Phu Quoc, Exploring the island

• Soppegreun's Profile
• About this blog
• Entry from Phu Quoc Island

Trip Start Feb 13, 2012 Previous
Entry Trip End May 11, 2012 Next
Entry

  Phu Quoc Island, Vietnam
Saturday, March 17, 2012

 dag 33: Bij het opstaan vandaag bleek het weer 180 graden gedraaid want het zonnetje was teruggekeerd op Phu Quoc Island. Neomy moest vandaag vroeg op voor haar refresher cursus voor het duiken. Bob had hier weinig behoefte aan dus hij heeft alleen het ontbijt in het hotelletje geprobeerd. Dit bleek erg smerig dus hij is toen maar weer in het bed gaan liggen tot Neomy terug was rond een uur of 12. Aangezien Neomy de hele middag wilde bronzen in de zon, werd er even een snorkelsetje voor Bob op de kop getikt zodat hij zich niet zou vervelen, waarna er richting strand getrokken werd.
 

Het snorkelsetje bleek bij aankomst op het strand totaal nutteloos aangezien het zicht niet veel meer dan 30 cm was. Neomy wist Bob echter goed bezig te houden want toen ze vanf het strand de zee inrende, stapte ze op de de enige zeeegel in de weide omtrek van long beach op Phu Quoc Island. Meteen werd er schreeuwend de hulp van het Bobje ingeroepen en deze kwam uiteraard meteen als prins op het witte paard te hulp gesneld om Neomy met zijn blote handen van de naalden in haar tenen te ontdoen. Dit heeft onze prins geweten aangezien Neomy 's nachts nergens last van had maar Bob daarentegen de halve nacht heeft wakker gelegen van de jeuk aan zijn vingers die inmiddels een factor 2 a 3 dikker waren geworden. 

Tijdens het uit eten op het strand kwamen we deze avond wel eindelijk eens wat leuke mensen tegen. 2 Australiers waarvan ene totaal idioot was en zo een beetje ieder volk op de wereld schreeuwend lag af te zeiken op een terras gevuld met toeristen. Een koppeltje bestaande uit een Canadees en een Duits meisje en 2 Duitsers. Hiermee hebben we een erg gezellige avond gehad en tot sluitingstijd werden er dan ook aardig wat biertjes genuttigd. Voor de ouders die nu weer in paniek raken dat we zijn aant terugvallen naar onze alcoholverslaving van Vang Vieng, wees gerust sluitingstijd is hier 11 uur.

 dag 34: Vandaag op tijd het bedje uit, want om 7:40 worden we opgehaald voor een duiktripje naar het noorden van Phu Quoc. We waren al voorbereidt dat het duiken hier niet veel soeps zou zijn, het zicht zou slecht zijn, er is weinig koraal en ook zijn er niet zo veel vissen te zien. Toch wilden we per se een paar duikjes maken aangezien we onze laatste duiken meer dan een jaar geleden gemaakt hebben. Dus ook al is er niks te zien dan toch is het leuk om even vrij 3-dimensionaal te kunnen bewegen in het water. Op de duikboot zelf zaten weinig interessante mensen, maar het personeel was wel erg aardig en alles wordt hier voor je gedaan. Bij normale duikscholen moet je je eigen fles aankoppelen, je loodgordel maken, je uitrusting controleren etc. etc.. Hier niks van  dit alles, het voorgeprepareerde vest met fles werd je aangetrokken door de gids en deze controleert meteen voor je of alles werkt en in orde is, hij smeerde zelfs de duikbril even in met babyshampoo tegen het beslaan. 

De 2 duiken zelf vielen ook heel erg mee, wel was het erg ondiep 1x 6m en 1x 9m. Het zicht was een meter of 5 en ook hebben we tegen alle verwachtingen in aardig wat leuke dingen gezien zoals een hoop krabben, garnalen, zeewormen, naaktslakken en gigantische zeeegels.  Er zaten grote scholen glasvisjes en het blijft leuk om hier doorheen te zwemmen of om met je hand erin te slaan want die vissen stuiven dan uit elkaar maar zo gauw je ertussen uit gaat of je hand eruit trekt sluit de school weer aan elkaar waardoor het een beetje lijkt alsof je door de vloeibare terminator uit terminator 2 zwemt. Ook zat er een familie clownsvisjes, oftewel Nemo's uit Finding Nemo. Deze beestjes zijn maar een paar centimeter groot maar ze verdedigen hun territorium met verve, als je daarin komt komen ze echt dreigend voor je duikbril schijnaanvallen maken zo van rot op hier of ik pak je, dit is erg grappig juist omdat ze zo klein zijn. Verder hebben we een zeester gezien die zichzelf ingroef schijnbaar zonder te bewegen. Iedere keer dat de gids hem uitgroef, leek hij gewoon langzaam te vervagen om vervolgens plotsklaps te verdwijnen in het zand. Onze gids had zelfs een "decorator crab" gevonden, dit is een krab die zichzelf volzet met stukken koraal en planten waardoor hij er erg cool uitziet maar zo lang hij niet beweegt is hij zo goed als onzichtbaar. Als klap op de vuurpijl hebben we ook nog 2 keer geluk gehad aangezien we een vrij zwemmende mureen, een soort zeepaling, en een vrij zwemmende inktvis gezien hebben. Inktvissen zijn erg schuw en perfect gecamoufleerd en die zie je, als je ze uberhaupt al ziet, bijna nooit zwemmen, murenen leven in holen en daar komen ze zelden uit dus ook deze zie je niet gauw in vol ornaat tussen het koraal door slingeren. 


Na het duiken werd er heerlijk gegeten op de boot waarna alles werd weggespoeld met een biertje gewoon omdat het kon. Aangezien we zo lang niet gedoken hadden waren we een beetje vergeten hoe gaar je daar wel niet van wordt. 's Avonds werd er dan ook nog wat gebbqde inktvis en "red snapper" gegeten en om een uur of 10 lagen we uitgeteld in bed.

dag 35:  Vandaag besloten we een scootertje te huren om het eiland te verkennen. Het verkeer op dit eiland valt namelijk wel mee, alhoewel het nog lang niet zoals bij ons is. Probleem van Vietnam is dat je niet verzekerd bent als je wat gebeurt en als je in het ziekenhuis hier terecht komt kom je daar waarschijnlijk zieker uit dan dat je erin bent gegaan, zo smerig schijnt het daar te zijn. Maar goed we besloten de gok te wagen en allebei een scootertje op de kop te tikken om naar het zuiden van het eiland te rijden voor iets van 7 euro per scooter. Er was ons verteld dat de wegen richting zuiden redelijk oke zouden zijn. Na een paar minuten zuidelijk te hebben gereden veranderde de geasfalteerde weg in een gravelweg, wat het geheel een stuk interessanter maakte. Hier liggen dus gewoon overal kuilen in en er liggen vaak dikke stenen op waar je dan een beetje omheen moet slingerenen. We vragen ons dan ook af hoe de weg naar het noorden moet uitzien als ze dit al een goede weg noemen. Bob reed de hele tijd een stukje vooruit omdat Neomy niet zo hard durfde. Daardoor wachtte hij om de zoveel tijd even op Neomy in de berm, maar toen hij op de helft van de trip ineens een slang van een meter of 2 a 3 vlak voor zich de weg zag oversteken stond hij daar toch wat minder comfortabel.

Op het meest zuidelijk gelegen puntje van het eiland ligt een plaatsje genaamd An Thoi, hier was de weg weer gewoon geasfalteerd en omdat Bob een beetje gewend was aan de scooter besloot hij eens te proberen hoe hard het beestje kon rijden, zijn scooter droeg namelijk de illustere naam Suzuki Hayatse Night Rider, dus dit belooft veel goeds. Op de gravelweg werd de snelheid over het algemeen tussen de 30 en de 50 gehouden, omdat je anders de kuilen in en de stenen op de weg niet ziet aankomen. Op asfalt durfde Bob bij 80 km/u niet meer harder, aangezien geasfalteerd hier nog steeds betekent dat er iedere paar honderd meter een stuk niet geasfalteerd is, het leek er echter op dat de scooter nog zat power over had en de 100 km/u, moet ie makkelijk kunnen halen. Vanuit An Thoi trokken we weer verder noordelijk maar dan via de oostkust, hier ligt namelijk het mooiste strand van het eiland, Sao Beach, en dat dit mooi is kunnen jullie op de foto's zien. 

Doordat op dit strand maar 1 restaurantje lag was het eten hier wel ook erg duur en bij het betalen van de rekening probeerden ze ons ook nog allerlei dingen te laten betalen die we niet besteld hadden, maar dan ken je Neomy nog niet. De problemen met de rekening werden na een hoop gedoe opgelost, maar dit geeft wel een beetje onze indruk van Vietnam weer. Zelfs op dit eiland wat redelijk onontdekt is proberen mensen je nog overal te bezeiken. Vietnam is het meest westers van alle landen die we tot nu toe bezocht hebben, maar het volk is ook het minst te vertrouwen. Mensen proberen je overal te bezeiken en wanneer ze vriendelijk tegen je zijn willen ze vaak geld van je. Ook zijn mensen het meest opdringerig en winkelpersoneel, massagedames en zelfs vrouwtjes op het strand  die fruit verkopen laten je iedere keer beloven dat je vanaf nu alleen maar bij hun dingen koopt. Hier hou je je natuurlijk niet aan maar je zegt maar gewoon ja om van ze af te zijn. Dit is allemaal eigenlijk niet wat we van Azie gewend zijn.
 

Op de weg terug werden we verrast door een echte keiharde tropische regenbui. Binnen een mum van tijd stond dan ook alles onder water. Gelukkig dat de wegen aan de oostkant iets meer asfalt bevatten, want op de stukken die niet geasfalteerd waren was het bijna onmogelijk om te rijden. Als de hele weg 1 grote plas is zie je namelijk niet of er kuilen liggen en als er kuilen liggen kan je niet inschatten hoe diep ze zijn. We waren zo bezig met de weg dat we helemaal vergeten zijn om hier een fotootje van te trekken. Niet in de laatste plaats omdat deze geasfalteerde weg een beetje te smal was, waardoor iedere keer dat er een auto tegemoet kwam het behoorlijk penibel aanvoelde. De gravelweg bleek daardoor ineens veel minder gevaarlijk, je hebt misschien wat meer kans om onderuit te glijden, maar als je een beetje een verantwoorde snelheid aanhoudt komt je dit hoogstens op wat flinke schaafwonden en misschien een hechtinkje hier of daar te staan, wordt je echter door zo een idiote tegenligger geschept dan vertel je het waarschijnlijk niet meer na. Door de regen was het nu echter onmogelijk om op gravel te rijden dus moesten we het er maar mee doen en uiteindelijk kwam alles uiteraard gewoon weer goed. 

Toen we thuiskwamen vond Neomy dat ze een pizza verdiend had en aangezien ze Bob al 3 dagen was aant gek maken voor pizza of iets anders vettigs nam hij haar mee naar de rainbow bar, een pizza restaurant op het strand. Deze bleek zo een beetje de lekkerste pizza's van Azie te serveren en ook de penne bolognese die Bob bestelde was veel beter dan verwacht. Omdat we moe waren en wisten dat Sijs zich thuis was aant vervelen zo zonder onze verhaaltjes, zijn we hierna maar naar de kamer gegaan zodat Bob de blog kon bijwerken. Neomy was om half tien volledig KO, terwijl Bob nog tot een uur of 1 op internet klootte. 

 dag 36: Vandaag hebben we echt geen klote gedaan. Neomy wilde de hele dag in de zon liggen aangezien dit onze laatste dag op Phu Quoc was. Vanaf half tien lag Neomy dan ook op het strand te bakken ingesmeerd met factor 20 zonnebrandcreme. Toen Bob om 12 uur wakker werd en eens poolshoogte ging nemen bleek de zonnebrandcreme niet zo effectief als gehoopt. Neomy was namelijk helemaal verbrandt. Er werd een paar keer erg lekker gegeten vandaag en bob kon zich er zelfs toe zetten om nog een half uurtje te trainen. Het meest enerverende wat we verder hebben meegemaakt was dat er 's avonds een mug onze klamboe was binnengedrongen en een giftige cyanide bevattende duizendpoot onze badkamer onveilig maakte, beiden hebben we dan ook met veel geweld vermoord, waarna we op tijd in bed lagen om uit te rusten voor onze reis naar Phnom Penh in Cambodja die morgen om 7 uur 's ochtends van start gaat.
 
De groetuh en hou de zon ma daar ma twordt nu echt tijd voor wat geld

b2o & de mupsj

Slideshow Share

Previous Entry Next Entry