Twee bijzondere plaatsen: Ephesus en Pamukkale
Trip Start
Jul 06, 2005
1
102
109
Trip End
Jul 23, 2010
Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
Pamukkale, Denizli, Turkey
Wednesday, September 21, 2011
Dan hebben we nog 200 km te gaan naar het oosten om Pamukkale te bereiken. Opnieuw gaan we over hoge bergen en diepe dalen, waarbij de laatst genoemde giga vlakten zijn en opnieuw geheel vol met gewassen staan. Hier moet wel alle groeten en fruit vandaan komen die weelderig in de schappen van de mega en mini-supermarkten liggen. Maar nu zie je ook het resultaat van dat goedkope groente en fruit, de plaatsjes en de boerderijtjes zien er vreselijk armoedig uit, een totaal ander beeld dan de kustplaatsen laten zien, waar de welvaart de hemel in groeit! Maandagochtend bezoeken we Pamukkale, een hele speciale plaats. Hier stroomt overvloedig warm kalkhoudend water gemengd met CO2 uit de grond dat aan de oppervlakte door koeling neerslaat als wit ketelsteen. De neerslag van dit kalksteen heeft geresulteerd in grote basins met heerlijk warm water dat steeds over de randen stroomt in het volgende basin, daaronder. Pamukkale betekent Katoen-Kasteel, en zo lijkt het ook als je er steeds dichter op aan komt rijden. Maar als je uiteindelijk ter plekke bent, lijkt het wel een gletsjer en waan je je op de wintersport. De Romeinen hebben er een spa stad omheen gebouwd, Hierapolis, om gebruik te maken van de helende werking van dit water Dat doen wij ook, nadat we door alle poelen van hoog naar laag hebben gewaad en onze voeten redelijk ontveld zijn, nemen we een duik in het Cleopatra zwembad, dat bezaaid ligt met pilaren en waar een historische marmeren weg door het water loopt. Het water moet wel 37 graden zijn, meer spa kun je niet hebben, als je half onderwater op twee marmeren rotsblokken in de zon ligt en het water en de CO2-belletjes je huid masseren. Dan is het weer tijd voor de busreis van 200 km door een zelfde soort landschap en je realiseert je dan dat je geen idee hebt hoe groot Turkije wel is, beseffend dat je op de kaart slechts enkele centimeters hebt afgelegd ten opzichte van de 10 tallen centimeters die je zou moeten gaan om bij de volgende grens te komen. Als we bij de boot komen, zien we dat de mastenmaker is geweest om de rolfok te demonteren. Het is weer een zware aderlating en een veel te hoog bedrag, maar soms heb je weinig keus, als je je schip voor volgend jaar weer in een topconditie wilt hebben.
Dinsdag, worden de laatste inkopen in Marmaris gedaan en kijk ik terwijl we in de bus zitten weemoedig naar de bootjes voor anker, voor ons zit het er bijna op. 's Middags doen we nog wat herstelreparaties en pikken interessante info op om volgend jaar via Istanbul naar Marmaris te komen, uiteindelijk moet Istanbul een keer van de agenda! En ondertussen maken we en vooral Lineke goed gebruik vanhet geweldige zwembad in onze haven en dat niet allen, we maken veelvuldig gebruik van het restaurant om de hitte in de haven tijdens het koken te ontlopen.
Woensdag gaan we uit het water. We willen eerst nog even proefvaren om te controleren of de gerepareerde keerkoppeling geen olie meer lekt. Voordat we de haven uit zijn horen we een piepend geluid, zowel in z’n voor als achteruit. Komt dat geluid uit de versnellingsbak? Of loopt de schroefas vast? We stoppen met onze proefvaart en gaan naar de kraan die al klaar staat om ons uit het water te halen. Na veel heen en weer gepraat, we hangen al bijna in de lucht, worden de monteurs gebeld die met hun scootertjes snel komen aanrijden. Zoals gebruikelijk kan ik het geluid niet reproduceren en de conclusie is dat het een van de V-snaren moet zijn die een slippend geluid maakt. We gaan uit het water en als de Alure geknipt en geschoren op zijn winterplaats staat halen de monteurs de schroefas er uit en de rubberen afdichting bij het uiteinde van de schroefaskoker, wat mogelijk de oorzaak kan zijn van het niet soepel roteren van de schroefas. De as wordt meegenomen naar de Sinaai om te laten controleren op zijn rechtheid. Ook het probleem van het gelan wordt nogmaals besproken, er bestaat een mogelijkheid de schroefaskoker dezelfde maat te geven als het gelan, maar dan moeten er ingrijpende veranderingen plaatsvinden. Morgen worden daar over beslissingen genomen. Ondertussen trekt de blauwe lucht helemaal dicht en met veel gedonder en bliksem ontladen de wolken zicht als een waterige massa en valt de eerste (hoos) bui na 6 weken op ons neer.
Donderdagochtend zijn de monteurs al weer om 9.30 uur aanwezig. Na veel heen en weer gepraat wordt besloten een Volvo-seal te gaan installeren op de schroefas. Daarvoor moet wel de schroefaskoker 4 cm worden ingekort en een adapter moet worden aangesloten om het geheel passend te maken op de schroefaskoker. Ik laat het maar even over mij heen gaan, alle investeringen van twee jaar geleden, reparaties en de reserve onderdelen worden in een klap te niet gedaan. Maar ik heb geen keus, alles wat ik bedenk vinden ze niet veilig genoeg. Er wordt gezaagd, geslepen en ernstige gezichten getrokken waardoor ik geen goed gevoel bij dit alles heb, korter maken is makkelijk, maar er weer aanmaken zit er niet in. De adapter, die ook in de Sinaai gemaakt is, past goed en wordt met een rubberen mantel aan de schroefaskoker gekoppeld. Samen met de Volvo-seal ziet het geheel er eenvoudig, soliede en zeer betrouwbaar uit. Het slechte gevoel maakt plaats voor een gevoel dat we het volgend jaar ongeschonden door het seizoen kunnen (motor)zeilen, immers met nieuwe zeilen, stagen, rolfoksysteem en een pas geschilderde Alure kan er toch niets meer stuk!????
Tot slot:
Wat heeft onze reis ons gebracht. De Turkse kust is prachtig, ongrijpbaar, ongerept en ruw, maar geeft je toch talloze plekken voor beschutting. Het water in de baaien is kristalhelder en nodigt met bijna 30 graden een continue aantrekkingskracht op je uit om er in te duiken. Overal zie je zeilboten en gulets verscholen liggen in baaien en nimmer voel je je alleen op het water. In tegenstelling tot de Dodocaneses, zijn harde winden eerder een uitzondering dan een regel, maar gusts van de bergen beïnvloeden wel degelijk de algemeen geldende windrichting en sterkte. Zeilen langs de Turkse kust betekent eigenlijk motorsailen om de gang er in te houden en de broodnodige koele wind om je heen te voelen. Maar het is zeer warm, waarbij je steeds moet uitkijken niet in de zon te zitten om opwarming te voorkomen. In Turkije op vakantie zijn, is makkelijk, de mensen zijn erg (soms over) behulpzaam maar ook zakelijk en techniek is overal te vinden, als je maar vraagt en men zorgt er dan voor dat je er komt, vaak achter op de scooter. Het is heerlijk om uit eten te gaan en met 2.50 Tlira voor 1 euro is alles goedkoop naar Europese maatstaven, tenzij er in euro’s wordt gerekend.
De kusten geven gemakkelijk hun historie prijs en kun je genieten van de prachtige opgravingen en waan je je snel 2000 jaar terug in de tijd. Niet voor niets is Turkije het toneel geweest van koningen en keizers uit de Griekse, Romeinse tijd en het Ottomaanse rijk. En alles ging over het water, hoe vonden zij hun weg tussen al die eilanden? Ook toen was er geen wind en deden de slaven dienst als roeiers
Aan de westkust, die we gezien hebben, is er niets meer traditioneel, moderne mannen en vrouwen werken hard en het lijkt er op dat het gedachtegoed van Ataturk (1881-1038) voor hen nog voorop staat. Het kan ook niet anders, er is geen plein, geen park, geen winkel, geen bedrijfje waar de beeltenis of het portret van Ataturk niet staat of hangt, de bevolking moet wel gebrainwashed zijn. Maar zonder deze man zou Turkije niet zijn geweest wat het nu is. Hij was het die Turkije bevrijdde van de Griekse en de Engelse overheersing, hij verbood de poligamie, vernieuwde de taal en verving het op Arabisch gebaseerd geschrift in Latijns alfabet, gaf stemrecht, ook aan vrouwen, deed de fez en de nikaap in de ban en liet de religieuze wetgeving vervangen door een exacte replica van de Zwitserse. Het bestuderen van de Koraan op school werd verboden, de fanatieke religieuze sekten werden verbannen en het wettelijk huwelijk werd verplicht en de zondag werd, in plaats van de heilige vrijdag voor moslims, de officiële rustdag. Kortweg hij maakte er een seculiere republiek van, ondanks dat 98% van de Turken Moslims zijn. Gaat Turkije veranderen, keert zij haar blik naar de Arabische wereld en is Europa passé en hoeft Turkije niet zo nodig in het EU domein? Als het aan Erdogan ligt, lijkt het er wel op. Maar de enkele moderne Turk (er zijn 70 miljoen) die we hierover gesproken hebben, wil daar niets van weten, maar daar zijn er niet zoveel van als we naar de laatste uitslag van de verkiezingen kijken. Na Ataturk heeft Turkije veel ups en downs gekend en is daar goed uitgekomen, ook Erdogan zullen ze hopelijk overleven.
