Road to Luang Prabang

• Soppegreun's Profile
• About this blog
• Entry from Pakbeng

Trip Start Feb 13, 2012 Previous
Entry Trip End May 11, 2012 Next
Entry

  Pakbeng, Lao Peoples Dem Rep
Wednesday, February 29, 2012

 dag 16: Vandaag start met de overtocht over de grens dus om 7 uur moesten we opstaan maar de kater viel gelukkig mee. De overtocht zelf was echt bizar, de hoteleigenaar was tegelijk ook douanebeambte aangezien zijn guesthouse ongeveer naast het douanekantoor lag dus nadat hij ons uitzwaaide vanuit het hotel ging hij via een kortere route naar de grens waar hij ons achter een loketje stond op te wachten terwijl hij vrolijk: "welcome to Thai border schreeuwde". Toen hij daar zo stond waande je je ff in en tekenfilm waar 1 iemand achter een loket ff een bordje omklapt en zich omkleedt om dan een totaal andere functie te hebben. Maar dat was nog lang niet alles we gingen met een boot de Mekong over aangezien aan de andere kant Laos lag. Het douanekantoor bestond hier uit een houten keetje met een hek ernaast en allemaal locals verwelkomden ons vriendelijk in vloeiend engels. Tassen controleren op smokkelwaar of iets is er niet bij. Eenmaal over de grens doken we gelijk een supermarkt in om supplies in te slaan voor de rit met de slow boat en toen bleek dat 1 liter sterke drank als wodka of whiskey hier 1 euro kost wat minder is dan je betaalt voor een broodje of een biertje. Langzaam begon ons nu te dagen waarom Laos bekend staat als partyland. 


.......Er werd een beetje ingedronken en uiteraard werd het Beerlao, het lokale biermerk, al even getest. Rond 12 uur stapten we op de slowboat naar pakbeng en deze trip zou 7 uur duren. Je kan ook op een speedboot gaan maar dat is hetzelfde als russisch roulette aangezien 1 op de 6 crashed. Als beveiligingsmaatregel hebben ze hier helmen en zwemvesten voor, echter er zijn nooit genoeg van beide op de boot dus deze worden verdeeld, je krijgt dan dus of een helm of een zwemvest. Je was dan wel in 7 uur in Luang Prabang in plaats van 2 x 7 uur zoals wij nu moeten reizen. Niet dat de slowboat zo veilig was aangezien we er 3 minuten opzaten toen er een slang sprong en er water door de hele boot spoot. De crew wist dit dan wel weer zeer vakkundig op te repareren met duct tape en het water werd met emmers van de boot gegooid .



Op de slowboat leerden we nog een hele zooi mensen kennen uit allerlei landen. We noemen ff Tony de Zuid-Koreaan, Tabatha en Hannah de Amerikanen die doordat ze meer dan half jaar in Cambodja engelse les gegeven hebben de talen van hier behoorlijk goed kunnen spreken wat erg handig is, 3 erg relaxte Canadezen genaamd Jordan, Ty en Nakul, Jamie uit Wales en Attro uit Finland en nog een hele zooi anderen maar we noemen alleen de namen van de lui waar we nou al een paar dagen mee rondtrekken. We zijn nu in totaal namelijk met z'n vijftienen:D. De reis was totale chaos, een aantal Amerikaanse meiden lag binnen het uur K.O. op de boot De eerste woorden die Tabatha bijvoorbeeld tegen ons sprak waren: "Basically I'll fuck any boy whatsoever" en een hollandse gast heeft zelfs een Amerikaanse meid genomen tijdens de reis, tussen de mensen(wel onopvallend ma toch) en mensen waren op een gegeven moment elkaars beenhaar aant eten om hun mannelijkheid te bewijzen, dit alles geeft het niveau wel zo een beetje weer. 


.......Bij aankomst in Pakbeng lagen we in een ander hotel dan de rest omdat wij al van te voren hadden geboekt. Dit was niet zo erg aangezien we hierdoor lekker met z'n tweeen zijn gaan eten. Bob probeerde uiteraard de lokale specialiteit: Buffalo Lab. Dat is een gerecht met buffelvlees en allemaal groenten en kruiden als mint, lemon balm en peterselie maar het coole is dat iedere hap totaal anders smaakt doordat ze die kruiden niet fijn maken maar hele bladeren erin gooien en er ook geen saus op zit, heel apart maar erg lekker. Wat ons verder opviel is dat hier overal in guesthouses en restaurants happy shakes en happy pancakes op het menu staan alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Dit zijn shakes met paddestoelen, wiet, opium of een combinatie van deze. Deze hebben we nog maar ff gelaten voor wat ze zijn maar bizar is het wel. Om 10 uur lagen we totaal uitgeteld in bed.


We moeten nu toch ook ff een ander punt aansnijden. Nu we ook nog enkele erg relaxte Canadezen en Amerikanen hebben leren kennen moeten we misschien toch ma es de conclusie gaan trekken dat we niet hele bevolkingsgroepen en nationaliteiten kunnen veroordelen op enkele personen. We blijven dit echter toch gewoon doen omdat het makkelijker is en ook aardig wat lol oplevert. Ma Amerikanen en Canadezen zijn vanaf nu dus ook cool, Indiers nog steeds niet.


 dag 17: Vandaag het vervolg van onze boottocht naar Luang Prabang. We moesten redelijk vroeg op, want om 9 uur vertrok de boot weer maar aangezien we om 10 uur al in bed lagen was dit geen probleem. Op de boot hoorden we dat Gary en Jessica getrouwd waren door Schotse Gary. Zij hingen namelijk al een tijdje aan elkaar en Schotse Gary heeft er een sport van gemaakt om te liegen over wat hij voor  werk doet. We hebben al acteur(coronesian street) en loodgieter(de boot was lek) horen langskomen en vannacht heeft hij daar priester aan toegevoegd. Er werd dus een ceremonie opgezet die volledig op video staat en Tony de Zuid-Koreaan werd aangewezen als getuige. Hij nam het allemaal veel te serieus en bracht de mensen zelfs bijna tot tranen. Uiteraard was Gary geen priester dus het huwelijk is niet geldig(dan was het ook een kort huwelijk geweest). Maar het allercoolste is dat hij diezelfde avond nog online dominee is geworden, je kan dit blijkbaar gewoon gratis aanvragen op internet dus mam maak je niet druk er kan niks meer misgaan we hebben nu een officiele dominee in de groep.(voor geinteresseerden zoek ff op "how to become a reverend online" in google).


........De boottocht zelf was hetzelfde als de dag ervoor maar dan lammer omdat iedereen een aardige kater had. Toen er een stelletje Engelsen ook nog valium tabletten kwamen uitdelen werd het helemaal een laffe bedoeling(Bob heeft zich btw wederom netjes gedragen en vriendelijk bedankt). Het enige leven die er nog in de brouwerij werd gebracht, was afkomstig van een Duitser die een fles whiskey met een cobra erin had gekocht. Deze werd gedeeld onder de mensen op de boot(smerig bij de way, proeft als whiskey met slijm) maar toen het meisje achter de bar de slang uit de lege fles wist te krijgen was het tijd. Na wat heen en weer gegooi besloot Mickey ala Ozzy Osbourne de kop eraf te bijten en deze in zijn geheel op te eten. Hierna trokken Bob en Mickey de slangt met hun tanden uit elkaar waarna het ding gesloopt was en iedereen weer lam op de boot ging hangen en zuipen.


Bij aankomst in Luang Prabang bleek dat het hotel wat we voor 20 euro per nacht hadden geboekt echt ultiem te zijn. Een regendouche, relaxte bedden en vriendelijk personeel. We voelden ons koningen. Na een hapje te eten met een groep luidruchtige, dikke amerikaanse meisjes en een duits homostel werd er wat rondgekeken op de locale night market op zoek naar een plaats om verder te zuipen. Toen bleek dat er in Luang Prabang een avondklok is waardoor je een boete kan krijgen als je na 12 uur op straat bent, ook zijn hier de happy shakes niet zo makkelijk te krijgen. De pin werd er dus al vroeg ingeslagen ma we waren toch gaar van de reis dus dat was niet zo een probleem.


de groete en stuur nog steeds ma niks want hier bestaan geen adressen,


b2o & de mupsj

Slideshow Share

Previous Entry Next Entry