Doubtful sound, Chilling in between...
Trip Start
Feb 13, 2012
1
31
38
Trip End
May 11, 2012
Where I stayed
on a boat
What I did
Doubtful Sound, Southland, New Zealand
Wednesday, April 25, 2012
We rijden met een bus naar een boot in Manapouri en stoppen bij wat mooie uitzichten voor foto's. We hebben een vriendelijke buschauffeur die ons tijdens de rit van alles verteld over de flora en fauna, de bergen, de meren en de dorpen in de regio. Ook stoppen we bij een authentieke stoomtrein waarmee we tegen betaling een ritje mogen maken. Neomy, de Sheldon van de lage landen, leek wel een klein kind toen ze de stoomtrein zag staan. Ze moest en zou hier een ritje mee maken, maar helaas was de zitplaats die zij in gedachten had al bezet. Ze wil namelijk naast de machinist zitten en daar is meer 1 plaats en daar zal al een Sheldon uit een ander land. Hierdoor reizen we maar gewoon met de bus door naar Manapouri, waar we overstappen in een boot die ons dan weer doorbrengt naar onze slaapboot. We slapen hier in een vierpersoonsdorm en wij liggen met 2 meiden op de kamer. Wat betekent dat Bob dus bij 3 meiden op de kamer slaapt.
's Avonds gaan we eerst een stuk kayakken in de sound, wat wel leuk is en vooral ook erg mooi, maar niet heel speciaal. We zijn nu wel zo een beetje gewend aan die mooie natuur hier en aangezien alles er hier zo uitziet word je er op een gegeven moment redelijk immuun voor. Na het kayakken gaan we nog even zwemmen in het ijskoude water van de sound. Dit is dan wel weer cool. Neomy springt het water in schreeuwt dat ze het koud heeft, klimt er weer uit, poseert rillend voor een foto en begraaft zich zo snel mogelijk in een handdoek. Aangezien je ook van de bootrand erin mag springen springt Bob er een keer of 3 in en eerlijk is eerlijk, het werd steeds minder koud.
Hierna gaan we eten en het eten op deze boot zou fantastisch zijn en dat is eigenlijk de grootste reden waarom alle backpackers deze cruise doen. Na maanden droge noodles, pasta en rijst wil dit volk het tekort aan essentiele voedingsstoffen ook wel weer es aanvullen en hier krijg je buffet diner dus je mag zo veel opscheppen als je wil. Je wordt per tafel opgeroepen om naar voren te gaan en helaas is onze tafel het laatste aan de beurt. Het eten is wel aardig, maar we zijn niet gauw meer onder de indruk sinds de cruiseboot. Als we dan toch maar voor een tweede keer willen gaan opscheppen heeft dat stelletje uitgehongerde harige stinkerds al allemaal een tweede keer een bord opgestapeld waardoor er alleen nog wat droge rijst, sla en gestoomde aardappelen over zijn. Gelukkig volgt er nog een toetje en hier mogen wij mee beginnen. We laten het dan ook niet na om op onze borden een asociaal grote berg van slagroomtaart, chocoladecake, cheesecake en andere lekkernijen te bouwen, voordat dat stelletje biafra's weer aan de beurt komt.
Hierna had de hele boot buikpijn, dus ging iedereen eerst een half uur op de wc zitten waarna iedereen naar bed ging. Bob had zich vanalles voorgesteld van het met drie meiden op de kamer slapen en hij vond het dus helemaal niet zo erg om al vroeg richting onze kajuit te trekken. Helaas vielen zowel Neomy als de 2 duitse meisjes meteen als een blok in slaap. "Godverdomme nog" verzuchtte Bob: "Van die wijven van tegenwoordig kan je ook niet meer op aan!".
dag 72: Om 6 fokkin uur ging vandaag de wekker. De dames hadden zich namelijk in het hoofd gehaald dat ze de zonsopgang wilden zien. Ze waren echter vergeten te informeren naar wanneeer de zon dan wel niet opkwam. Dat bleek namelijk pas rond een uur of 8 te zijn, de lamzakken, en nu was Bob dus ook wakker. Wat een geweldig idee dat met drie meiden op de kamer slapen!
Vandaag bleek wel maar weer es dat Bob gemaakt is voor dit land. Aangezien deze eilanden al duizenden jaren zijn afgesplitst van het vasteland is alles hier anders. Dieren, planten en ook insecten, waardoor ze hier nauwelijks muggen hebben. In plaats daarvan hebben ze hier sandflies. Sandflies doen hetzelfde als muggen met het enigste verschil dat als ze je steken het aanvoelt alsof iemand een naald je huid in ramt. Voor normale mensen heeft dit een rooie jeukende bult tot resultaat. Bob is hier op een of andere manier immuun voor waardoor, alleen de steek zelf voelt. Hij dacht eerst dat het aan Neomy lag dat zij weer gevoelig was voor iets waar normale mensen geen last van hebben. Het blijkt echter andersom te zijn want iedereen op de boot zat onder de jeukende rode bulten, behalve Bob.
De natuur zelf was de vorige dag nog niet zo heel speciaal. Vandaag gingen we echter naar het mooiste deel van de fjord en er moet inderdaad gezegd worden dat dat erg indrukwekkend was. We voeren door een nauwer deel van de sound waardoor je naast je tegen metershoge kliffen opkijkt die bijna recht omhoog gaan, uiteraard zijn deze felgroen door de begroeiing die erop zit. Toen de kapitein vervolgens vroeg aan iedereen om 5 minuten stil te zijn en de motor uitzette was het compleet. Doordat het zo afgelegen is hoor je dan echt helemaal niks, behalve het fluiten van de vogeltjes en het kabbelen van water tegen de rotsen op de oever. Dit lijkt niet zo speciaal, maar dit heb je in Nederland echt niet, je hoort altijd wel auto's, vrachtwagens, vliegtuigen, de dsm of Neomy. Nu hoorde je dus 5 minuten alleen maar natuurgeluid. Uiteraard was het wel erg zwaar voor Neomy om de hele 5 minuten haar mond te houden maar op een paar kleine woordjes na is het haar helemaal gelukt. Bob had echter vooral moeite met het feit dat hij ook niet mocht bewegen, maar toch heeft hij dit, met enige moeite dat wel,voor een minuut of 5 kunnen opbrengen. We moeten nu wel toegeven dat het erg indrukwekkend was en dat Doubtful Sound idd een van de mooiste plaatsen is waar we tot nou toe zijn geweest.
De groetuh en stuur geld er moet nu weer van bruggen gesprongen worden...
b2o & de mupsj
