Ios een eiland vol belofte?
Trip Start
Jul 06, 2005
1
70
122
Trip End
Jul 23, 2010
Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
Íos, South Aegean, Greece
Tuesday, June 22, 2010
Zondag 20 juni
De wind is terug, de gusts rollen met geweld naar beneden. We moeten de ankerketting steeds strakker zetten om niet tegen de wal te komen. Uiteindelijk staat hij zo strak dat we minstens een meter vrij hebben van de wal en onze nieuwe loopplank doet zijn dienst weer keurig. De diesel is bijgetankt en vanochtend heeft ook de waterauto onze reserves bijgevuld. Het is Vaderdag, dus een verwendag. Maar door de harde wind blijven we maar in de haven en maken we de sprong morgen naar Ios aan de oostkant om voor de echte harde wind die morgen gaat losbarsten een oppertje te hebben. Op zo'n zondagochtend is er een heel spektakel in de haven. De vissers zijn urenlang bezig om hun netten voor te bereiden voor de komende middag , de vis die zij over hebben wordt zo langzamerhand verkocht, de ferries laden en ontladen hun passagiers en vrachtwagens in deze storm, vrachtwagens kunnen af en toe niet op de ferrie komen, zeilboten in de haven vertrekken en andere komen weer aan. Maar er is een dissonant, de kade moet om 17.00 uur leeg zijn in verband met de aankomst van een ferrie. Deze ferrie zal i.t.t. alle andere keren de hele kade nodig hebben om te draaien. Weg wezen is het parool van de havenpolitie. We gaan voor anker in de haven rond 13.00 uur en zien van deze plek alle naderende boten eerst vastmaken op de kade en na een gesprek met de havenpolitie in onze buurt ankeren. Met de kop in de wind liggen we behoorlijk rustig en vermaken ons best met alles om ons heen en een paar fijne boeken. Aangezien we al de hele middag als een huis op het anker liggen, durven we de boot even alleen te laten. Aan de overkant van de baai is een mooi restaurantje met een terras waarop je de hele baai kan overzien, dus wat let je op zo'n winderige Vaderdag?
Maandag 21 juni
De wind is bijna helemaal gaan liggen. Wat kan het ook rustig zijn in zo'n baai. Vandaag willen we naar Ios, een eiland dat bekend staat over alles wat God verboden heeft dat daar allemaal mag. Voor ons zal het ook de springplank zijn om naar Santorini (Thira) te gaan. Hoewel we water en diesel hebben is onze proviand bijna helemaal op en moet er ingeslagen worden. Dit gaat niet lukken in de haven van Folegrandos, maar wel op Ios. Zo op de kaart lijkt de haven van Ios niet erg beschermd te zijn voor de stormachtige wind die vanaf 18.00 gaat opsteken. We moeten eigenlijk gaan voor de baai aan de oostkant van het eiland (Ormos Tris Klises), maar daar zijn geen faciliteiten, over ankeren staat er in de pilot “not good holding” dus moeten we op onze boot blijven en zien we niets van het eiland. Aangezien de stormachtige wind 3 dagen zal blijven staan, moeten er eerst boodschappen worden gedaan in Port Ios, en we stellen onze beslissing maar even uit. Maar als je weg wilt varen, moet je anker niet geklemd zitten tussen de rotsen. In het woelige water heb ik gisteren bij het ankeren de witte ondergrond aangezien voor zand, maar het blijken rotsplaten te zijn waar het anker tussen is gekomen. Twee zwemmers die plotseling opduiken met flippers aan hun voeten, zijn bereid naar de vier meter diepte te duiken. O, wat hebben we weer een geluk, als een van hen in staat is het anker onderwater los te wrikken, iets dat met hard varen met de boot niet lukte. Het blijken twee Zuid Afrikanen te zijn die keurig Nederlands spreken en nu even onze reddende engelen zijn, Diep onderwater duiken is voor mij altijd al een gruwel geweest, maar eens zal ik er toch aan moeten geloven als er geen reddende engelen in de buurt zijn, je moet op een duikcursus gaan zegt Lineke steeds. We motorzeilen weg uit Folegrandos en varen lang de zuidkust van onbewoonde rotspartijen en langs het bijna onbewoonde Sikinos naar Port Ios. Deze heeft een baai -ingang die nauwelijks te onderscheiden is van de kustlijn. Dit komt omdat de baai een S-bocht maakt waardoor de rotspartijen een aaneengesloten kustlijn lijken te zijn. Maar als we de kust op een 100 meter genaderd zijn, dan zie we hoe het werkelijk in elkaar zit. Gelukkig hebben we veel vertrouwen in de GPS, waardoor we bijna blindelings naar de rotspartijen toe durven te varen. Als we de vuurtoren plotseling ontdekken, weten we dat de GPS ons goed geleid heeft. Door deze S bocht is de baai wel degelijk beschermd tegen alle winden en als er dan ook nog meerboeien liggen waardoor je je van de kade kunt vast maken, zonder je eigen anker te gebruiken, beslissen we hier het stormachtige weer af te wachten. We maken met de bus nog een ritje naar de Chora, waar we een prachtig plaatsje vinden , zoals Naxos of Naousa met honderden winkeltjes en prachtige uitzichten als je maar hoog genoeg klimt in het stadje. Hier zien we dan ook uitgebreid hoe de baai zich naar Port Ios kronkelt en zodoende ons tegen de meeste winden beschermt. Ondertussen hebben we al ervaren dat de ankerboeien met 30 mm touwdikte en er splinternieuw uitzien, niet voor niets moeten worden gebruikt. Als de veerboot binnenkomt wordt de haven een dansende massa en zoals al in de pilot staat beschreven, boten die niet goed vast zitten of te dicht op de kade liggen “will be smashed on the kay”. Gelukkig zitten we redelijk strak op de lijnen en ver genoeg van de kade. Ook hier zijn technieken voor om je lijnen zo strak mogelijk te krijgen om een nacht schade vrij te blijven. We zien zeilschepen die de spanning op de touwen zetten door de motor krachtig te laten draaien. Eerst lijkt het me een beetje onzin, maar als de eerste ferrie de haven uit is moeten wij onze lijnen fors aantrekken om de rek, die ons meer naar de kant brengt en ons schip scheef op de kade plaatst er uit te halen. Het stormachtige weer komt niet om 18.00 uur, maar om 24.00 uur. We hebben best nogal wat water voor ons, dus het wordt flink hobbelen en botsen tegen de golven, die door een onbedaarlijk loeiende wind worden voortgestuwd. Het gaat een leuke nacht worden.
Dinsdag 22 juni
Om 06.00 worden we wakker door een enorm lawaai van golven die tegen onze achterkant aanslaan en het schip enorm doen dansen, we worden bijna tegen de kade geslagen. De veerboot is gearriveerd. Plotseling zie je in het ochtendgloren iedereen op zijn schip. Als de veerboot weer weg is, zijn opnieuw de lijnen te slap en trekken we met de lier alles nog strakker. De wind lijkt iets tot bedaren te zijn gekomen, dus pakken we na deze onderbreking nog twee uurtjes slaap. Om half twaalf gaan we met de bus naar Psathi We moeten ons wel een beetje dwingen de boot achter te laten in deze heksenketel van golven. Maar de nacht heeft bewezen dat de boot goed ligt, dus zal hij overdag ook goed liggen en daarbij is de wind wat afgenomen. We hebben voor het strand van Psathi gekozen omdat de bus dan het hele eiland doorkruist , waardoor we een goede indruk kunnen krijgen van hoe het eiland er uitziet. Net als Folegrandos is het eiland dor en vol stenen en er wordt er niets verbouwd. Er zijn wel mooie stranden, waar we heerlijk van gebruik maken en met deze wind is het eerder te koud dan te heet. Tegen de avond begint het weer fors te waaien en de swell neemt weer toe.
Woensdag 23 juni
Het is toch een relatief rustige nacht geworden, zelfs heeft geen ferrie zich om 6.00 uur gemeld. Maar veel zal er vandaag niet veranderen, het blijft hard waaien en de swell zal blijven binnenrollen. We besluiten dit keer van de harde wind gebruik maken. Er is west voorspeld en dat betekent halve wind naar Santorini We hebben 3 opties, als de golven te hoog zijn kunnen we afzakken naar de oostkust van Ios, zoals we al eerder in ons hoofd hadden, we kunnen door de Kaldeira (krater van Santorini), maar dan zitten we aan de hoge kant met alle wind, of achterom langs de oostkust van Santorini. Uiteindelijk doen we het laatste. Naarmate we uit de beschutting van Sikinos komen nemen de wind en de golven toe. De laatste zijn zeker twee meter hoog, maar het is te doen met een gereefd grootzeil en genua. We maken 5.5 knopen voortgang en het is echt fijn zo te zeilen. Als we eenmaal aan de oostkant van Santorini zijn, zijn de golven grotendeels weg, maar de wind neemt in vlagen geweldig toe. Het zijn weer de gusts waar we last van hebben. Het is goed oppassen geblazen, de wind kan zich ineens verdubbeld hebben in snelheid. Op het water is dat goed te zien. Naarmate we verder Santorini aan de oostkant omzeilen nemen de wind en de golven toe. Alle stranden zijn met grote schuimkoppen bedekt en we krijgen de wind steeds meer op de kop. We zetten de motor bij, maar moeten bij de laatste kaap ver in zee gaan om snelheid te houden. De golven keren zich nu tegen ons en zijn meters hoog geworden. Om de kaap is het een enorme schuimmassa en de moed zinkt een beetje in onze schoenen om de laatste kaap echt te ronden. Wat een schuim! Toch maken we een gijp als we denken voldoende afstand te hebben van de kaap en zoeken de kust af voor de haven van Vlikadha. Met behulp van de GPS zien we de haven liggen, maar ook nog steeds dat schuim. Dit moet door de jetty komen, die de aanstormende golven laat breken en de haven ligt aan lagerwal. Eindelijk zien we de ingang en sturen door een bruisende zee die door de brekende golven alle kleuren blauw tot groen heeft. We roepen de haven op en op kanaal tien we krijgen wonder boven wonder antwoord. We vragen of het te doen is binnen te lopen en of er plaats is. We begrijpen niet helemaal wat de havenmeester zegt, maar we zetten door. De opening die geflankeerd wordt door een rode en een groene staander is steeds even vrij van golven als de vorige golf uiteenspat tegen de jetty. Het gaat lukken schreeuwen we om het hards en als we binnen varen merken we dat de havenmeester ons nauwlettend in de gaten houdt en door de marifoon roept “captain more to the right”. Dan zijn de golven in eens weg, we zijn binnen! We halen het grootzeil in, alle stootballen en touwen naar buiten. Met de havenmeester gaan we in discussie over een betere ligplaats, maar we zien in dat de kopse kant van de ponton nog niet zo slecht is. Daar liggen we dan, wel even slikken, zeilen met iets meer wind dan we al die tijd gewend zijn geweest. Na ons komen er nog twee boten binnen ] , en elke keer wordt ons eigen verhaal verfilmd.
