De laatste etappe

Trip Start Jul 06, 2005
1
76
126
Trip End Jul 23, 2010


Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Greece  , Ionian Islands,
Saturday, July 24, 2010


Bekijk video 


 
Zondag 11 juli

We maken nog een busreisje naar Archanes . Een dorpje dat een half uur met de bus gelegen is van Rethimno in een gebied waar o.m. de wijn uit Kreta vandaan komt. Het wordt weer een mooie busreis, waarmee we opnieuw een stuk binnenland van Kreta aan ons voorbij laten trekken. Archanes heeft vorig jaar de tweede prijs gekregen voor zijn renovatie activiteiten.Het is inderdaad een bijzonder plaatsje en lijkt nog heel authentiek. We hebben alle tijd, omdat het zondag is rijden de bussen minder frequent dus kunnen we van alle details genieten die het plaatsje te bieden heeft .




Maandag en dinsdag 12 en 13 juli

Bart Jan zijn vlucht heeft meer dan 2 uur vertraging en daardoor is de dag al grotendeels om als we met hem op de boot zijn. We discussiŽren zo lang over of het wel /niet gezond is voor mij om de Samaria kloof te lopen. Uiteindelijk nemen we het besluit dat ik met Bart Jan de Samariakloof ga lopen. Maar dan realiseer ik mij dat we nog geen tickets hebben. Het reisbureau is al dicht, misschien kunnen we gewoon in de bus de kaartjes kopen. Maar dat blijkt een illusie te zijn. Als we gepakt en gezakt op het busstation staan om 05.30 uur dan blijkt het dat je een dag van te voren geboekt dient te hebben. We schakelen snel, na een extra uurtje slaap pakken we de bus naar Knossos voor een bezoek aan het paleis uit de Minoische tijd. Mogelijk is dit Paleis verwoest door de uitbarsting van de vulkaan op het eiland Santorini, 1400 jaar voor Chr. Niet alleen werd het paleis bedolven onder de as van de vulkaan maar is ook geraakt door de tsunami . Opmerkelijk van dit paleis is dat het helemaal open is, zonder dat het omgeven is door wallen of stadsmuren. De Minoische cultuur was daar op zijn hoogtepunt, er zijn veel archeologische vondsten gedaan. Bij de restauratie is men zo vergegaan dat ook de gebruikte kleuren zijn hersteld, wat niet iedereen een aanwinst vindt. Veel fresco's geven aan wat er in de stad te zien en te doen was.  Het was eigenlijk de bewegwijzering voor de stad zelf. Aan de hand van een gids doorlopen we het paleis en zijn onder de indruk van hoe het in dit paleis reilde en zeilde.

Woensdag 14 juli

De gribfiles geven aan dat het steeds harder gaat waaien de komende week. Diesel zullen we niet meer veel verbruiken en halen we mogelijk een hoop zeildagen in. We gaan eerst naar de Baai van Sissi, zo'n 20 mijl, een mooie start om ingeslingerd te raken voor Bart Jan. Het wordt een prachtige zeiltocht voor ons, maar Bart Jan wordt echt zeeziek en moet over de reling. Gelukkig is het maar 5 uur varen. Als we aankomen blijkt het een piepklein haventje te zijn met allemaal zwemmende mensen en palmbomen.  We meren af op een plek van een vissertje en nemen een duik in het water.  Bart Jan knapt snel op en is weer in voor alles, zelfs voor het lopen van de Samaria kloof, als ik een bureau vind die deze tickets verkoopt. We moeten ons nu de volgende dag om 04.45 uur melden voor de bus.




Donderdag 15 juli




Deze komt precies op tijd als we nog in het pikkedonker staan te wachten. Nu we helemaal aan de oostkant van Kreta zitten, zien we goed hoe de kust er uit ziet. De eerste 50 km heel veel stranden, de tweede 50 km dwars door de bergen en dan weer 50 km over een laagvlakte. Als we het binnenland naar het zuiden inrijden gaan we zeer hoog, tot bijna 2400 mt. Er zijn adembenemende uitzichten. Bij de een na laatste stop waar we nog kans hebben onze bergschoenen aan te trekken en ons in te smeren, deelt de gids mij mede dat ik niet mee mag, onverantwoordelijk bij deze temperatuur met mijn medische achtergrond. Leuk te horen na 5 uur met de bus. Uiteindelijk doet Bart Jan er 5 uur over om de Samaria Gorge te beslechten en is zeer onder de indruk van de tocht. Ik ben na zeven uur bussen weer terug en neem een ferme duik in de Sissi baai, om mijn ongenoegen en teleurstelling af te spoelen .




Vrijdag 16 juli

Het waait hard, maar de gribfiles geven aan dat het alleen maar harder gaat waaien, dus een echte optie is er niet. In de baai wordt volop gezwommen, maar uitwijken kan niet omdat de diepgang in het midden 2.00 mt is. Mijn elektrische toeter doet het niet, en dan gebruiken we de koperen toeter van Wim Nobel om ons door de zwemmende menigte te ploegen naar de uitgang van de baai , waar een stevige deining staat. De golven staan hoog, maar we kunnen er goed doorheen klieven en zetten alleen de genua. Het gaat goed, op de teller komen snel snelheden tussen de 6 en 7 knopen en met bijna wind achter surfen we over de golven. We zijn bijna 4 uur bezig om bij de kaap te komen en deze te ronden. Het waait hard en met onze ervaringen schatten we in dat we gusts krijgen, winden die over de bergen komen en dan versneld worden door de berg. En ja hoor, enorme winden teisteren ons. Gelukkig hebben we alleen de genua staan die we vanuit de kuip kunnen verkleinen. Met een theedoekje fok maken we nog steeds 5.5 mijl. In de verte zien we het eiland Spinalonga en het schiereiland. De wind is zo hevig dat we de motor bij zetten. Het zeewater stuift ons om de oren. Aan het water kunnen we zien waar de gusts zich bevinden, elke keer lijkt het dat er een deur open gaat. Het eiland Spinalonga waar het fort op staat ligt volledig in de gusts, geen plekje wordt niet geteisterd . We varen door naar de baai van Elounda.  Deze is over de hele baai maar max. 4 mt diep en bestaat uit azuur blauw water. Zeilend over zandgronden en stenen! Volgens de pilot zijn hier de gusts minder frequent en minder sterk. Was dat maar zo, in alle hevigheid worden we de hele nacht geteisterd door deze winden die van de bergen rond ons naar beneden denderen. Allen de strand disco overstemt af en toe het geraas, maar moet om 06.00 het hoofd buigen voor de wind die pas rond 10.00 wat tot bedaren komt. Echt geslapen hebben we niet.




Zaterdag 17 juli

We doen een poging om op eigen kiel naar het fort op het eiland Spinalonga tevaren, maar het waait zo om het fort dat we er van af moeten zien. We zoeken een boei op en zwemmen de hele dag.




Zondag 18 juli

We doen opnieuw een poging om het fort te benaderen het waait erg hard, maar nu zetten we door en zoeken een oppertje om te ankeren.  Dat lukt, het anker houdt ondanks de vlagen wind. Terwijl Lineke op de boot blijft, lanceren we onze rubberboot en gaan naar het fort. Het fort Spinalonga is in de eeuwen een belangrijke fortificatie geweest voor de bescherming tegen allerlei tribes die in dit gebied de bevolking teisterden . In 1579 bouwden de Venetianen op de ruÔnes een nieuw fort, hierdoor bleef het eiland lang uit handen van het Ottomaanse rijk, maar moest in1715 toch het hooft buigen. Tijdens de Ottomaanse periode groeide het fort uit met 1100 bewoners. In 1903 kwam er een eind aan de Turkse bezetting en kwam het onder Kreta.  Kretense politici beslisten dat het fort een isolatieplaats moest gaan worden voor leprapatiŽnten. Oorspronkelijk kwam het woord isolatie van patienten met besmettelijke ziekten van de naam van het eiland Isola, een eiland waarheen mensen met besmettelijke ziekten werden gestuurd. Spinalonga is zo'n voorbeeld. De laatste leprapatiŽnten verlieten Spinalonga in 1957. De plaats is imposant, vooral omdat het gespaard is gebleven van commercie terwijl ondanks de restauraties alles er nog zo puur uit ziet. Prachtige vergezichten over de baai en de Alure waar Lineke zich stand houdt tegen de vlagen wind die we van onze hoge positie over de baai zien aankomen. Als we terug varen op zoek naar een nieuwe ankerplaats blaast de wind twee keer de rubberboot die we achter ons mee slepen op z'n kop, een betere graadmeter voor de windsterkte, als je windmeter het niet meer doet, is er niet. We worden een beetje moe van al die wind om ons hoofd, maar gelukkig sterf hij weg als de zon ondergaat.




Maandag 19 juli

Het blijft maar hard waaien, maar we trekken er ons maar even niets van aan. Het stuk dat we nog moeten varen is zo'n 8 mijl en als het goed is krijgen we de luwte van de bergen of opnieuw gusts. Golven hebben we gelukkig niet omdat we aan de beschutte kant varen, maar de gusts komen dubbel zo hard naar beneden rollen. Met een klein zakdoekje als genua lopen we bijna uit het roer, zo hard gaat het. Zo varen we dan langs de kust en rotsen van het schiereiland Spinalonga en doordat de golven niet kunnen worden opgebouwd blijft Bart Jan vrij van zeeziekte. Dan zien we Agios Nikolaos voor ons, als een grote stad tegen de heuvel aangebouwd, opdoemen.  Ondertussen waait het zo hard dat het water begint te stuiven. Maar de haven komt in zicht! Een klein kaapje ronden en dan moeten we de haven zien.  Dat klopt, maar tevens realiseren we ons dat dit wel een enorme windhoek is. Eenmaal in de haven valt alles wel mee. Agios Nikolaos is een prachtige plaats meteen naast de Marina, een binnen- en een buitenhaven. Ook 's avonds is het oergezellig en we genieten daarvan met volle teugen.




Dinsdag 20 juli

We hebben nog een dag om wat te ondernemen, voordat we de boot bedrijfsklaar maken om hem twee maanden achter te laten. We huren een auto en gaan richting de zuidkust om in de Ha Canyon een wandeling te maken. We komen er achter dat we deze Gorge niet in kunnen en moeten de wandeling na een half uurtje staken. Vervolgens gaan we langs de zuidkust via Ierapetra naar Mirtos, een prachtig grindstrand met glashelder water. Heerlijk koel is het daar en geen wind om de oren.  Rond 16.00 uur doen we nog een poging om een grot te vinden, maar ook die poging kunnen we niet afmaken omdat na een adembenemende tocht door de bergen, het pad voor de ingang van de grot op een andere berg blijkt te liggen. Maar we hebben gezien hoe mooi Kreta is en dat is het belangrijkste. 




Woensdag en donderdag 21 en 22.juli

We maken de boot klaar voor de twee maanden in het water, ondanks al onze activiteit kunnen we onze lichaamstemperatuur goed beheersen. Ook zien we dat de landvasten de gust die hier binnen denderen goed opvangen, dus kunnen we met een gerust hart onze boot achter laten. Onze buurman die net een auto heeft gehuurd, wil ons naar het busstation brengen, hij weet hoe hoog we daar voor moeten klimmen, in dankbaarheid nemen we zijn aanbod aan.




We zijn aangekomen aan het einde van onze zeilreis. Een tocht die al 6 zomers duurt. Elk jaar is het anders en het verveelt nog steeds niet. We hebben dit jaar uitgebreid kennis gemaakt met Griekenland. De Peloponesis hebben we van de ene naar de andere baai verkend. We hebben gezien hoe groen het vaste land is en genoten van de opgravingen en zijn onder de indruk van de hoge beschavingscultuur die hier is geweest en waarvan we ons te meer realiseren dat die ook ons beinvloed heeft in de wijze hoe wij nu leven. We hebben de verschillen gezien tussen de Venetiaanse huizenbouw en de witte Cycladenhuisjes met de gekleurde deuren, hekjes en kozijnen, schitteren in de felle zon. We hebben genoten van het eten, de heerlijke tomaten, de verse feta en de olijven en af en toe het uit eten gaan op de gezellige terrasjes. Wat zullen we het missen, de zon van 's morgens vroeg tot 21 uur in de avond, en de heerlijke koele avonden wat elke keer weer een verademing is. Bijna nooit zweterig wakker worden, maar dat er een heerlijke briesje door je boot waait elke nacht. En dan die winden, je zeurt er over als ze er niet zijn en dat is veel gebeurd, je vervloekt ze als ze te hard zijn en ook dat is vaak het geval geweest. De gribfiles, onze zevendaagse weervoorspelling is steeds onze bijbel geweest om een juiste keuze te maken waar we ons oppertje tegen de wind konden vinden, als we zo vaak eenzaam door de Cycladen tuften. Griekenland is nog redelijk puur wat de watersport betreft, er zijn maar enkele marina's en de rest van de havens zijn nog niet gecommercialiseerd, zoals de rest van het bijna geÔndustrialiseerde toeristen bestaan van de Grieken. Eigenlijk kun je overal gratis liggen, je wordt handig in het water en diesel vergaren, want die hoef je echt niet te ontberen. Griekenland geeft je een gevoel dat veel mogelijk is, veel vrijheid en veel leef plezier. Kreta is een verhaal apart. We hebben nauwelijks zeilers gezien. We hebben in de maand juli alleen noord en noordwesten winden gehad, dus kun je alleen maar van west naar oost varen en je beschermen tegen deze winden als je 's nachts een oppertje vindt is niet altijd eenvoudig, vooral als het om een grote boot gaat. Maar Kreta is de moeite waard, het is meer een klein continent dan een eiland, de afstanden zijn groot, de bergen hoog en de afwisseling adembenemend, een aanrader. We keren nu met z'n drieŽn  terug naar Nederlanden.
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: