De weg terug, nog heel wat te zien
Trip Start
Jul 06, 2005
1
101
120
Trip End
Jul 23, 2010
Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
Ekincik, Muğla, Turkey
Thursday, September 15, 2011
Donderdag vertrekken we om 9.30 uur en hebben 32 mijl te gaan. We weten wat de gribfiles aan verwachtingen geeft, maar je weet dit nooit zeker omdat de lokale winden die van de bergen rollen vaak van grote invloed zijn. Het wordt meer motoren dan zeilen, maar de tegenwind blijft beperkt zodat we voldoende voortgang hebben en de motor niet over de kop hoeven te jagen. Toch hebben we het grootzeil er vaak bij, waardoor we een knoop harder kunnen varen. Als we eenmaal de laatste kaap hebben gehad en voor ons de baai van Ekincik ligt, kunnen we zeker nog ruim 2 uur alles op zeil doen, de bonus van de dag. Rond 18.00 laten we het anker zakken en gaan met de bijboot aan land om info voor de volgende dag te verzamelen en een Wifi spot te zoeken aangezien mijn dataverkeer met mijn Vodafone prepaid uitgeput is (1 gigabite/mnd). We liggen in de baai met veel boten en dat is niet zo verwonderlijk omdat we tijdens het zeilen veel boten om ons heen hebben waargenomen, het seizoen is wel degelijk niet voorbij!
Vrijdagochtend gaan we onderhandelen met de schippers van de bootjes die op Caunos varen. Gelukkig is er een opperschipper, want er liggen 40 bootjes om naar Caunos te varen. We maken een prijs af van 50 Tlira per persoon en kunnen meevaren met een boot die onderweg is om zijn passagiers op te halen. Als ik met mijn bijboot bij de Alure aankom, zie ik in de verte al de boot komen, dus opschieten is het credo. Waarom zijn we zo gespitst op Caunos. Caunos is een van de oudste plaatsen van deze streek, het ligt tegenover Dalyan aan de gelijknamige rivier. Caunos is bekend om zijn Lyciaanse rotstomben en deze dateren uit de tijd van 2000 jaar voor onze jaartelling. In die tijd was Caunos een belangrijke haven waar allerlei zaken werden verhandeld, maar was ook een ongezonde stad. Om vanuit zee Caunos te bereiken moet er eerst de rivier op worden gevaren met een enorm estuarium met heel veel riet, indertijd een broedplaats voor muggen en wel, mogelijk besmet met malaria. Als wij de rivier opvaren lijkt alles nog het zelfde te zijn. We varen door een prachtig wetlandgebied van riet en alleen in de verte gemarkeerd door groene bergtoppen. Het is ook de plaats waar reuze schildpadden hun domicilie hebben en in het voorjaar hun eieren in het brede zandstrand leggen. We gaan naar een plaats toe waar ze gevoerd of verleid worden met kreeften waardoor we een prachtig beeld van hun kunnen vormen en zien hoe krachtig en snel ze ondanks hun afmeting zijn . We varen verder door een doolhof van kreekjes omgeven door 2-5 meter hoog riet en we zijn blij dat we niet met onze rubberboot de tocht zelf hebben ondernomen, we zouden helemaal verdwalen en een tekort aan benzine hebben gekregen. Na de schildpadden neemt onze mini gulet ons mee na de ingang van het oude Caunos, waarvoor we even moeten klimmen. Men denkt dat de oorspronkelijke bewoners uit Kreta zijn gekomen en zijn later overheerst door Rhodes, de Grieken, de Perzen en de Romeinen, maar altijd hebben ze gevochten voor hun onafhankelijkheid, zelfs zo dat ze om aan de overheersing te ontkomen, zich massaal van het leven hebben beroofd. Er wordt nog steeds aan opgravingen gedaan, er is nog mooi een kerk te zien, het amfitheater, het badhuis en de haven. En als je op het terras staat met het uitzicht op de haven, het estuarium en de zee doet je even vermoeden dat je meer dan 2000 jaar terug bent in de tijd, vooral als je kijkt naar je stoffige sandalen, zo zou het geweest kunnen zijn! Daarna varen we langs de rots tombes, er moeten zo’n150 stuks zijn, maar die liggen mogelijk meer verscholen. [ Alleen via de bootjes op de rivier mogen we ze aanschouwen, wat denk ik de beste manier is om ze nog even bij ons te hebben. Overigens doet de Turkse overheid best veel aan natuurbehoud, zo is dit gebied beschermd gebied geworden en wordt er alles aan gedaan dit estuarium en het schilpaddenbestand onder controle te houden. Maar hoe dat allemaal verloopt met de 100 boten vol toeristen is een prangende vraag. In tegenstelling tot de vorige keer hebben we geen last van prikkende vliegen, onze antimuggen spray is de hele dag in de rugzak gebleven.
Zaterdagochtend 06.30 uur worden we spontaan wakker en maken ons klaar voor de laatste etappe naar Marmaris. We varen snel, maar het is weer hoofdzakelijk op de motor. Voorlopig concentreren we ons op de route, omdat er door een militairgebied gevaren moet worden. Op de kaart is een no- go area aangegeven, maar dit wordt niet door iedereen opgevolgd. Net als gisteren zien we marine schepen patrouilleren en besluiten maar wijs te zijn en ons aan de aanwijzingen van de kaart te houden. In de verte zien we dat andere schepen dat niet doen en dwars door het gebied varen. Uiteindelijk wordt niemand aangehouden en moeten we concluderen dat we voor niets een aantal mijlen hebben omgevaren. Af en toe controleer ik het olieverlies in de motorkamer. De lekkage van de olie is afgenomen, maar er staat na een paar uur varen best veel olie onder de keerkoppeling. Ik maak alles schoon en leg vellen keukenrolpapier neer om te onderzoeken waar de olie tegen aanspat en hoeveel. Het rondslingeren van de olie is grotendeels gestopt, maar er is een constante lek vanuit de keerkoppeling naar beneden. Er moet hier echt iets aan gedaan worden in Marmaris, wat opnieuw een forse tegenslag is. Bij de ingang van de baai van Mamaris duiken we eerst de baai van Ciftlik in en ankeren daar voor de lunch. Met even zwemmen en relaxen is het zo 16.00 uur en daarna halen we het anker op om dicht bij de haven nog even in de vakantiesfeer te blijven. Maandag is de techniek weer de prioriteit.
Zondag blijkt dat we geankerd hebben op een ideale picknickplaats. Met een grote rubberboot worden ongeveer 12 volwassen mannen en vrouwen gedropt die de hele dag rond onze meerpaal een prima zondag hebben. De picknickplaats ligt vol rommel van aangespoeld zwerfvuil en vergeten rotzooi van voorafgaande picknick party’s. Tot onze verbazing wordt het hele strand van plastic en ander vuil geschoond en in plastic zakken gedaan en afgevoerd, dus zo kan de Turkse jeugd (+/- 30 jarigen) zich ook gedragen. Wij brengen de dag door met lezen en zwemmen, naar andermans muziek te luisteren en de warmte te trotseren die in de boot 38 graden is, in de schaduw buiten met een windje 34 graden bij een watertemperatuur van 29 graden. Al met al, is het elke keer weer een verademing als de zon ondergaat en het nog twee uur licht is. Helemaal donker is het deze nachten niet want de volle maan maakt een prachtige lichtweg over het water.
Maandag na aankomst in de haven begint het geregel: de winterstalling wordt nu definitief gemaakt en nu weten we waarom wij niet eerder konden betalen, de prijs is in juli 30% omhoog gegaan, ja ook de Turken zorgen dat hun welvaart blijft stijgen, afgelopen jaar met 8%! We worden zeer coulant geholpen door het technisch bureau als wij het verhaal van ons gelan uit de doeken doen: de keerkoppeling wordt van de motor gehaald en een nieuwe pakking wordt er in de werkplaats in gezet. Bij een temperatuur van 37 graden wordt deze best zware klus in 3 uur geklaard. We hoeven alleen de materiaal kosten te betalen. Maar opnieuw vinden ze dat de schroefas veel te zwaar draait en willen ze dit nog een keer bekijken als het schip op het droge staat. Het gelan zal dan gedemonteerd worden om de schroefaskoker te kunnen inspecteren. De dagen (dinsdag, woensdag donderdag en vrijdag) staan in het teken van de boot winterklaar maken. Zeilen worden van de boot gehaald, de olie wordt ververst, alle bewegende delen als lieren en sloten worden ingevet, de diesel wordt voorzien van een preserveermiddel en de buitenboordmotor wordt tot in de flotterkamer schoongemaakt. Ook hebben we besloten de boot te laten schilderen, uiteindelijk is er de laatste 18 jaar geen kwast aan te pas geweest. We tekenen het schilderscontract en nu maar hopen dat het aan onze verwachting zal voldoen . Woensdag pak ik nog even de ferry naar Rhodos om ons Grieks Vodafone abonnement op te zeggen en lig ik nog even op het Griekse strand met uitzicht op Turkije te wachten op mijn ferry, en zie verschillende boten met windkracht 5 de oversteek wagen, ook wij deden dat 3 maanden geleden bij zo’n zelfde forse wind, best dapper!
