Beppu, by far the soundest city we have ever seen

• Soppegreun's Profile
• About this blog
• Entry from Beppu

Trip Start Feb 13, 2012 Previous
Entry Trip End May 11, 2012 Next
Entry

  Beppu, Kyushu-Okinawa, Japan
Thursday, April 5, 2012

 dag 52: De tweede Japanse stad die we aandoen is Beppu. Beppu is wereldberoemd om zijn meer dan 3200 natuurlijke hotsprings dus we waren hier wel benieuwd heen. Het ontwaken verliep verassend goed er stond namelijk een Japanse band traditionele Japanse muziek te spelen, precies onder ons raam en hoe erg de kater van Bob ook was, dit maakte alles weer goed. Bob speelt namelijk vaak Japanse computerspelletjes en hij voelde zich alsof hij hierin wakker werd. De kater was hij op deze manier meteen vergeten. Onder het genot van het Japanse getokkel op een soort van gitaren, shamisen of sangen genaamd, werd er een stevig roomservice ontbijtje op bed weggewerkt waarna we er weer tegenaan konden.

Beppu is waarschijnlijk een van de mooiste steden op aarde. Er wonen ongeveer 120.000 mensen wat dus relatief klein is, de stad is brandschoon zoals alles in Japan en de locatie is adembenemend, aan de ene kant grenst Beppu namelijk aan zee, aan de andere kanten wordt het omringd door bergen(waarvan 1 slapende vulkaan). In de stad zelf liggen zoals al eerder vermeld meer dan 3200 hotsprings, warmwatergeisers, waardoor je overal stoompluimen ziet opstijgen. Mensen hebben deze geisers namelijk gewoon in de achtertuin liggen en ze gebruiken ze om hun huis op te stoken, hun badwater warm te maken, maar ook om bv. eendeneieren ui te broeden. Wat ook cool is, is dat in Beppu heel veel planten zich niks van seizoenen aantrekken want door de geothermische activiteit is het op veel plaatsen in de grond altijd warm waardoor er altijd wel een of andere bloem in bloei staat.
 

We hebben hier wederom een excursie geboekt en deze keer hebben we 3 stops. De eerste stop is Mt. Takasaki ofwel monkey mountain. Aangezien de inwoners van de stad vroeger erg veel overlast hadden van apen, zijn ze op het idee gekomen om deze beesten bovenop een berg te gaan voeren zodat ze niet meer de stad inkwamen. Dit heeft gewerkt waardoor er op deze berg nu ongeveer 1500 redelijk tamme apen zitten. Die zitten allemaal vrij op deze berg en een beetje rondkijken naar de spelende apen is echt cool. Het vetste was echter het voeren van de beestjes. Een oppasser had een emmer voer bij zich en op het moment dat hij hiermee kwam aanlopen begonnen de apen al te schreeuwen waardoor er van alle kanten apen kwamen aanrennen. Toen de oppasser het voer rond begon te strooien was het helemaal feest en de beestjes renden van alle kanten langs je door om maar iets van het eten te kunnen bemachtigen. Volgens onze gids waren het vandaag in totaal zo een 700 apen die aan kwamen rennen dus dat zijn er aardig wat! 

 Vervolgens gingen we met een gondel een berg op (Mt. Tsurumidake) om daar het uitzicht over de stad te bekijken. Het uitzicht was erg vet en het leek net alsof je neerkeek op sim city, de foto's hebben dit niet zo goed weten vast te leggen maar het zag er vet uit neem dat maar van ons aan. Ook was het erg grappig om te zien dat onze cruiseboot in de haven overal bovenuit torende en groter was dan ieder gebouw in heel Beppu. Na deze berg trokken we naar Chinoike Jigoku, ofwel de "Boiling Hell" of "Blood Pond" genoemd, dit zijn hot springs waarvan het water roodgekleurd zou zijn. Toen we daar aankwamen bleek het water helemaal niet zo rood te zijn. De grond onder het water was rood waardoor het water een rode gloed kreeg. Dit is nogal logisch maar bij de naam "boiling hell" hot springs hadden we toch iets spectaculairders verwacht. Navraag bij onze gids leerde dat de kleur van de hot springs de laatste jaren was aant afnemen waardoor het nu inderdaad gewoon kokend water op een rode ondergrond was. In het winkeltje bij de springs hingen er wel foto's van een vuurrode poel kokend water en zo zag het er jaren geleden blijkbaar uit. Daar hebben wij nu echter niks aan, dus deze hot springs vielen een beetje tegen. Blijkbaar liggen er op andere plaatsen in Japan wel nog dieprode en zelfs blauwe hot springs. Over Japan in het algemeen zijn het we het nu wel eens, hier moeten we gewoon nog een keer terugkomen, want dit is echt een vet land alleen jammer dat het reteduur is.
  

  dag 53: Dit is de laatste volledige dag op de boot. We varen terug naar Shanghai dus zitten we de hele dag op zee. Gelukkig was vandaag de zee wat rustiger waardoor alle faciliteiten op de boot gewoon open waren. Neomy was op tijd wakker want er was een uitverkoop van Guess horloges voor 20 dollar het stuk. Bij het opstaan werd ze echter op haar eerste verassing getrakteerd. Haar sleutelkaartje om de deur van onze kajuit open te maken had haar ipod gemagnetiseerd waardoor alle muziek van haar ipod gewist was en het kaartje niet meer werkte. De uitverkoop van Guess horloges zou om 11 uur beginnen dus al behoorlijk sip haastte ze zich om kwart voor 11 naar het winkeldek en toen kwam ze voor haar tweede verassing te staan. De Chinezen blijken namelijk het eerste volk dat nog ongeduldiger is dan Neomy en doordat Chinezen altijd met heel veel zijn konden ze ze bij de winkel niet tegenhouden waardoor om kwart voor 11 alle horloges al uitverkocht waren. Teleugesteld trok ze alleen richting ontbijt waarna ze eens ging polsen of Bob al wakker was. Dit bleek het geval en samen met Bob ging ze naar het lunchrestaurant zodat Bob kon ontbijten en Neomy kon lunchen. Hier stouwden ze zich allebei helemaal vol, het was tenslotte de laatste dag onbeperkt eten. Na dit eten een paar uur te hebben laten zakken vertrokken we naar de klimmuur voor een laatste klim en wat laatste foto's en Bob besloot nog even te gaan fitnessen.

Neomy moest vandaag dus een nieuw pasje halen en ging tegen het advies van Bob in de rij bij de guest relations dek staan. Het was vandaag namelijk afrekendag waardoor ongeveer 1000 creditcardloze Chinezen hier hun rekening moesten komen betalen. Bob had het idee dat 1 werkend sleutelpasje wel oke was voor de laatste dag, Neomy niet. Nadat Neomy een half uur in de rij had gestaan werd haar verteld dat er op dit moment niemand aanwezig was die het kaartje kon maken en werd haar vriendelijk verzocht om over een uur opnieuw in de rij aan te sluiten. Schreeuwend kwam ze dit bij Bob in het fitnesscentrum melden waarna ze besloot om zich dan maar een bord frieten met mayonaise naar binnen te slaan om de pijn te verzachten. 30 seconden later ging de deur in het fitnesscentrum weer open waarna een radeloze Neomy naar binnen gilde: "Bobje ze hebben geen mayonaise meer". Dit was de klap op de vuurpijl voor haar en verdrietig trok ze naar de kamer, terwijl Bob zijn laatste dag nuttig besteedde door een paar uur cardiotraining te doen in het fitnesscentrum. Hij leerde vandaag dat de baas van dit fitnesscentrum een tough guy was. Net als Bob had hij 2 maanden geleden de tough guy in Engeland uitgerend dus met deze gast moest er ff een foto gemaakt worden. Nog een tough guy op onze blog maakt de blog alleen maar beter.

Bij terugkomst op de kamer werd de balans eens opgemaakt en dat was toch wel ff schrikken. Het bleek namelijk dat we op onze vol pension cruise van 1 week we toch nog een 500 euro pp hadden opgemaakt. Thuis hadden we ook al 1100 euro per man betaald dus uiteindelijk is het grapje toch wel duur uitgevallen, want voor in totaal 3200 euro hadden we nog heel veel langer in Thailand, Cambodja, Laos of Vietnam kunnen blijven. De fooien die 1 persoon nu per avond aan onze 3 obers moest geven waren even veel als waar we in Thailand met z'n tweeen van konden eten met drinken erbij. Ook de excursies waren erg duur(gemiddeld 90 dollar pp per excursie), wat we wel een beetje scheef vonden aangezien de Chinezen veel minder betaalden. Je komt er echter niet onderuit. Je gaat maar een paar uur aan wal in een land waar ze nul komma nul engels spreken(geldt voor zowel China als Japan) dus als je dan geen excursie pakt wordt het al moeilijk om uberhaupt de haven uit te komen. Je hebt ook maar een paar uur dus je wil wel wat zien en je hebt geen idee waar je heen moet. In alle andere landen hadden we tot nu toe veel meer tijd, dus dan vind je altijd wel iemand waar je iets aan kan vragen. Op de boot weten ze dit en zo wordt je net als door iedereen in Indochina ook door westerlingen(Amerikaans/Europees cruisebedrijf) gewoon keihard genaaid. Japan zien was het echter wel waard om voor genaaid te worden. Wat we wel erg raar vinden is dat we de hoofdober de meeste fooi moesten geven terwijl die alleen iedere dag ff hallo zegt en die fooi van zo een 200 tafels krijgt(er zijn ma 6 hoofdobers). De gewone ober krijgt gemiddeld fooi en de assistent ober de minste fooi en dit krijgt hij dus ook van de minste tafels. Terwijl de assistent ober, Wilson, beter voor ons zorgt dan onze eigen moeders ooit hebben gedaan. Sorry moeders maar van jullie moesten we ons eigen drinken altijd zelf inschudden en geruisloos bijvullen van onze glazen als we een slokje hadden gedronken zat er al helemaal niet in, ook moesten we altijd zelf peper op het eten doen en als we dan eens wat van jullie kregen moesten we er altijd om vragen, bij Wilson niet, die doet alles vanzelf....

Je zou zeggen: "Het zijn fooien", dus je mag zelf kiezen wat je aan wie geeft, maar niks is minder waar. Dit soort regels zijn weer typisch bedacht door 1 of andere pennelikker in pak achter een bureau. De fooi wordt namelijk vanzelf van je creditcard afgeschreven en in plaats van dat je de mensen geld geeft, geef je ze een blaadje, wat de laatste dag op je kamer bezorgt wordt, waarop staat: head waiter, waiter of assistant waiter, je kan ze dus ook nog niet door elkaar husselen want wij hadden graag het blaadje van head waiter en assistant waiter omgedraaid. Zo hebben we op deze cruise geleerd dat mensen over het algemeen heel erg vriendelijk zijn alleen managers zijn ratten en nu moeten we de obermanager ook nog es de meeste fooi geven. Als we deze man de fooi namelijk niet geven wordt het geld toch afgeschreven en gaat het naar nog hogere managers. Oh en Vietnamezen zijn gewoon allemaal vanzelf sjmerig. Indiers zijn weer oke, want onze assistent ober, Wilson, is Indier.

Na weer een beetje bekomen te zijn van de schrik van de rekening gingen we eten en werd er door de obers bij wijze van afscheid voor ons gezongen. Na nog wat foto's met hun gemaakt te hebben trokken we naar de Viking lounge om Bob's laatste bierpakket meester te maken, je kan het ja niet mee gaan slepen. Thinus had hetzelfde met een fles sake dus hij sprong om een uur of 11 strontgaar nog even de dansvloer op met de Chinezen. Na wat aandringen van Bob besloten we hem met te volgen, waardoor we op de dansvloer terechtkwamen met een groep erg belabberd bewegende Chinezen van rond de 50. Er werd een kring gemaakt en iedereen moest omstebeurt wat moves in het midden van de cirkel laten zien. Dit ging door totdat we rond een uur of 1 besloten om onze laatste credits van guitar hero op te maken in de video arcade, waarna het bedje werd opgezocht.

De groetuh en stuur ma alles wat jullie gespaard hebben, we hebben het nodig!

b2o & de mupsj

Slideshow Share

Previous Entry Next Entry