten was het al half 2.

Donderdag 23 Februari: Fox Glacier - regen

We hebben obv het slechte weer besloten om niet morgen maar een dag later de gletsjer op te gaan, dus vanochtend om 8 uur gelijk gebeld om te verplaatsen en dat kon gelukkig. Daarna nog tot half 11 heerlijk geslapen, was toch wel even nodig blijkbaar. Gedoucht, ontbeten waarna Arjen is begonnen met downloaden van nieuw ROM voor z'n telefoon dat een paar keer helemaal mis ging waardoor we steeds door onze MB's heen raakten. Ik heb vast boodschappen gedaan voor morgenavond en Arjen heeft nog een extra nachtje bijgeboekt. Daarna heb ik het WWOOF boekje helemaal doorgespit voor Tasmanie en aangekruist welke mij leuk leken zodat we binnenkort mailtjes kunnen gaan sturen. Intussen wordt er weer druk gebakken in de keuken; vers brood, muesli, blueberrytaart, heerlijk! Zelf geluncht met broodje makreel, eitje en salade. Tegen half 6 gaan we toch nog even in de spa waarbij het direct weer begint te plensen. Er komt ook een Nederlandse jongen met z'n zus bij zitten die 3,5 week door het zuidereiland reizen en morgen ook de gletsjer op gaan. Hij heeft net een jaar promotieonderzoek gedaan en z'n studie afgerond in Sydney en zij gaat eerst een paar maanden werken in Sydney voordat ze aan haar master in Zwitserland begint. Daarna pannenkoeken gebakken en dit verhaaltje geschreven. In de gezamenlijke ruimte drie kwartier geskyped met Karin en vervolgens aflevering Luther gekeken. Half 12 gaan slapen.

Vrijdag 24 Februari: Fox Glacier


Half 9 opgestaan, broodjes smeren voor onderweg, 4 lagen kleren aan, om 10 uur melden bij de touroperator. De prijs valt behoorlijk tegen want het is 159 dollar pp ipv 95 zoals in de LP van weliswaar 6 jaar geleden staat. Maar goed, we willen dit graag dus weinig keus. Kopje koffie gehaald en bij de Nederlanders van gisteravond gezeten. We kregen wollen sokken, regenbroek, regenjas en ijzers voor onder je schoenen. Met de bus gingen we naar het begin van de gletsjer vanaf waar het nog een half uur lopen was naar het begin van de gletsjer. Het regende en we moesten twee riviertjes oversteken dus m'n schoenen en sokken waren gelijk doorweekt. Die van Arjen waren wel goed waterdicht. De gletsjer is 14 km lang en wij zijn alleen op de eerste 3 kilometer geweest en maximaal 500m hoog. Vanaf daar wordt het ijs onbegaanbaar vanwege de hoge ijspieken, verder kun je alleen met de helikopter komen. We zitten in een groepje van 8 samen met de 2 Nederlanders, 3 Duitsers en een meisje uit Taiwan. Het tempo ligt vrij laag en de tocht is niet stijl dus het is prima te doen. Het ijs is vermengd met zand en stenen dus het begin is nog niet zo mooi blauw, maar hoe verder we komen hoe zuiverder het ijs en ook hoe meer diepe gaten en grotten er in het ijs zitten waar je naar beneden kunt kijken of zelfs in of doorheen kunt kruipen.
De gids, uit Texas die dit nu 4 jaar doet, vertelt over hoe de gletsjer tegelijkertijd groeit maar zich ook terugtrekt en tot waar de gletsjer tot enkele maanden en tot honderden jaren geleden nog reikte. 6 weken geleden is er zelfs 75 meter ijs aan de voorkant afgebroken. Hij vertelt enthousiast hoe de vormen continu veranderen en er voor hem dus ook elke keer weer iets nieuws is te zien. De gidsen houden ook nauwkeurig bij hoe de gletsjer er precies uitziet en waar de grote stenen liggen etc. Als we nog een uur op de gletsjer zijn en onze handen en voeten net koud beginnen te worden zien we blauwe lucht aankomen en in no time zitten we in het zonnetje onze boterhammen te eten. Het eerste stuk is vrij vlak maar wel met veel scheuren in het ijs waar we over en omheen moeten. De gids heeft een hakbijl bij zich waarmee hij af en toe treden voor ons uit het ijs hakt of waarmee hij brokstukken losmaakt en in een scheur gooit zodat er in elk geval iets is wat je tegenhoudt mocht je er toch in glijden. Het tweede stuk is stijler en blauwer, de ijsschotsen zijn hier harder en in meer losse stukken omhoog gedrukt. Aan weerszijden van de gletsjer zijn bergen met regenwoud en een aantal watervallen en je ziet nog de oude boomgrens van toen de gletsjer nog hoger aan de zijkanten reikte. Sindsdien zijn er redelijk wat steenlawines geweest. Aan het eind van de gletsjer loopt een hardstromende rivier met grijzig smeltwater, vermengd met het water van de watervallen uit de bergen, die uitkomt in een meer (het meer zien we niet). Je kunt aan een kant van de gletsjer ook nog een 4 uur durende wandeling maken over de bergen waarbij je heel mooi uitzicht hebt over zowel de gletsjer en het meer als de Tasman Sea. Dat lijkt ons wel heel mooi, maar hebben we waarschijnlijk geen tijd meer voor als we ook nog via Wanaka naar Christchurch willen. De rest van de middag blijft het zo goed als droog, paar drupjes nog, maar niet koud in elk geval. Alleen het laatste stuk over het stenen pad aan het eind van de gletsjer regent het weer en moeten we ook weer over de nu nog harder stromende rivier.
Er is nog een andere groep op het ijs waarmee we in dezelfde bus zaten maar die met een andere gids mee zijn gegaan en verder kwamen we misschien nog 2 of 3 andere groepen tegen maar je waant je nog steeds alleen op die gletsjer. In de andere groep zaten nog veel meer mensen uit Taiwan die allemaal maar weinig snugger lijken, niet naar de gids luisteren (of hem gewoon niet begrijpen) en vooral heel veel foto's in rare en soms gevaarlijke poses maken, maar wel lol lijken te hebben in elk geval. Ook wij hebben weer een flinke lading foto's gemaakt die we vanavond nog moeten selecteren.
Eenmaal terug leveren we alles weer in en krijgen we nog een certificaat. We halen aan de overkant van de weg nog een flesje wijn en chocola en in het hostel dat er praktisch naast zit gaan we gauw weer even in de hottub waar al een Israelisch stel in zit. Zij spreekt erg goed Engels en als ik vraag hoe ze dat geleerd heeft vertelt ze dat haar baan voornamelijk in het Engels is, ze heeft namelijk 3 jaar bij de luchtmacht gezeten (meisjes moeten in Israel ook 2 jaar verplicht in leger, jongens 3 jaar) waar ze instructrice was voor vluchtsimulaties. Dat heeft ze daarna nog een tijdje gedaan bij een 'gewone' organisatie en straks gaat ze diëtetiek studeren. Hij zit al 8 jaar in het leger. Ze hebben al heel veel meerdaagse walks gedaan in Nieuw Zeeland, iedereen eigenlijk die we tegenkomen, dat lijkt toch de enige manier om Nieuw Zeeland echt mee te maken. De Nederlandse broer en zus komen er ook weer even bij zitten. Ik raakte gisteren na de hottub ineens heel duizelig en misselijk dus ik blijf nu maar wat hoger boven het water en ga er wat eerder uit. Arjen blijft nog lekker zitten en ik ga intussen koken (butter chicken met wortel en pompoen). Na het eten kletsen we nog wat met de Nederlanders en dan schrijf ik dit verhaaltje terwijl Arjen een hostel in Wanaka probeert te boeken. Daarna hebben we zoveel mogelijk foto's geupload naar het blog aangezien we nog behoorlijk wat internettegoed hadden. En nog even geskyped met m'n vader. Het werd zo weer erg laat en Arjen werd het zat en is vast gaan slapen alleen heeft vervolgens nog met z'n zusje en oma geskyped nadat zij hem een smsje stuurden.

Morgen via Lake Matheson op naar Wanaka....
Slideshow Report as Spam

Post your own travel photos for friends and family More Pictures

Comments

Arthur on

Ik dacht dat het daar altijd mooi weer was en 30 gr. maar dit is natuurlijk weer een onvergetelijke ervaring .
En wat zijn jullie toch druk om alles gepland en geregeld te krijgen.

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: