Naar Haïti, of toch naar Jamaica?!

Trip Start Jul 01, 2006
1
73
79
Trip End Jan 07, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Jamaica  ,
Thursday, December 10, 2009

Naar Ha´ti, of toch naar Jamaica?!

Na een week of drie zijn we behoorlijk klaar met Cartagena ( Colombia). De smorende hitte, de  hoge vochtigheid tot 98% en de vieze onrustige baai  hebben het af moeten leggen tegen de prachtige oude stad en de vele mogelijkheden om aan de boot dingen te laten doen. We realiseren ons dat dit dan ook het einde van Zuid- Amerika voor deze reis zal betekenen en mijmeren over de geweldige ervaringen die we in dit werelddeel hebben opgedaan. 
 

We besluiten te proberen nog vˇˇr de kerst op een andere bestemming te zijn en verlaten de baai van de grote stad. We zeilen naar een 25 mijl verderop gelegen eilandgroepje Islas de Rosarios. De boordcomputer is vastgelopen en dat geeft een stuk minder informatie over de te verwachten diepgang. De aanloop is ook lastig omdat de kaart niet volledig is. Het is een kopie van een oude kaart welke bij de havenmeester gekocht moest worden. Een zwart/wit afdruk met daarop met zwarte pen wat aantekeningen. De rode boei aan SB houden, maar helaas, aangekomen bij het rif zien we brekers rond een wit paaltje dat later een groene boei blijkt te zijn, de rode ligt veel verder naar binnen en er zijn nog wat andere paaltjes te vinden, welke dan weer gewoon betonpalen zijn, alsof iemand daar een huisje wil gaan bouwen. We houden de groene maar aan BB en zonder brokken lopen we een soort sloot binnen die het op Loosdrecht ook niet gek zou doen. Wat een rust hier en wat een prachtig helderwater. We gaan voor anker tussen brokken rif, of wat daar door voorgangers nog van over is gelaten. Meteen gaan we het onderwaterschip inspecteren. Helemaal behangen met barnicals. We zijn er twee dagen zoet mee om alles er weer van af te krijgen.

Jeroen onderzoekt of hij de boordcomputer weer aan de praat kan krijgen maar dat geeft geen resultaat.Als hij een aanbod krijgt om met Darramy (een bevriende Engelse boot) mee terug te zeilen naar Cartagena pakken we dat met beide handen aan. Syl zal hier voor ’t eerst alleen met Daan aan boord achter blijven, terwijl hij de computer gaat proberen te laten repareren. Precies anderhalve dag later is hij weer terug, meegezeild met de Seraglio (onze Nederlandse vrienden) en brengt zowaar een goed werkende boord PC mee.Corrosie op de geheugenreep en wat gedoe om de reep te vervangen door een verkeerd type. We blijven nog een dagje op Rosario’s totdat een goed weather window aangeeft dat we kalme zee mogen verwachten de eerstkomende dagen in noordelijke richting. Pas na 500 komen we weer land tegen. 

 
 
We vertrekken in de late middag van 19 december 2010 want Netjer moet altijd eerst nog effe dit en dan nog effe dat. Met een rustig zeetje motoren we de nacht in en gaat het ritme bijna zoals altijd. Uurtje varen, uurtje slapen en dan steeds wat langer elkaar rust geven. We ontmoeten wat grote vaart maar die blijft keurig op afstand. Een computerprogramma voorspelt dat we het beste de westgaande stroom tegemoet kunnen varen tot de 75e lengtegraad. Vandaar gaat het bijna noord, 12 graden om precies te zijn zodat we in de buurt van Ille la Vache –Ha´ti- uit zullen komen. Na een etmaal bereiken we de lijn en verleggen de koers. Er staat een redelijke wind vanuit het oosten, zoals voorspeld en de zee valt erg mee.  Wel moeten we flink hoog aan de wind varen maar het is bezeild. Op de weerkaarten zien we een koufront over drie dagen maar we hebben eigenlijk geen keus meer om opnieuw ergens te gaan wachten. Op de derde dag bouwen de golven hoger op en neemt de wind soms toe tot 25 knopen. Dan krijgen we een e-mail waarin staat dat er op Ha´ti hepatitis A heerst, een ziekte die overgedragen wordt door lichaamscontact. Als de golven steeds maar hoger worden en we meer noordelijk komen hakken we de knoop door en skippen Ha´ti. We worden de hoge golven die soms wel 6 meter zijn meer dan zat en wat meer halve wind varen is dan een stuk comfortabeler. Daan merkt ook dat de golven zo hoog zijn al staat hij soms te brullen van de pret als de boot op en neer gaat. Als het echter slaaptijd is heeft hij er wel wat moeite mee. Hij komt wat lastiger in slaap als de boot zo erg heen en weer rolt en hij van links naar rechts in zijn kooi gezwiept wordt. We geven hem gezelschap van de enorme bruine teddy beer zodat ie lekker klem ligt. We halen elke 24 uur de weerkaarten op, zowel van weatherfax als de gribfiles. We zien dat het koufront ons tegemoet komt en dat we dat nog zullen moeten passeren voor we op Jamaica aankomen. De gribfiles voorspellen ons 30 knopen wind schuin van achteren. Die windsterkte krijgen we ook inderdaad, zelfs verstrekt met een buieneffect waardoor we met het tweede rif nog steeds een fikse helling maken. Wat onverklaarbaar is, is dat de harde wind recht op de neus komt in plaats van van achteren. Waarschijnlijk zit de kern van het lage drukgebied waar we onder zitten niet precies waar het getekend staat en kloppen de gribs niet precies. We krijgen een stuk of drie van die enorme buien over ons heen en de boot wordt helemaal gewassen met zoet water. We roepen nog een containerschip op om te vragen naar weer informatie, in de hoop dat men ons iets meer gerust kan stellen en we het ergste gehad hebben! Helaas, na 5 minuten komt de mededeling dat men geen informatie over het weer kan geven!! Dan breekt de volgende dag de zon door en zien we land liggen. Nog vroeg in de middag lopen we een paradijs binnen. We hebben dan 590 mijl afgelegd in 118 uur.(=5 knopen) 
 
Palmbomen, vriendelijke mensen roepen ons vanaf de wal toe, alsof we een topprestatie geleverd hebben. Dat is ook zo, maar hoe weten zij dat? De autoriteiten werken vlot onze papierwinkel af en we gaan voor anker in een prachtige baai. Het is erg rustig, er liggen 5 jachten voor anker waarvan er 1 alle zeilen in reepjes rond het stag en giek heeft hangen! Die zat in dezelfde buien als wij maar dan ten noorden van het lage drukgebied. Verder een jacht van Terschelling, de Zeezot van Joop en Albertien. De havenmeester heeft uitgelegd dat de ankerbaai ongeveer de helft kost (12U$/nacht) van een ligplaats in de marina, omdat we toch gebruik maken van zijn faciliteiten. Douches, dinghy aanlegplaats, wasmachines, zwembad afval, etc. We besluiten om de eerste nachten maar in de marina te gaan liggen en dan later in de baai. We hebben onszelf ook beloofd om in een heel luxe hotel en een sjiek restaurant de prestatie te vieren. Die zijn volop aanwezig op Jamaica.
 
In de Marina ligt ook een mega zeiljacht de Islandia. Het is een 117,5 ft. Jongert 40T, in Medemblik gebouwd en is eigendom van een rijke Amerikaan. Er is 4 man personeel aan boord, de eigenaar komt nog voor het nieuwe jaar aan boord. We ontmoeten Joop en Albertien van de Zeezot en vieren met hun de kerst voor wat het waard is want het is hier traditie dat je met Kerst de hele nacht zo veel mogelijk kabaal maakt en slaapt als de zon het over neemt. Als de zon naar bed gaat begint het kabaal weer van voor af aan. Een kroeg heeft zijn luidsprekers precies op de haven gericht als ware het een protestactie tegen al de luxe ten opzichte van de relatief arme bevolking van Jamaica. Bijkomend voordeel is dat wij niet alleen wakker liggen van de bassen maar ook de hoge tonen goed mee krijgen. De eerste kerstnacht is het kids night, hetgeen inhoud dat de muziek alleen maar dreunen heeft en meer weg heeft van een oude langspeelplaat  die in een groef blijft hangen. De tweede daarentegen is Adults night, veel jaren 70 muziek en zowaar ook Bob Marley en Peter Tosh muziek. Dat we dat nog mogen meemaken! Nu de hoofdschakelaar nog zien te vinden!  We trakteren ons op de tweede kerstdag op een etentje want de bemanning van de Zeezot past vanavond op Daan. Gewoon bij ons aan boord eten ze hun eigen eten en lezen een boek. En dat terwijl we elkaar twee dagen geleden voor het eerst ontmoet hebben! Wij vinden het ongelooflijk dat ze dit voor ons doen. Het is de eerste keer dat we Daan aan boord achterlaten en we kunnen genieten van elkaar! Het restaurant is ver weg en weinig indrukwekkends. We eten een pasta en vis bij Anna Banana, maar weten dat dat veel beter kan. De prijs valt dan ook mee en we houden ons luxe diner nog even tegoed. Ook het hotel is niet te vinden en langzaam aan wennen we weer aan het comfortabele havenleven op een stil liggende boot.
Met de jaarwisseling wordt de hele baai uitgenodigd door de eigenaar van Islandia om in zijn villa het feestje bij te wonen.
 
Met een busje worden we keurig gehaald en gebracht en Daan slaapt als een roos in 1 van de zeer luxe kamers met uitzicht over een prachtige baai. Jeroen probeert nog contact te leggen met de eigenaar maar het gesprek dat ze voeren moet het afleggen tegen de rum die al rijkelijk gevloeid heeft deze avond. Dat is een weekje later wel anders, als Jeroen een paar foto┤s van Islandia bij de eigenaar gaat afgeven. Gepavoiseerd met lichtjes bij maanlicht levert het een paar prachtige foto┤s op. Harvey is dolenthousiast over de mooie prenten van zijn jacht en nodigt ons uit voor een etentje aan boord. Grappig te zien hoe het aardige personeel, dat later nog vrienden van ons worden, opeens verandert in hoogwaardige kelners met een enorm knipmes gehalte.
 






Als Joop ons wil helpen met het optimaliseren van de kortegolf radio, zodat we de frequentie van de TS50 af kunnen stemmen met de computer, worden we getrakteerd op een verassing. Als Jeroen het pactor modem opnieuw aansluit gaat er iets fout, waardoor de verbinding tussen het modem en de PC de geest geeft. De USB Serieel converter blijkt kapot en na veel 5’n en 6’n besluiten we om het ding op te sturen naar Duitsland. De leverancier heeft ons verteld dat het probleem bekend is en dat er een modificatie noodzakelijk is. De oorzaak zit simpel in het feit dat het usb stekkertje is losgehaald terwijl het modem nog aan staat. Kan ie dus niet tegen! Met dit modem halen we de weerberichten op en mailen we met dokters, familie en vrienden. Ook plaatsen we onze positierapporten met dit modem. 
                                                                              
Intussen regent het pijpenstelen en vliegen we elkaar bijna in de haren omdat we geen kant meer op kunnen in de opeens zo kleine Netjer. We vermaken ons tussen de buien door met de natte was opnieuw ophangen, skypen, wat in het stadje rondneuzen en met Daan spelen. We doen de was in de marina waar maar 1 droger staat. De andere is al maanden in reparatie en de lokale “vriendjes”gebruiken deze machine ook. Dat geeft best wat irritaties!  

 
Ook gaat Netjer nog even de wal op om twee afsluiters te inspecteren. Als de boot in de kraan hangt blijkt al gauw dat er niks aan de hand is en in een paar uur drijven we weer. Prompt begeeft de drie jaar oude impellor het en zonder koeling varen we weer naar de box. Dan draait de wind zoals verwacht en kunnen we weg naar Cuba. Tegelijkertijd  krijgen we bericht dat ons modem klaar is en we laten het direct weer naar Port Antonio opsturen. Helaas gaat er iets fout en komen we in de `veilige`methode terecht waardoor we geen zicht meer hebben waar ons pakje uit hangt! Afin, het avontuurgehalte staat weer erg hoog, te hoog om precies te zijn.
 
Met de bemanning van de Islandia gaan we naar Boston bay. Je kunt er branding surfen en Chad zal het ons wel eens even leren. Het blijkt een fantastische plek alhoewel we wel moeten wennen aan de pogingen om geld af te troggelen van whitey’s zoals we daar genoemd worden. Voor een stukkie “Jerk chicken”wordt opeens 5x zoveel gevraagd als in de stad en dan moet je zelf bij een ander mannetje rijst of groente zien te halen! Chad en Sarah gaan allebei op een board de golven afsurfen maar wij vinden het wel hele hoge golven om het voor de eerste keer te proberen! Later blijkt zelfs dat Chad er niet zo veel van bakt en Sarah haar eerste les krijgt van een instructeur. Zij doet het relatief zelfs nog beter dan haar “ervaren”macho-vriendje, omdat ze op de plank weet te blijven staan aan de rand van de baai waar kleinere golven lopen. 
 







We benutten de gedraaide zuidelijke wind om naar San San Beach te varen. Een heel avontuur want hier zijn geen kaarten van te vinden. De havenmeester zegt dat ┤t met onze diepgang goed te doen is en de zee rustig is, (hoger wal) Hij heeft geen co÷rdinaten, maar je ziet vanzelf een eilandje! Een visserman heeft ‘t over een eilandje dat je niet kunt missen! Landtongen worden afgewisseld door inhammen maar een eilandje valt niet te ontdekken. Een kustwachtbootje komt langs en wijst ons de weg. Het blijkt pas zichtbaar als je vlak bij het rif bent, zo weten we inmiddels. Het is een prachtige baai en we genieten volop van helder water en mooie strandjes. De aanloop koers is ZW en je moet goed zicht hebben op het rif. De eerste co÷rdinaat is: 18.10.88N  76.22.72W op de 20 meter lijn. Vanaf daar vaar je recht op een huisje in de baai af waarbij je meer bij het eilandje moet blijven dan bij het SB rif. De co÷rdinaten binnen zijn: 18.10.48N  76.23.60W.
 
Het huisje blijkt bij een strandje te horen waar gasten tegen grove betaling het zand mogen aanraken. De beheerder komt al aangelopen voordat de dinghy het strand raakt. Hij is heel aardig en zegt dat ze open zijn van 09 tot 17 uur. Ok, dan komen we wel vroeg en laat, denken wij maar hij heeft geen moeite met onze ongebruikelijke ingang. We varen ook met de dinghy door een kanaaltje achter het rif en het eilandje langs. Daar vinden we een mooie lagoon waarvan we al eerder hadden gehoord dat hier de film “The Blue Lagoon” werd opgenomen. Er ligt een soort bak waar een beekje in uit komt. Het bassin ligt geheel onder de bomen en het water is glashelder. Aan de bomen hangt een schommel die we natuurlijk even uitproberen. Daan vind het wel een beetje erg koud water dus gaan we maar met hem zwemmen op een van de strandjes waar de toeristen af worden gezet met een soort rondvaartbootje. Alhoewel de noordenwind weer terug is en we op zee witte koppen zien, blijvend de buien weg. Wel neemt de swell wat toe in de baai maar met het hekanker leggen we de boot haaks op deze golven zodat we niet slingeren. 
 
Op de vierde dag proberen we een ander strandje. Een werkman spreekt ons allervriendelijkst aan en verteld dat het strand bij de grote villa hoort. Met Daan op de arm maken we kennelijk een goede indruk. Hij wil ‘m best wel even vast houden en weer zien we een pikzwarte man met onze blonde charmeur pronken! Voor de grap loopt ie even weg en Daan heeft er geen enkele moeite mee! Hij vertelt ons dat de villa eigendom is van een Oostenrijkse vrouw. We herkennen niets maar vragen of we het strandje mogen gebruiken. Het blijkt niet te mogen want er komt vanmiddag een meneer die misschien het huis wil huren. Het schijnt een beroemdheid te zijn maar de naam is hem even ontschoten “Is het soms Tom Cruise” vraagt Syl, die de naam al eens eerder had horen vallen? “Ja, precies, maar hoe weet jij dat eigenlijk”? Oh, een masseuse in de stad klaagde over de vele veiligheidsvoorwaarden waaraan zij moet voldoen om hem te mogen behandelen! We mogen daarom niet op het “eigen” strand verblijven maar wel op het gastenstrand dat 100 meter verderop ligt en momenteel gerenoveerd wordt.  We genieten volop van een prachtig strandje met een bar en een douche. Die is zo gemaakt dat  het water uit een uitgeholde bamboe stroomt. We houden het andere strandje goed in de gaten maar Tom had kennelijk nog een ander huisje op het oog! Als we weer terug zijn in de marina van Port Antonio horen we dat ons modem onderweg is en dat het nog wel 2 weken kan duren voor het in de marina aankomt. Het weer is een stuk beter geworden inmiddels en we besluiten een auto te gaan huren om eindelijk het eiland wat beter te verkennen.
Slideshow Report as Spam

Comments

suestover
suestover on

So good to hear from you. Daan is adorable. We love seeing his pictures. We are in the Rio Dulce right now. We'll be heading south to Panama and Cartagena when we leave here in a week or so.
Good luck to Jeroen on his Atlantic crossing and enjoy Barcelona.

Mike & Sue

EGMvanLier on

Jeroen een geweldig verhaal, proficiat. Wat is Daan een prachtig mannetje. Syl en Daan goede reis en een zalig verblijf in Spain. Jeroen en Ron een gunstige oversteek. Via Shiptrak zal ik proberen jullie te blijven volgen. Deze keer moeten jullie het doen zonder de contacten met onze Radio-amateur in Salvador. Hartelijke groeten. Glicia maakt het steeds beter. Houden zo, roep ik regelmatig tegen mezelf.
Liefs
Glicia en bertus

Paps en Mams uit Diemen on

Inmiddels 6 mei . Weer een geweldig verhaal Heb toch maar uitgeprint.Op leeftijd leest dat een beetje prettiger. Daan op de foto's wordt steeds duidelijker dat je de streken van je papa in je genen hebt meegekregen. Mag niet te gek worden hoor. Sylvia troost er zijn familieleden die vinden dat Daan op papa en mama lijkt. Jammer dat ik jouw streken niet ken.Syl Daan Jeroen en Ron veel succes fijne tijd en veel plezier met andere opa en oma Liefs Mams en Paps

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: