Eindbestemming Volos bereikt, terug naar Nederland
Trip Start
Jul 06, 2005
1
117
120
Trip End
Jul 23, 2010
Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
Vólos, Thessaly, Greece
Tuesday, July 3, 2012
Inmiddels is de wind gaan draaien en liggen we aan lagerwal, wat een geweldige schommeling van het schip te weeg brengt. Na een onrustige nacht breken we om 6.30 uur op om naar Volos stad te gaan, we passeren daarvoor een klein haventje en als we vragen hier te mogen afmeren, worden we weggezwaaid. Dan Volos stad zelf, de haven heeft grote vrachtboten en het water is er erg vies. Motorboten en zeilschepen liggen allemaal achter ingeparkeerd en terwijl we de haven invaren steekt er een stevig wind op. We wachten met het vastleggen en varen naar de andere kant om te zien hoe de werf er uitziet met deze wind, maar door de harde wind zijn we niet instaat alles goed te bekijken laat staan af te meren en na vraag te doen. Het is hier helemaal lagerwal! We keren terug naar de haven van Volos en gaan in het vissersgedeelte langszij liggen. We pakken onze fietsjes en fietsen via een lange weg rond om een gedeelte van de baai naar de werf die ons uit het water kan halen. De eigenaar spreekt goed Engels en wil na stevig onderhandelen terug naar 450 euro voor een maand. Echter zijn vrouw is hoog zwanger dus er moeten goede afspraken worden gemaakt. Hoewel het op een beschutte plek is, kunnen de gusts van de bergen hier alles goed verstoren, leuk als die dag je schip er uit moet. We fietsen terug en zien heel Griekenland zitten te lunchen aan een kade die wel een kilometer lang is, hoe zo crisistijd? Ook wij provianderen en kijken nog eens rond in Volos dat de indruk wekt een echte werkstad te zijn. We verkassen nog eens naar een ander deel van de haven omdat we weer aan lagerwal komen te liggen. In de haven ligt een houten pier waar we prima kunnen vastleggen, niet wetende dat dit de hangplek is voor jongeren en verliefde stelletjes. Een zekere Carlos komt ons waarschuwen dat we geen plezierige nacht zullen hebben om zo afgemeerd te liggen en hij adviseert ons aan de betonnen jetty te gaan liggen en wel achteruit inparkerend. Net voor het donker volgen we zijn raad op, we worden aardig bedreven in het afmeren op de Middellandse zee methode. Maar Carlos is meer, hij voert reparaties aan schepen uit en past op schepen en kan ze stallen, mogelijk komt hij morgen terug, als hij ons verhaal over onze zoektocht heeft aangehoord.
Vanochtend doen we het kalm aan, krantje lezen en wat schoonmaak klusjes. We hebben nog een werf te gaan en die ligt ongeveer op 12 mijl zuidwaarts in de Fearless Cove of Loutrak Amalioupolis. We hebben aan de oostkant van de Golf van Volos prachtige baaien gezien en onze verwachting is hoog gespannen als we nu de west kant van de baai gaan bekijken. Er staat een aardig windje uit het zuidwesten terwijl de voorspelling noordoost is, maar het hele gebied is omringt door bergen en we hebben de afgelopen maanden ervaren dat elke berg zijn eigen lied zingt. Van de 3 uur varen, zeilen we met topsnelheid gedurende twee uur, door en over hoge golven. Op de kaart zien we dat het hele gebied verboden is voor nautische activiteit en moet je ontheffing vragen. Als we het gebied invaren probeer ik via de marifoon contact te leggen via kanaal 16, maar het blijft stil. Het wordt weer een prachtige zeiltocht die moet eindigen bij een werf die schepen eruit haalt. Als we de baai naderen zien we zeer grote schepen (schroot) aan de kant liggen en doen het overzicht van de baai blokkeren. Is deze werf nu alleen voor zeeschepen? Als we nog verder doorvaren zien we ook een helling voor bootjes als de onze en er staan schepen op de kant. Door de aanwezigheid van al dat schroot, de geïsoleerde omgeving en de forse wind maken we rechts omkeer. Opnieuw kunnen we zeilen als we terug gaan en ons plan even opschorten om ergens in een baaitje te gaan liggen, want die zijn niet aan te zeilen met deze zuidelijke wind. We hebben dan nog 12 mijl te gaan. De golven hebben we een beetje tegen, maar vol wind in de zeilen. Dat moet dus 2,5 uur zeilen zijn terug naar Volos. Maar elke dag gebeurt er wel wat, als Lineke even de kajuit in duikt, en gelukkig snel terug komt ziet ze plotseling ons bijbootje op de hoge golven drijven. Eigenlijk had ik nu de man over boord knop moeten indrukken om de positie vast te leggen van onze bijboot, maar de verbazing en het snel binnen halen van de genua vertroebelen een beetje de procedure. Maar lineke houdt haar ogen op de bijboot en ik gooi het roer om. We zijn gewend om boeien op te pikken en onze rollen zijn zonder commando's duidelijk, Lineke aan het roer en ik hengelen. En dat lukt , met de pikhaak leggen we vast aan onze bijboot en hebben hem snel binnen en aangelijnd. We zijn weer helemaal wakker! We zeilen nog een anderhalf uur en komen vier dolfijnen tegen , waarvan een heel groot exemplaar rakelings voor de voorsteven weg duikt en uiteindelijk meren af op de zelfde manier als voorheen, niet aan de houten ponton, die is voor de jongelui, zoals we nu ervaren hebben, maar aan de betonnen pier die zo’n kilometer de zee in steekt. Het is een groot feest op deze pier als je van je kuip de "feestgangers” volgt. Het begint met vaders die met hun dochtertje de pier voor het eerst bezoeken, dan heb je de health people die een gezondheidswandeling maken, dan heb je de joints rokende jeugd, de kleine clubjes met een fles wijn of wat bier, de kussende stelletjes, in koppels van hetero’s, homo’s en lesbiennes. En dan de singles, in groepjes maar ook alleen in hun mooiste of hipste kleding. Het lijkt of heel Volos zich aan ons presenteert, we hebben een geweldige tijd, maar ga niet aan hun houten steiger liggen, want dat zet kwaad bloed, wordt er verteld. En zo gaat de zon onder, de maan komt op en als de zon opnieuw opkomt, verstomt het gepraat, het gelach en is iedereen langzamerhand weer huiswaarts gekeerd.
We besluiten de werf bij Volos te nemen, lekker dicht bij de stad, de werfbaas spreekt goed Engels, lijkt erg kundig, de bussen van Ryanair vertrekken van het busstation. We provianderen nogmaals en maandag vertrekken we ui t het toch wel smerige water van de haven om de baaitjes die we gezien hebben nader te gaan beschouwen, zeker is dat het water daar glashelder en fris is, de ankergrond goed is en de omgeving paradijselijk.
Wat heeft deze reis nu eigenlijk opgeleverd? Opnieuw hebben we in prachtige baaien gelegen, als je je een voorstelling wilt maken van het paradijs dan komen deze baaien daar dichtbij en dat geldt zowel voor Griekenland als Turkije. Maar ook in zo’n paradijselijke omgeving zie je toch weer andere horizonnen en is zo’n omgeving geen doel op zich. We zijn van Marmaris langs de Turkse kust naar het noorden gevaren en hebben toch zo veel mogelijk Griekse eilanden aangedaan, Simi, Kos, Leros, Samos Chios, Lesbos en Limnos, waarbij de easy way of life van Griekenland ons iets meer aanstond dan we aan de Turkse kusten ondervonden (meestal geen haven geld, meer ankerplaatsen, de wijn, het bier en de Feta). Cultureel was er wat minder te halen deze reis, met uitzondering van Istanbul, maar we hebben veel gelezen over de geschiedenis van de Middellandse zee.
Verder is het is duidelijk dat de winden in de Egeïsche zee vooral in het midden heftig zijn, terwijl aan beide zijkanten van de zee, het meestal twee beaufort minder waait. Toch hebben we veel moeten motorzeilen om de vaart er in te houden. Al snel werd het echt zomer, tijdens het zeilen en motoren maakten we onze eigenwind en hadden het nooit te warm, wat niet het geval was als je in een baai lag en zeker helemaal niet als je in een haven lag waar je niet kon zwemmen. Als je kon zwemmen, was dat wel de manier de verkoeling op te zoeken. ’s Avonds was het zelden plakkerig heet, juist koel en had je bedekking nodig, zelfs in de eerste week van juli. Met de overtocht van het noordelijke gedeelte van de Egeïsche zee en het varen tussen de schiereilanden Akti, Sinthonia en Kassandra met de berg Atos en Olympus aan onze voeten en het bezoek aan Skiatos is de cirkel aardig rond geworden. In bijna elke dag zaten verrassende elementen die de manier van varen zo aantrekkelijk maakt en waarbij de richting en sterkte van de wind een belangrijke leidraad is. Daar boven op zijn de primaire dagelijkse behoeften aan water, gas en voeding een veel belangrijkere invulling aan je wel bevinden dan in de dagelijkse beslommeringen thuis. En dan niet te vergeten de techniek waar je o zo afhankelijk van bent en elk jaar weer zijn sporen na laat, vorig jaar was het het lekkend gelan ( de dichting van de schroefas), terwijl dit jaar onze navigatiesystemen het lieten afweten. Maar toch met onze pas ge-refitte boot varen we met nieuwe zeilen en stagen vol vertrouwen op deze grote en soms onstuimige grote plas water soms heel relaxed maar altijd met een spanningsboog. Al met al was het weer een enerverende tocht. En nu op naar de kinderen en kleinkinderen.
