Een nieuwe horizon

Trip Start Jul 06, 2005
1
73
126
Trip End Jul 23, 2010


Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Greece  , Crete,
Friday, July 2, 2010

 


Zondag, maandag en dinsdag 27-29 juni


De afgelopen dagen zijn echte relax dagen, ware het niet dat we onze fietstocht hebben gestaakt omdat het up-hill toch wel erg tegen viel en onze bus niet terug ging en toen gelift hebben. Dinsdagochtend 03.00 uur vertrekken we bij volle maan, wat kan zo'n maan toch veel licht geven, vooral als er geen namaaklicht in de buurt is. Daarom zijn de lavarotsen die het havenhoofd vormen goed te zien. Het waait best en het belangrijkste is dat de windrichting west is. En dat zal de wind de hele oversteek blijven. Ook de windsterkte is vrij constant gedurende onze reis, iets wat de gripfiles niet voorspellen. Met een heel klein beetje motorverbruik zeilen we constant met 5 knopen op de teller. Ondanks de redelijke wind blijft de golfhoogte gelijk, een droomreisje wordt het, zelfs zo dat Lineke een uurtje naar bed durft te gaan. Misschien een beetje saai, maar met zo'n lange tocht moet je niet te veel verrassingen tegenkomen, en die komen we op ons pad niet tegen, zelfs geen zeilboot. We proberen zoveel mogelijk west uit te komen, omdat de winden aan de noordkant van Kreta van west naar oost gaan. We moeten eindigen aan de oostkant bij Agio Nicolaos, zodat we de komende dagen nog wat te zeilen over hebben. Om 15.00 uur zien we de bergen opdoemen en rond 19.00 uur varen we de haven in van Rethimno. Een haven/marina met alles er op en er aan, maar er is geen havenmeester, de havenpolitie regelt hier alles maar die zal zich de komende dagen niet laten zien. De steigerbewoners vertrouwen ons toe, maar niet te moeilijk te doen en gewoon af te wachten. Dat doen zij ook. Onze aankomst vieren we met een etentje, we hebben weer een doel bereikt! Rethimno is een drukke stad, een echte werkstad waar alles te koop is. De toeristen houden zich alleen bij de Venetiaanse haven op, langs de boulevard en in de oude stad. Maar wat een groot aantal restaurants en bars, als die allemaal nog moeten vollopen mag de avond nog lang niet om zijn. Het geeft iets verstikkends aan de stad, je kunt niet normaal lopen langs een tentje of je wordt er wel naar binnen gepraat. Ligt het water zo hoog aan de lippen? Met zo'n dichtheid aan winkeltjes en restaurantjes zou je dat wel zeggen. We zijn heel duidelijk terug in de Venetiaanse stijl wat de oude stad betreft met zijn balkonnetjes en zijn fortress even wat anders dan de duizenden witte blokken dozen van de Cycladen, maar ook dat was mooi!






Woensdag en verder. 30 juni tot  zaterdag 3 juli


Kreta is in onze ogen geen eiland, maar een land, vooral als we Kreta vergelijken met de Cyclade eilanden. Er is een grote historie (van de Minoische tijd tot de tweede wereldoorlog), veel opgravingen, de bergen zijn zo hoog dat er in de winter sneeuw op ligt en er is ontzettend veel natuur. Dus we staan al weer te dringen om zaken te gaan ondernemen. Daar hoort in eerste instantie een stadswandeling in Rethimno bij, waar de Venetiaanse architectuur in de oude stad nog goed te bewonderen is, een architectuur die we even door de Cycladen uit het oog zijn verloren. Als we met de bus een tocht naar de zuidkust van Kreta maken, zien we hoe hoog de bergen en hoe groen de valleien zijn. Ook de afstanden zijn best fors, dus een eilandje in een of twee dagen bekijken is er niet meer bij. We hebben nog een week voordat Bart Jan aankomt in Iraklion. Dus moeten er weer nieuwe plannen worden gesmeed. Een ding staat vast, we moeten met de boot niet verder west, maar langzamerhand richtig Aya Nikolaos zien te komen, omdat de Meltemi vroeg of laat gaat waaien. Dat moet ergens in juli beginnen, en dan zit je hier vast met de boot, zeggen de kenners, je haren waaien van je hoofd en je hebt een hele goede haven nodig, zelfs Iraklion is dan geen pretje. We besluiten voorlopig in de Meltemi proof haven van Rethimno te blijven om de verdere omgeving te bekijken en we gaan pas verhuizen naar Iraklion als Bart Jan daar aan komt. Die wil de Samaria kloof beslechten, en daarom lijkt het ons een goede oefening als wij zelf de Imbros kloof voor onze rekening nemen, die de helft korter is. Aangezien er zeer beperkt bussen rijden naar Imbros huren we een auto. Je bent dan wel het dubbele kwijt van wat de bus gekost zou hebben maar je bent ook een stukje vrijer. Omdat de temperaturen nu ver boven de 30 graden zijn, vertrekken we vroeg. Opnieuw doorklieven we het gebergte van Kreta en zien opnieuw hoe groen en bewerkt de valleien zijn.  Bijna bij de Zuidkust vinden we het plaatsje Imbros waarvan gemeld wordt dat het een goed alternatief is voor de Samaria kloof: minder toeristen en korter. In tegenstelling tot de Samariakloof is de Imbros kloof een bedding die opgedroogd is en uiteindelijk een weg blijkt te zijn over een rivierbedding vol met kiezels.  Een echte aanslag op je voeten. Het is een prachtige tocht. Steeds hoger worden de bergen om je heen en steeds groener de natuur. Onafgebroken hoor je de krekels de hele weg. Halverwege komen we tussen twee wanden te lopen die uiteindelijk op een afstand van 160 cm uit elkaar staan. Na drie uur hebben we de Imboskloof beslecht. Aan het eind staat een vreselijk aardig meisje ons te verwelkomen voor haar cafeetje. En als de taxi ons weer naar onze auto brengt zijn we even stil en onder de indruk dat we eerst 2000 meter moeten stijgen en een weg van 18 km moeten overbruggen. De dag is alweer bijna om, we nemen nog een duik aan een van de stranden aan de noordkant en leveren de auto in na wat extra inkopen in een wat grotere supermarkt.
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: