Queenstown, Best Place on the Face of the Earth

Trip Start Feb 13, 2012
1
30
38
Trip End May 11, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
What I did
luging on Bob's peak
Downhill mountainbiking on Bob's Peak

Flag of New Zealand  , South Island,
Monday, April 23, 2012

dag 69: Vandaag staat Neomy om 7 uur op met de intentie om al te gaan rijden als Bob nog slaapt. We willen namelijk in 1 ruk doorrijden naar Queenstown en we dachten begrepen te hebben van de enthousiaste kiwi bij de i-site op de ferry dat dit een 8,5 uurs rit was. We hadden dan wel gezegd dat we dit niet zouden doen maar we komen echt krap te zitten met tijd als we niet ineens doorrijden. Dit betekent wel dat we Lake Wanaka, 1 van de mooiste plaatsen van Nieuw-Zeeland(ja nog mooier dan de rest) zullen overslaan. Bob wordt echter om 8 uur wakker wanneer Neomy wil vertrekken en de tom-tom is aant aanzetten, deze geeft echter aan dat de trip maar 4,5 uur duurt. Nou weten we dat je dat nooit haalt aangezien deze uitgaat van maximumsnelheden maar 8,5 uur is wel erg overdreven. Waarschijnlijk hebben we de meneer bij de i-site dus verkeerd verstaan en zei hij 6,5 uur, wat betekent dat Neomy voor niks zo vroeg is opgestaan en Bob zich nog ff rustig kan opfrissen voor vertrek.

De rit naar Queenstown is erg chill, de weg die de kiwi bij de i-site heeft voorgesteld blijkt prima te rijden te zijn en langzamerhand beginnen we allebei wel wat feeling voor die camper van een dikke meter of 7 te krijgen. We hebben hem nu ook een naam gegeven: Boris(Neomy noemt uhm Borisje ma das toch minder cool). De weg leidt ons door de "Southern Alps" een bergketen waar meteen ook de hoogste berg van Australie en Nieuw-Zeeland in ligt: Mt. Cook van 3754 m. Deze kun je echter niet zo maar ff beklimmen, maar het is wel weer een voorbeeld van de veelzeidigheid van Nieuw-Zeeland. Onderweg rijden we langs Lake Wanaka en dit ziet er inderdaad oogverblindend mooi uit. Het water is even blauw als de zee op de Malediven en de natuur eromheen is uiteraard ook weer prachtig. Wanaka heeft een hoop te bieden. Het schijnt dat je hier de mooiste skydives van Nieuw-Zeeland kan maken vanwege het uitzicht, canyoning hier moet belachelijk vet zijn en uiteraard zijn er weer vele prachtige hikes te lopen. Wij hebben echter geen tijd om hier lang te blijven, wij willen naar Queenstown, het walhalla der extreme sporten.

Na 5,5 uur komen we aan in Queenstown en daar gebeurd iets wat Bob toch nog even heel duidelijk wil vermelden. Neomy zeurt namelijk al de hele vakantie op Bob dat hij tekort langs dingen afrijdt, te hard rijdt, niet uitkijkt, te veel risico's neemt etc. etc.. Maar bij het rijden door Queenstown is het toch echt deze zelfde Neomy met al haar commentaar die met de spiegel van Boris door een paal heen probeert te rijden. Vervolgens rijdt ze als een idioot een veel te steile berg op waardoor ze op de helft kom stil te staan en realiseert dat deze berg misschien te steil is voor haar rijstijl. Als reactie hierop ontneemt Bob, Neomy haar rijprivileges voor vandaag en rijdt hij zelf maar door op zoek naar een fatsoenlijke camping. Vanaf nu wil hij wel geen woord meer horen over zijn rijkunsten!!!

Na een camping gevonden te hebben besluiten we Queenstown wat te verkennen en eens rond te kijken wat er allemaal te doen is. Bob wil sowieso vanavond bier drinken want we hoeven nu een hele week niet meer te rijden en hij begint langzaam maar zeker afkickverschijnselen te krijgen. In de stad drinken we op een terrasje een biertje maar echt vol is het er niet dus besluiten we naar de camping te gaan om te kijken of we daar wat gezellige mensen kunnen vinden om mee te pinten. Neomy valt namelijk na 1 bier in slaap en dan zit Bob alleen, dus hij heeft eigenlijk nog wat relaxte lui nodig die wel wakker blijven. In de keuken zijn alleen maar meiden en oudjes dus na daar gegeten te hebben peren we hem weer om bij de camper buiten te zitten. Hier kan Bob namelijk roken en wie weet komen we nog iemand tegen. Na een biertje of 3 is Bob klaar om het op te geven aangezien niemand op de camping ook maar enige aandacht aan hem schenkt en het ijskoud is buiten. Tijdens het opruimen van onze stoelen rijden echter een Duitse jongen en een kiwi meisje met een klein campertje de plaats achter hun op. Ze stappen uit en we raken aan de praat waarna er besloten wordt om samen nog wat biertjes te nuttigen. De jongen, Martin genaamd, heeft vandaag namelijk een skydive gedaan en dat wil hij graag vieren. Ook het meisje, Britt, blijkt erg gezellig dus samen drinken we nog tot een uur of 10 a half 11 en dan wordt het ons allemaal echt te koud buiten. We spreken af om morgen met z'n vieren te gaan lugen(in karretjes van een berg af racen) waarna Bob en Neomy moe, koud en een beetje aangeschoten gaan slapen wie roosjes in hun Boris.

 dag 70: Vandaag gaan we onze eerste acties ondernemen in Queenstown. Queenstown zelf is eigenlijk maar een klein dorpje dat op een berg en rondom een meer gebouwd is en het is een walhalla voor extreme sports fanaten zoals Bob. Het dorp zelf ademt chillheid uit, overal zie je gasten op skateboards, longboards en mountainbikes en overal zijn kantoren waar je idiote dingen kan boeken als bungeejumps, swings, ziplines, paragliding, skydiving, raften, jetboaten, je kan het zo gek niet bedenken of je kan het hier doen. 


Om 12 uur 's middags hebben we afgesproken met Martin en Britt om te gaan lugen. De berg waar alles om draait in Queenstown heet, geloof het of niet, Bob's Peak. Dus we trekken met een gondel Bob's peak op en komen bovenin Martin en Britt tegen. Om te lugen ga je nog een stuk verder omhoog met een aparte stoeltjeslift waarna je een helm op je kop krijgt en met een karretje via een baan naar beneden rijdt. Door het stuur op dit karretje naar je toe te trekken haal je hem van de handrem af, door hem nog verder naar je toe te trekken gebruik je de gewone rem. De truc is dus om zo weinig mogelijk te remmen en ondertussen je gewicht zo efficient mogelijk door het karretje te verplaatsen waardoor je de bochten zo hard mogelijk kan nemen. Er zijn 2 banen een "scenic track" die redelijk recht toe recht aan is en een "advanced track" met steile bergjes om snel veel vaart te maken, hairpins, chicanen enz.. Je bent verplicht om 1 keer de scenic track te doen voordat je op advanced mag en totaal mogen we 5 keer zo een baan afracen, 1 x scenic en 4 x advanced dus. Bob blijkt hier onverslaanbaar aangezien hij de zwaartekracht door zijn 85 kilo gewoon het hardste aan hem trekt. We waren het er echter allemaal over eens dat het erg kiks was om te doen en de prijs van ongeveer 15 euro was een lachertje...

Rond een uur of 1 hadden we allemaal 5 keer geraced en gingen Britt en Martin een zipline parcours van 3 uur afleggen ook weer op Bob's Peak. Bob had echter andere plannen, Neomy wilde 's middags toch gaan chillen en winkelen, dus Bob besloot te gaan downhill mountainbiken wat je ook op Bob's peak kan doen. Dit bleek een meesterlijk plan te zijn en dat dit zo ongelofelijk vet zou zijn had hij in zijn stoutste dromen niet kunnen voorspellen, leest u maar even mee. Voor te beginnen was de aan Bob beloofde fiets kapot teruggekomen waardoor er alleen nog maar een brute downhill bike van zo een 3200 euro nieuwwaarde beschikbaar was en deze mocht hij voor de eerder afgesproken prijs van zo een 80 euro voor een halve dag meenemen. Verder werd hij helemaal ingepakt met handschoenen, knie en scheen beschermers, elleboog en arm beschermers en uiteraard een helm. 

 Bob was al gewaarschuwd dat de downhill tracks hier behoorlijk pittig waren en dat het eigenlijk noodzakelijk was om een beetje mountainbike ervaring te hebben. Aangezien Bob misschien 3 keer met een mountainbike zonder remmen op een bospaadje heeft gereden heeft hij dus 0,0 ervaring. Bij Ride, het verhuurbedrijf liegt hij uiteraard dat hij dat wel heeft anders krijgt hij geen fiets mee en eigenlijk ook met het volste vertrouwen, want wat kan er nou zo moeilijk zijn aan een stukje bergaf fietsen. Hoe ver kon hij ernaast zitten! 

Bij de eerste keer omhoog gaan, zit hij bij een vriendelijke Kiwi in de gondel die al 4 jaar mountainbiked en deze wil hem de baan wel even laten zien. Er zijn hier namelijk iets van 8 banen, beginnend bij makkelijk, dan medium, dan moeilijk en dan achterlijk moeilijk. We stappen uit en deze gast schiet weg terwijl Bob nog is aant uitzoeken hoe hij uberhaupt met de fiets moet omgaan. Met zo een downhill bike is het bijvoorbeeld bijna onmogelijk om bergop te fietsen, je hebt dan een hele lichte versnelling nodig maar aangezien de gast voor Bob het gewoon in een zware doet, besluit Bob dit ook te doen(Ook omdat hij nog niet weet hoe de versnellingen werken) en hij komt totaal buiten adem aan bovenop een klein bergje van waaruit je een weg langs alle tracks kan nemen.  Gelukkig moeten we eerst de moeilijke banen passeren en sommige zijn echt belachelijk, met illustere namen als armageddon, world cup 1996 en stone garden, maar hierdoor heeft Bob wel tijd om even op adem te komen. De Kiwi geeft aan dat je op de achterlijk moeilijke banen met beide remmen vol ingedrukt nog steeds vooruit blijft gaan en wanneer je niet ver genoeg naar achter leunt sla je gewoon voorover over de kop. Das gewoon bij het naar beneden rijden dus daar heb je geen jump of drop ofzo voor nodig. Bob besluit wijselijk om dit nog even niet te doen en door te rijden naar de beginnersbaan.

De vriendelijke kiwi spurt als eerste de Hemmies track, de easy baan, op. Bob gaat achter hem aan en motherfuck hei valt dat ff tegen. Het bijhouden van die gast zit er nog niet eens een beetje in en Bob is vooral aant vechten om niet te vallen. Er blijkt namelijk behoorlijk wat techniek bij te komen kijken. Zitten op de fiets kan je uberhaupt niet en de bijkomende moeilijkheid is dan dat je niet 1 trapper onder en ene boven kan houden zoals je dat normaal op de weg zou doen. Je blijft dan namelijk binnen de kortste keren haken aan de grond of uitstekende stukken steen en dan ga je hard op je bek. Je staat dus de hele tijd met de trappers in het midden terwijl die fiets trilt als een bezetene en dat is retezwaar. Alleen bij scherpe bochten dien je de trapper aan de buitenkant naar beneden te duwen zodat je meer grip hebt en minder kans hebt om met de binnenste trapper de grond of stenen te raken. Die extra grip heb je nodig om niet van metershoge kliffen af te glijden. Voor de mountainbikers onder jullie zal dit wel normaal zijn, maar voor Bob was dit helemaal nieuw, dus bij iedere bocht moest ie denken wat ie ook alweer moest doen. Toch moest hij een baan afrijden van ongeveer een meter breed, zonder afrastering met afgronden van tientallen meters, hairpins, voor Bob al idioot steile bergen(vaak meerdere achter elkaar), losliggende stenen en meer van dat soort ongein. Maar ja, opgeven bij zoiets als dit is een totale no go voor Bob dus ploeterde hij de baan naar beneden. Je rijdt hier dus erges tussen de 5 en 20 minuten non-stop bergaf, afhankelijk van de baan die je kiest en de snelheid die je aanhoudt. Die eerste 20 minuten leken voor Bob een uur te duren maar de aanhouder wint want veilig en wel kwam hij beneden aan. 

Uiteraard trok hij meteen weer overnieuw naar boven met de vriendelijke kiwi, die nu echter vroeg of Bob al klaar was voor een moeilijkere baan. Nee dus! Eerst gaan we dit es onder de knie proberen te krijgen. De tweede keer ging de easy baan al een stuk beter en de derde keer begon hij er feeling voor te krijgen en bereikte hij voor zijn gevoel al enorme snelheden. Vanaf dat moment was hij totaal verkocht, want wat een ongelofelijk machtig gevoel is het om met zo een snelheid bergaf langs metersdiepe afgronden te scheuren! Wat ook scheurde in het leerproces was zijn broek, de vierde keer deze vakantie. Hier zat al een gat in door de beklimming van Mt Doom  maar nu scheurde hij helemaal uit, doordat hij in het zadel bleef hangen en doordat hij af en toen met zijn reet het achterwiel raakte door het geweld van het downhillen. Hierdoor staat hij dus nu waarschijnlijk voor altijd bekend bij de mensen van de gondels, als die gast met dat enorme gat op zijn reet, aangezien ze elkaar allemaal luidkeels en lachend op het gat in Bob's broek wezen. Bob die iedere keer pompend van de adrenaline bij de gondels aankwam, interesseerde dit geen fuck. Hij kon alleen maar denken aan zo snel mogelijk weer naar boven proberen te komen om weer overnieuw die ontiegelijke vette shit te doen.

Op een gegeven moment leerde Bob, Paddy kennen, een gast uit Wales, die uiteraard ook weer veel meer mountainbike ervaring had dan Bob maar ook redelijk voorzichtig bij easy was begonnen aangezien dit non-stop downhillen voor iedereen blijkbaar nogal pittig is. Het is prettig om hier met iemand samen te rijden, zodat als je de baan uitvliegt iemand de hulpdiensten kan alarmeren. Nu konden we samen es wat risico's nemen en dit is dus echt de shit waar Bob op kicked, hoe gevaarlijker, hoe beter! Bob is zich goed bewust van het feit dat dit een afwijking is maar in Queenstown deelt hij die afwijking met het hele fokkin dorp. Dus samen met Paddy reed hij de easy baan nog een keertje uit waarna ze besloten dat het tijd was het niveau een tandje op te schroeven door de Vertigo track en de Original track(is eigenlijk 1 track die uit 2 stukken bestaat) naar beneden te pakken. Vertigo is Engels voor de duizelingen die je krijgt als je van een hoog punt naar beneden kijkt en fokkin hell hei, er zaten hier wat steile en lange hellingen in! Het was meteen een stuk moeilijker, er zaten wat jumps en drops in die Bob nog maar even ontweek en de weg was bezaaid met dikke stenen, boomwortels en kuilen terwijl Bob die Hemmies al heftig vond. 

Bob had echter wel de smaak te pakken en met Paddy voor hem kon hij een beetje afkijken hoe hij alles moest doen en ging het steeds beter en beter en hierdoor werd het vetter en vetter. De tweede keer op Vertigo werden er zelfs wat jumps geprobeerd, maar de vermoeidheid begon wel toe te slaan. Bob's handen begonnen te krampen en hij had meer en meer moeite om op de fiets te blijven staan bij het rijden over het ongelijke terrein. Het kost gewoon enorm veel energie en als je dit nooit getraind hebt is een halve dag mountainbiken erg lang. Terwijl zo een beetje iedere spier in zijn lichaam liet weten dat hij met deze shit moest stoppen, pompte zijn hoofd gewoon meer en meer adrenaline zijn lijf in waardoor hij gewoon door kon gassen. Vertigo werd nog een paar keer gereden en de enige reden dat Bob de moeilijke banen nog niet aandurfde was doordat hij zo moe was aant worden. Op een gegeven moment kon zelfs de adrenaline hem niet meer redden, hij kon nog geen vuist meer maken en hij kon nauwelijks nog staan op de fiets. De easy track werd nog een keer uitgereden waarbij hij totaal geen snelheid meer kon maken doordat hij niks meer kon bewegen. Met veel tegenzin besloot hij de pin erin te slaan, maar motherfuck hei wat was dit een achterlijk vette dag. 

Aangekomen bij "Ride" het verhuurbedrijf kwam Neomy, Bob net ophalen en zowel Neomy als de verhuurder vroegen hoe het was geweest.  Bob kon maar 1 kreet uitschreeuwen met een smile van oor tot oor: "That was sound as fuck, man!!!" Vol overtuiging liet Bob dan ook weten dat hij dit deze week nog es wilde doen, waarbij hem een korting belooft werd als hij zaterdag terug zou komen. Hier hoeft Bob niet lang over na te denken, want het downhill mountainbiken is by far het vetste wat hij deze vakantie gedaan heeft(ja, mt. Doom is een plaats gezakt) en hij moet en zal deze week zo een moeilijke track gereden hebben.

Neomy had ondertussen een hoop spulletjes gekocht en was hier erg content mee en Bob liep sowieso op een roze wolk vanwege de adrenaline. We kwamen Britt en Martin weer tegen en we besloten om de dag helemaal af te maken vandaag en naar Fergburger te gaan. Fergburger is een hamburgerzaak in Queenstown en je krijgt hier volgens iedereen die we tot nu toe gesproken hebben: "The best burger you'll ever eat". Op internet staan er verhalen van mensen die af en toe met het vliegtuig 1 nacht Queenstown bezoeken om een Fergburger te halen. Omdat het geen hoogseizoen is is het niet zo druk nu hier, maar normaal staan de rijen blijkbaar tot ver op straat. Dus wij hadden vandaag geluk en hadden binnen een kwartiertje onze burgers. Je kan verschillende burgers krijgen bij Fergburger, enkele burgers, dubbele burgers, met verschillende soorten kaas, met bacon, met ei, met ananas, met kip, met tofu noem het maar op, alles wat je ooit op een burger wil hebben en meer, kan je hier krijgen. Allemaal kozen we een andere  burger en er werd een zak frieten bijgepakt, omdat Neomy die zo gemist had. Deze frieten waren superlekkere Nederlandse frieten dus dat was al goed. De burgers zijn echter een klasse apart, ze zijn gigantisch groot en zo bizar lekker dat het niet normaal meer is. We waren het er alle vier over eens dit is inderdaad, de beste burger die we ooit gegeten hebben en waarschijnlijk ook zullen eten. Wat is dit een meesterlijk dorp...

de groetuh en kan iemand Bob's ziektenkostenverzekering checken op clausules over extreme sporten?

b2o & de mupsj
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: