Phnom Penh, Atrocities but also Happy Stuff

Trip Start Feb 13, 2012
1
15
38
Trip End May 11, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
Hometown Hotel

Flag of Cambodia  ,
Wednesday, March 21, 2012

Dag 37: Om 5:45 gaat vandaag de wekker aangezien we om 7:00 worden opgehaald voor de reis naar Phnom Penh. Om 6:50 worden we echter al achter ons ontbijt weggesleurd door een zenuwachtige Vietnamees die nu meteen wil vertrekken naar de haven aan de oostkust van het eiland. Vanuit deze haven nemen we een veerboot naar Ha Tien en in Ha Tien steken we de grens met Cambodja over en rijden we naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. Deze hele reis zou maar een uur of 6 in beslag nemen was ons beloofd. Toen we bij veerboot aankwamen bleken we meer dan een uur te vroeg, waardoor we zo een beetje de eerste passagiers in de boot waren. In Ha Tien werden we vervolgens opgewacht door een Vietnamees met een bordje met de naam Zangwen erop. Dit leek wel een beetje op Zaquen dus we zijn maar achter hem aangelopen naar zijn kantoor. Daar aangekomen bleken we nog 1,5 uur te moeten wachten voordat het busje kwam. Wat we toen nog niet wisten was dat het busje dat ons zou komen halen een klapband had, waardoor het een uur of 3 zou duren voor hij daadwerkelijk zou komen. We zijn toen maar wat gaan eten in een lokaal tentje in de haven waarna we maar wat geouwehoerd hebben met een Zweeds stelletje die in hetzelfde schuitje zaten.

Toen de bus eindelijk kwam zaten er wel twee erg vriendelijke Cambodjaanse chauffeurs in. Ze boden ons meteen wat wafels aan en ze spraken goed engels dus er werd wat over en weer geouwehoerd. De grens oversteken stelde ook hier weer helemaal niks voor, het Zweedse meisje had nog niet eens een visum, maar dit kon je zo ter plekke regelen. We moesten wel allemaal 1 dollar betalen aan een dokter die met een laser je hoofdtemperatuur meet om te kijken of je geen koorts hebt. Niet dat je dan het land niet inkomt, maar ze moeten toch op een of andere manier geld afhandig maken van die domme toeristen. We moeten hierbij even aanmerken dat wij in Nederland ook al hard bezeikt zijn met de visumaanvragen. Wij hebben nu rond de 100 euro per visum betaald, terwijl we ze allemaal hier hadden kunnen regelen voor rond de 30 dollar. Die van Vietnam duurde een dag of 5 om aan te vragen, maar voor een kleine 15 dollar kan je de ambtenaren hier omkopen zoda je hem meteen meekrijgt, dat is dus nog steeds lang geen 100 euro per visum, wat wij nu betaald hebben.

De Cambodjaanse kant was meteen heel anders, dan de Vietnamese. De weg was onverhard en overal lag er rotzooi. Hier wilden de chauffeurs in een lokaal tentje gaan eten en aangezien we een lange rit voor de boeg hadden besloten we wat mee te eten. Het tentje zoals jullie op de foto kunnen zien was er ene waar je nooit uit jezelf naar binnen zou lopen, maar de chauffeurs gingen er eten en zij konden voor ons vertalen dus het leek ons wel veilig en de prijs was al helemaal oke: nog geen 1,50 euro pp voor eten en drinken. We vervolgden onze reis en werden na een uurtje in een ander busje gezet. Dit was blijkbaar het busje met de klapband, want ieder half uur werd er uitgestapt om te kijken of de band nog vol was. Wij zagen de bui dus al hangen, maar wonder boven wonder kwamen we zonder nog meer vertragingen aan in Phnom Penh. Hier werd een tuk-tuk chauffeur gecharterd om ons naar ons hotel te brengen. Probleem was echter dat deze meneer geen idee had waar dat hotel precies lag, dus na wat omzwervingen kwamen we uiteindelijk aan bij ons hotel waar we tegen een uur of 7 doodmoe op bed ploften. Onze reis die 6 uur zou duren had in totaal 11 uur in beslag genomen, maja wat is nou 5 uur vertraging.


's Avonds liepen we een beetje door te stad om de sfeer op te snuiven. Onze eerste indruk van Cambodja is wel een hele goeie. Dat de mensen lui en smerig zijn is niet zo erg, ze zijn namelijk wel allemaal erg vriendelijk en lachen de hele dag en het land zelf is erg mooi en groen. Phnom Penh is echter een smerige stad, met rotzooi overal en de tuk tuk chauffeurs zijn ongelofelijk irritant. Ze rennen overal achter je aan en op de hele avond hebben we een man of 6 beloofd dat we morgen met ze op sightseeing toer gaan anders kom je gewoon niet van ze af. Maar goed we wilden ergens gaan eten en we hadden afgesproken in een bar met Atro onze Finse vriend van de slowboat groep. Ons oog viel op een leuk uitziend restaurantje, waar we op het terras gingen zitten. We bestelden wat eten en plotseling kwamen we weer 2 bekenden tegen, 2 Deense meisjes die ook bij ons op de slow boat zaten. Het bleek dat het restaurant waar wij zaten te eten bij hun guesthouse hoorde. Zo zie je maar weer hoe klein de wereld kan zijn. Na een gezellig praatje gemaakt te hebben, schrokten we ons eten naar binnen en wandelden we naar de bar waar Atro zou zijn. We waren echter veel te laat waardoor Atro alweer weg was. Dit kwam niet heel slecht uit, want Bob moest door al het vreemde eten een sprintje trekken naar de hotelkamer om daar stevig te diarreeen.

 Dag 38: Alle tuk tuk chauffeurs die we onze klandizie hadden beloofd hadden pech aangezien we om 11 uur opgehaald werden door Atro met een door hem geregelde tuk tuk. De chauffeurs voor ons hotel namen dit onze verassing behoorlijk goed op. Zo aggresief als ze dingen verkopen, zo rustig blijven ze als je dan uiteindelijk niet koopt. Het is eigenlijk een beetje zielig, want de mensen hier zijn erg wanhopig om een beetje geld te verdienen. Met z'n drieen wilden we een tourtje Phnom Penh doen. Te beginnen met een bezoek aan S-21, een martel gevangenis van het rode Khmer regime, daarna de killing fields, hier werden de mensen heengebracht nadat ze in S-21 hadden bekend, waarna we na deze zware kost wat stoom wilden gaan afblazen op de lokale schietbaan. 

Het bezoek aan S-21 en de killing fields is te bizar voor woorden en dit heeft echt een diepe indruk op ons gemaakt. In vergelijking met deze locaties lijkt Auschwitz op een zomerkamp van kindervakantiewerk. Als je denkt dat dit overdreven is, lees dan even verder! S-21 was een school in Phnomh Penh, maar toen Pol Pol aan de macht kwam in 1975 werd op zijn bevel iedereen uit alle grote steden in Cambodja verdreven. Mensen werden gedwongen te werken op het platteland om rijst te produceren. Ze kregen veels te weinig te eten en moesten dagen van 12 uur op het land maken zonder pauzes. Wanneer je niet gehoorzaamde, niet hard genoeg werkte of een fout maakte werd je naar S-21 of een andere soortgelijke gevangenis gestuurd. Er waren namelijk meer dan 150 van dit soort plaatsen verspreid over het hele land. Aangezien het gedachtebeeld van Pol Pot erop gebaseerd was dat alle stadsmensen en slimme mensen moesten worden uitgeroeid en het land geregeerd moest worden door agrariers waren er meer redenen waardoor mensen in S-21 terechtkwamen bijvoorbeeld het hebben van zachte handen, het dragen van een bril, het bezitten van boeken of geld of simpelweg omdat iemand wat slechts over je zei.

S-21 is echt een onwerkelijke plaats. Mensen waren hier altijd geboeid en het was niet toegestaan om te praten. Ook waren alle gebouwen omwikkeld met prikkeldraad om ervoor te zorgen dat de gevangenen geen zelfmoord konden plegen. De gevangenen werden namelijk dag in dag uit gemarteld door de bewakers totdat ze iets bekenden wat ze gedaan hadden. Daarna werden ze nog verder gemarteld totdat ze ook andere mensen erbij lapten die vervolgens ook gearresteerd werden en zo bleef dit maar doorgaan.Mensen verzonnen gewoon verhalen om van de pijn af te zijn waardoor er een oneindige stroom gevangenen S-21 werd binnengebracht en op 4 jaar tijd zijn hier meer dan 20.000 mensen gemarteld en vermoord, das dus ongeveer 15 mensen per dag. Om het nog idioter te maken werd zo gauw iemand werd gearresteerd maar meteen zijn hele familie meegenomen zodat er niemand over kon blijven om wraak te nemen. Dit leidde ertoe dat ook kinderen en zelfs baby's de dans niet ontsprongen. Alles wat in S-21 gebeurde werd nauwgezet gedocumenteerd onder bevel van de top van de rode khmer. Er hangen hier dan ook honderden foto's van de gevangenen, deze foto's werden gemaakt toen ze binnenkwamen en de leeftijd van de mensen varieerde van oude mensen tot kinderen van een jaar of 13. Ook kan je bekentenissen lezen van gevangenen en die varieren van werken voor de CIA tot het stelen van een banaan, tot het per ongeluk breken van een paar naalden tijdens het naaien van kleren. Er zijn maar enkele personen die deze gevangenis overleefd hebben. 7 daarvan zijn publiek bekend en 1 daarvan is nu nog in leven. Deze man hebben we dan ook ontmoet. Hij heeft een boek geschreven wat we gekocht hebben en we zijn met hem op de foto gegaan aangezien dit waarschijnlijk een van de allerhardste gasten is die je in je hele leven gaat tegenkomen.


De killing fields zijn wat minder ijzingwekkend doordat het eigenlijk een lege vlakte is waarop de natuur welig tiert. Het ziet er dus allemaal heel vredig uit. De verhalen erachter bezorgen je echter weer kippenvel. Aangezien kogels erg duur waren, werden alle mensen doodgeslagen en doodgehakt. Dit gebeurde vooral 's nachts terwijl keiharde muziek werd gespeeld om het geschreeuw van de gevangenen te maskeren. Er zijn hier dus mensen geweest die jarenlang voltijd mensen doodknuppelden, dat was gewoon hun baan. Om het hele verhaal nog een stapje gruwelijker te maken hadden ze hier ook een speciale boom, the killing tree, waarop ze baby's doodsloegen. Hiertoe pakten ze ze bij de voeten en sloegen de hoofdjes hierop kapot. Hoe ziek kunnen mensen zijn vraag je je af...


Al met al was dit wel het allerheftigste wat we deze vakantie gezien hebben. In de 4 jaar dat de rode khmer de macht heeft gehad zijn er meer dan 2.000.000 Cambodjanen gestorven op een totale bevolking van 7.000.000, dat is dus meer dan 1 op de 4 mensen. Als je dan bedenkt dat dit alles pas iets meer dan 30 jaar geleden is, wat betekent dat een groot gedeelte van de mensen hier dit nog allemaal heeft meegemaakt, bekruipt je een ongemakkelijk gevoel. Bedenk ook dat niemand dit eigenlijk wilde behalve de top van de rode khmer. Iedereen deed eraan mee omdat ze doodsbang waren om zelf op een of andere gruwelijke manier het leven te laten. Wat dan ook nog tenenkrommend is om te horen is dat de VN de rode khmer zelfs een zetel in de veiligheidsraad heeft gegeven en tot in de jaren '90 de rode khmer heeft erkend als legale heersers over Cambodja. De gruwelijkheden die zich hier hadden afgespeeld waren toen al lang bekend, maar die werden gewoon gebagatelliseerd en zo veel mogelijk weggemoffeld. Dit gebeurde, hoe kan het ook anders, onder aanvoering van de Verenigde Staten. Vietnam heeft Cambodja namelijk bevrijdt en aangezien de amerikanen in die tijd doodsbang waren voor alles wat communistisch was, dus ook voor Vietnam, werd de nieuwe regering niet erkend. Het feit dat amerika daar een paar jaar geleden een oorlog van verloren had hielp natuurlijk ook niet mee. Dit neemt echter niet weg dat hierdoor zo een beetje alle schuldigen(de top van de rode khmer) vredig van ouderdom gestorven zijn na een mooi leven te hebben gehad, voordat hun daden onomwonden aan de wereld bekend werden gemaakt. Dit zet alles dan weer even in perspectief, waardoor je je realiseert dat alle oorlogen die we nu tegen de moslimwereld zijn aant vechten ook totale nonsens zijn en ze ons alles kunnen wijsmaken wat ze willen en dit wijst wederom uit dat ze dit dus ook gewoon doen. Wij hebben in ieder geval besloten na alle gruwelijkheden die we hier hebben gezien dat mocht er ooit in Europa oorlog uitbreken dan zitten wij bij de eerste lichting die hem peert naar een vreedzaam land.


Om alle zware shit een beetje weg te spoelen was het nu tijd om een beetje te gaan schieten. "The happy club" shooting range ligt bij een militaire basis en als je genoeg geld neertelt kan hier met alles schieten wat je wil van pistool tot bazooka. Ook kan je dingen kopen om op te schieten, dit varieert van kokosnoten tot levende kippen en zelfs koeien. Hoe vet is het om met een bazooka een koe op te blazen! Het was helaas wel erg prijzig(alleen al 350 dollar voor 1 kogel voor de bazooka) dus Bob koos maar voor het K-57 machinegeweer, met zo een rol Rambo kogels, en de Ruger 22, omdat daar zo een cool vizier op zat, Neomy ging voor de AK-47. Bob was vooral onder de indruk van het K-57 machinegeweer, vooral omdat het zo een geweld is en het ding zo een extreme terugslag heeft. Met dit machinegeweer heeft Bob 5 kokosnoten naar de filistijnen geschoten. Neomy was vooral kwaad op de mensen van de shooting range, omdat ze geen gratis kokosnoten kreeg om op de schieten en ook was ze kwaad op Bob omdat hij voor 5 dollar kokosnoten had gekocht. Toen ze aan de beurt was schoot ze een keer of 5 met haar AK waarna haar schouder te veel pijn deed en ze ook kwaad op de AK was. Bob heeft haar kogels toen maar opgemaakt. Helaas bleken alle opgenomen filmpjes veels te donker nadat we ze op de computer hadden gezet en de foto's van de ruger en de AK van Bob heeft Neomy allemaal verneukt, waardoor we hier eigenlijk veel minder footage van hebben dan Bob graag had gewild. Tis een beetje hetzelfde als bij de thaiboks wedstrijden, laat Neomy dus nooit foto's maken van iets cools, dat kan alleen maar slecht aflopen. 

's.Avonds werd er met z'n drieen een restaurantje opgezocht en hier verkochten ze tot onze verbazing de befaamde Cambodiaanse happy shakes. Bij navraag wat hier inzat antwoordde de eigenaar geheimzinnig fluisterend "Amsterdam soft" dus we gingen ervan uit dat het wiet was, maar zeker weet je dat soort dingen hier nooit. Na deze dag was Bob echter wel toe aan een beetje happy, dus werd er ene besteld en deze werd weggespoeld met bier, krokante kip en frieten om het geheel maar meteen helemaal in Vang Vieng sfeer te doen. Toen we vervolgens een stukje door de stad gingen lopen kwamen we langs een Fins guesthouse en Atro wilde hier even naar binnen. De eigenaar bleek een erg aardige Fin, maar het volk wat er voor de rest binnen was was echt vreemd. Een ouwe man die Neomy voor een hoer aanzag en een gast die helemaal onder de littekens zat doordat hij zo veel ongelukken met scooters had gehad sinds hij in Cambodja woonde. Deze 2 schreeuwden wat sterke verhalen die met geen mogelijkheid waar konden zijn en het was erg grappig om te zien wat voor rare en vooral ook domme lui er hier allemaal rondlopen. De eigenaar vertelde ons op een gegeven moment dat hij geen muziek meer had. Zijn oude computer was kapot gegaan en hij had geen geld om cd's te kopen. Gelukkig had Bob echter zijn laptop bij zich waarop zo een 3 gb aan muziek stond. Na dit allemaal gekopieerd te hebben naar de prehistorische laptop van de eigenaar was hij dolgelukkig. Toen Bob even later naar de wc ging stormde hij dan ook achter hem aan en kreeg bob een joint zijn handen geduwd en tja tis onbeschoft om te weigeren in dit soort landen dus deze werd opgerookt samen met Atro en de eigenaar. Hierna werden we nog getrakteerd op wat shotjes en er werden nog aardig wat biertjes achterover getikt uiteraard onder het genot van erg goeie muziek(Bob's muziek:D). Rond een uur of 2 besloot Bob dat hij naar huis moest gaan, aangezien hij zich aardig van de kaart voelde en Phnom Penh niet echt een veilige uitstraling heeft. Hier wil je dus niet bezopen langs de weg belanden en dus werd Neomy wakker gemaakt die al vanaf een uur of 12 op een bank lag te slapen en er werd afscheid van genomen van de Finnen. Alles bij elkaar was het een erg geslaagde avond na de zware kost die we 's middags te verwerken hadden gekregen.

de groetuh en kunnen jullie iemand sturen die fatsoenlijke foto's kan maken?

b2o & de mupsj
Slideshow Report as Spam

Comments

ome_ger on

Pfff heftige shit, ik dacht dat de joden vervolging al aardig heftig was maar dit overtreft het nog even.

Vind het wel zwak van Bob dat ie niet 350 euro neer legt om met een bazooka te schieten. Zo'n kans krijg je nooit meer waarschijnlijk, straks ben je thuis denk je fucked had ik het nu toch maar gedaan. Echt vette shit dat schieten !

Zonnige greets uit Landgraaf

soppegreun
soppegreun on

Ja kheb nou al voor 110 dollar geschoten, de AK van Neomy kostte ook nog es 40 en nog 5 dollar kokosnoten gekocht dus ik vond al dat ik aardig uitgepakt had. De jood in Neomy vond het nu eigenlijk al belachelijk, vandaar dat ze ook kwaad was maja ik vond het de 155 dollar wel waard. Once in a lifetime he, maar 350 dollar vond ik wat veel van het goeie.

De geweren waar je mee schiet zijn trouwens allemaal afgekeurd en naderhand hebben we gehoord dat zo gauw je gaat schieten met een bazooka het personeel wegrent voor het geval er wat mis gaat en hij voortijdig explodeert. Ik weet niet of dit waar is maar ik wil het liever niet proberen...

Trouwens wat vind je van mijn nieuwe hoed?

ome_ger on

Ik had het gewoon door iemand van het personeel laten doen lijkt gewoon vet om eens te zien. Je nieuwe muts is al stukker beter dan die gangstha hoed.
Geniet ervan mensen !

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: