Abel Tasman, Forests and Beaches
Trip Start
Feb 13, 2012
1
27
38
Trip End
May 11, 2012
Where I stayed
Kaiteriteri motor camp
What I did
Kaiteriteri, South Island, New Zealand
Wednesday, April 18, 2012
We nemen daar namelijk de ferry naar Picton op het zuidereiland. Eenmaal op de ferry ziet het er buiten allemaal uiteraard weer harstikke mooi uit, maar we hebben niet veel tijd om hiervan te genieten. Er bevindt zich namelijk een i-site aan boord. Dit is een informatiebureau voor toeristen en aangezien we hier nog niet geweest zijn besloten we dat nu maar eens te doen. De meneer achter de balie is een echte kiwi. Hij is erg vrolijk, enthousiast en zijn verhalen zijn doordrenkt met droge humor. Hij stippelt een mooie route voor ons uit en geeft ons tips over welke dingen echt de moeite waard zijn en ook niet onbelangrijk, welke wegen te vermijden, zodat we zo een geintje als die 25 km bergpas van gisteren in het vervolg kunnen ontlopen. Het mooie is, en dat is heel typisch voor die kiwi's, is dat het niet zo maar een verkooppraatje is wat deze meneer ophangt. Hij is echt trots op zijn land en probeert je de leukste dingen zo goedkoop mogelijk te laten zien. Ook heeft hij zo een beetje alles wat ie verkoopt zelf geprobeerd, hij spreekt dus echt uit eigen ervaring. Zijn hele verhaal ondersteund hij dan ook met zijn eigen foto's, waar ook af en toe zijn vrouw op langs komt en we dus ook meteen wat verhalen over zijn priveleven te horen krijgen. Hierdoor duurt dit alles wel zo een beetje de hele bootreis waardoor we weinig tijd krijgen om van het uitzicht te genieten, maar niet getreurd we hebben wel wat ontiegelijk vette dingen geboekt tegen spotprijsjes.
Vanuit Picton rijden we meteen door naar Kaiteriteri dat aan de voet van het Abel Tasman National Park ligt. Bij de vriendelijke kiwi hebben we hier namelijk een tocht doorheen geboekt. De weg zelf is weer prachtig en op aanwijzing van de diezelfde kiwi weten we dit keer het rijden op de gare wegen tot een minimum te beperken. In het dorpje Kaiteriteri vinden we een plaats in het Kaiteriteri beach motor camp, een camping die zo een beetje op het strand ligt. Het wordt geen late want we zijn uitgeput van het vroege opstaan en morgen hebben we wederom een hike voor de boeg.
dag 65: 's Ochtends vroeg worden we voor de deur van het motorhomepark opgehaald. Hier staat namelijk een keetje waarin een vrouw onze en meerdere excursies verkoopt. We stellen haar wat vragen over de excursie maar doordat haar auto koelvloeistof lekt wil ze die eerst ff bijvullen. Dus zegt ze tegen ons let ff op mijn stalletje en peert ze hem om nieuwe koelvloeistof te regelen en ons verbouwereerd achter latend(er lag echt voor een hoop geld aan spul). Terwijl ze weg is gaat de telefoon, maar beiden pakten we toch maar niet op. Toen de mevrouw terug was kregen we ze op de sodemieter, want ze had toch gezegd dat we op haar stalletje moesten letten, dat betekende dus ook de telefoon oppakken. Lachend schudde ze haar hoofd en riep ze: "aaah, the young ones these days are totally useless". Die kiwi's zijn echt kiks!
De boot waarmee we het Abel Tasman park gingen verkennen bleek "Abel Dominator" te heten, hoe vet is dat dan? Alles heeft hier uberhaupt veel coolere namen dan bij ons ma de "Abel Dominator" is toch wel uber. Het personeel aan boord is weer vriendelijk als vanouds en ook de mensen aan boord zijn erg aardig en eindelijk weer allemaal van onze leeftijd dus we leren ook weer wat leuk volk kennen. Iedereen wordt echter op een ander punt afgezet dus we gaan wel met z'n tweeen lopen. Eerst gaan we wel nog even naar een zeehondenkolonie kijken, maar vanaf de boot is dit niet zo heel speciaal. je ziet wat zeehondjes lam in de zon liggen en dat is het dan ook. Het Abel Tasman park is echter heel bekend om zijn kayaktochten en als je in je kayakje langs die beestjes vaart springen ze er gewoon op omdat ze willen spelen. Helaas hadden wij zowel geen tijd als geen geld om hier te komen kayakken dus voor ons bleef de encounter met de zeehonden beperkt tot een beetje kijken van een afstandje.
Met de boot varen we vervolgens langs een groot deel van het park en dit is me weer een potje groot, daar valt je niks bij in. Dit park is wel weer totaal anders dan Tongariro, hier heb je namelijk heel veel goudgele stranden, met hele dichte bossen erachter, wat wat weg heeft van regenwoud. Het blijkt dat in dit park mensen vakantiehuisjes bezitten en Neomy heeft haar droomhuisje hier ook al gevonden. Ze twijfelt nog om met de eigenaar, een oude man, te trouwen om die dan vervolgens te vergiftigen ofzo.
Op de helft van het park worden we op een strand uit de boot gegooid en vanaf hier begint onze hike. De mooiste gebieden van de meeste parken bevinden zich in het midden, waar het het meest afgelegen is. Vandaar dat je hier ofwel een meerdaagse hike of kayaktocht moet doen ofwel een boot moet pakken zoals wij nu gedaan hebben. De hike zelf is een stuk makkelijker dan de Tongariro alpine crossing en totaal anders maar wel weer echt supermooi. Je loopt echt door een dichtbegroeid bos dat wat weg heeft van regenwoud met varens, lianen en vreemd gevormde bomen. Af en toe kan je naast je omlaag kijken en zie je de stranden meters onder je liggen. De hike is iets meer dan 11 km maar als het eb is, is er een mogelijkheid om af te korten over een "tidal path", dit is een stuk zee wat droog ligt bij eb.
Neomy die deze hike helemaal op haar croqs doet vanwege de nog steeds niet geheelde blaren van Tongariro heeft niet zo veel zin om ver te lopen. Na een kilometer of 6 doet Bob zich dan ook de nikes uit en stropen we onze broek op zodat we in 1 ruk over het tidal path door de modder, door beekjes, over honderden schelpen en tussen honderden krabjes door 1,6 km richting ons einddoel, een strand genaamd Anchorage beach kunnen wandelen. Bob die de natuur nog niet moe is en wel zin heeft om een stukje te rennen laat Neomy hier met alle spullen achter en rent nog een rondje van een kilometer of 8 door bos. Dit is toch ff wat anders dan rennen in spaubeek, want door de dichte begroeiing lijkt het net alsof je door een tunnel in het bos rent. Om je heen hoor je alleen maar af het geklater van watervalletjes, het gekabbel van beekjes en wat vogeltjes en heel af en toe kom je eene collegatracker tegen. Neomy gaat ondertussen bikkelhard even zwemmen in de zee, omdat ze dit echt niet kon laten. Er moet aangemerkt worden dat het zonnetje wel schijnt maar het nog steeds maar 15 graden is en het zeewater is een graad of 12. Toen Bob na een dikke 3 kwartier terug kwam, zat Neomy dus totaal te verkleumen op een stukje boomstam op het strand, ma ze had wel gezwommen.
Op de weg terug in de boot werden we nog verrast door een belachelijk grote school dolfijnen, misschien wel 100 stuks. Rondom zo een beetje alle boten in de baai zwommen er meerdere en overal zag je ze uit het water springen, genietend van alle aandacht van die vreemde landwezens. In Egypte hebben we wel vaker dolfijnen gezien maar nog nooit zo veel. We hebben hier hebben dan ook nog maar wat fotootjes van getrokken en zoals jullie kunnen zien waren de beestjes erg fotogeniek. Toen we terug in ons motor camp waren twijfelde Neomy nog even of ze niet toch wilde gaan uit eten ipv alweer dezelfde noodles als de laatste 3 dagen te eten. 1 Blik op haar bankrekening leidde echter tot de conclusie dat dit er echt niet inzat. Neomy wil namelijk ook nog uit een vliegtuig springen dus dat is een goede reden om een paar dagen hetzelfde te eten.
de groete en stuur toch ma veel geld we krijgen het wel op...
b2o & de mupsj
Comments
Respect, zwemmen in 12 C water is verrrekte koud. Maar er zit iets op je kin Smeets volgens mij een beetje huid schimmel ofzo. Ik zou er toch een na laten kijk door een arts. Zie het nu al een tijdje en het gaat schijnbaar niet vanzelf weg.
Wat een prachtige natuur daar, echt mooi vakantieland om zelf eens te bezoeken.
Dat stukje schimmel op mijn kin is niks aan te doen, dat krijg je van backpacken. In het Engels noemen ze het een "flavour saver" en je leert ermee te werken. Je kan er namelijk heel handig bij iedere maaltijd wat eten in opslaan voor later gebruik...