Hoe omgaan met voorspelde wind

Trip Start Jul 06, 2005
1
56
138
Trip End Jul 23, 2010


Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Greece  , Peloponnese,
Thursday, May 20, 2010

Maandag 17 mei, eerst maken we de zaken met de reservering rond, het lijkt nu dat er 100 euro is afgeschreven van onze account, dus dit moet goed gaan, nu wachten op een bevestiging vanuit Kreta. We halen het anker op en zeilen naar Petalidhion 10 mijl noordelijker van Koroni.  De pilot zegt dat dit het oorspronkelijke Koroni is geweest. Voor ons is het belangrijkste dat we minder last hebben van de swell, want je wordt gek van al die rollers. Het wordt een prachtig zeiltocht langs de hoge wal en dus geen hoge golven en beschermd tegen teveel wind. Toch hebben we drie riffen gestoken en dat werkt prima. Door een zo'n klein mogelijke grootzeil kunnen we onze genua naar hartenlust groter en kleiner maken door deze uit en in te rollen. En dat is nodig, af en toe is er geen wind en 5 minuten later moet je van je genua een washandje maken om niet uit het roer te lopen. Eens te meer zien we hoe groen deze vinger is en wat een prachtige huizen er staan. De haven van Petalidhion blijkt helemaal verzand te zijn en ankeren we in dat zelfde zand voor het dorpje. Dit blijkt een dorpje van niks te zijn, maar rollende golven zijn er niet ondanks de harde wind.








Dinsdag 18 mei



Dinsdag gaat het anker op voor Kalamata, de tweede stad van Griekenland en de hoofdstad van de provincie, daar moet wat te beleven zijn. Het begint al lekker te waaien en daarom laten we het derde rif in het grootzeil zitten, maar na een uurtje is het weer motoren geblazen, maar dat is van korte duur. Opnieuw wakkert de wind aan en het gaat steeds harder en harder. We rollen bijna alles weg, en nog hebben we onze handen vol om de boot recht te houden. De wind komt met geweld de zeer hoge bergen die Kalamata omringen afdenderen. Bij de haveningang tuigen we af tegen de wind en tuffen de haven in. Onze eerste echte haven waar je moet betalen. Op onze fietsjes gaan we de stad in, er is echt een havengebied, waar veel gebouwen verwaarloosd staan. Maar de stad is levendig er is een fietspad door de hele stad en we maken ons rondje, er zijn prachtige basilieken , we komen in een klooster en ook hier is een een fort uit de tijden van de kruisvaarders. Aan het eind van de dag rijden we voldaan terug naar de haven en we hebben zin om eens een echte douche met heet water te nemen, maar dat valt erg tegen, het zeewater heeft een betere temperatuur.



De wind is niet meer weg te denken, elke dag is er tussen de perioden van weinig wind heel veel wind. Maar we moeten wel verder, we trekken een beetje op met een Engels, een Zwitsers en een Belgisch echtpaar. De tendens van de laatste twee is vooral voorzichtig zijn en geen risico's nemen. Zij hebben dan ook de meeste ervaring. En als je in zo'n groepje zit dan kom je nergens met wind. De komende 7 dagen is het harde wind uit het westen. Dat betekent dat als je van Kalamata vertrekt, je in een keer door moet om kaap Tainaro te ronden om naar de volgende vinger te komen. Je zit aan de lage wal , in alle haventjes en baaien rolt de zee binnen, dus vluchthavens zijn er niet. Honderd keer raadpleeg ik de gribfiles en denk dat woensdag de beste dag is. De eerste 7 uur zeer matige bakstag wind, daarna 3 uur harde wind en eenmaal na het ronden van de Kaap, kat in het bakkie: beschermd door de zeer hoge bergen beschermd tegen de wind en de rollers. Donderdag zou er de eerste 7 uur geen wind staan en daar na de zelfde harde wind en regen, vrijdag identiek aan donderdag en de hele dag regen, zaterdag en zondag meer wind, dus wordt het woensdag, morgen dus.








Woensdag 19 mei



Eerst moet er afgerekend worden op het kantoor van de havenmeester. Daar kom ik de Belg tegen die ook het plan heeft opgevat te vertrekken, dat geeft moed! Om 0900 uur vertrekken we met een heerlijk windje, ons derde rif zit nog in het grootzeil We houden de motor bij om 5 knopen te varen, op zo'n afstand moet je snelheid houden, anders duurt het eindeloos. We moet 50 mijl overbruggen. De motor blijft er bij maar vanaf 13.00 uur gaat hij uit en Lineke zegt nog: “voor hoe lang” . Het is niet meer opgehouden met waaien. We reven langzamerhand ook de genua steeds meer naar binnen. De golven bouwen zich op, vooral als ook de westkant van de baai ophoudt, hebben de golven vrij spel, we hebben hier het gebied waar de Ionische en de Aegeische zee samen komen en dat belooft niet veel goeds. Om 17.00 uur zien we de kaap als een enorme granieten blok uit het water reizen, de zee is bijna wit van de overslaande golven en de golfhoogte ligt in de buurt van twee meter. Meestal gaan de golven soepel onder ons door, maar af en toe vergissen ze zich: grote rollers komen over ons dek. Onze windmeter heeft het vandaag opgegeven, maar het moet op z'n minst een 5 beaufort zijn, en het zijn vooral de korte hoge golven en rollers die het echt onaangenaam maken. In gedachten doen we als Odisseus, we roepen Poseidon op in onze gedachten om de zee een beetje te kalmeren. Maar hij geeft nauwelijks een gebaar. Rond 18.00 ronden we kaap Tainario, dan moet het leed geleden zijn. Maar in tegendeel, het lijkt of de wind verder aan het toenemen is als we de baai Lakonikos Kolpos binnen varen. Wat een wind, het moeten zeer harde gusts rechtstreeks van de bergen zijn die hier ons leven verzuren. We hebben nog 5 mijl te gaan naar het baaitje Porto Kayio en daarvoor moeten we langs de kust. De boot is haast niet meer te houden, we doen de genua weg en proberen dichter bij de kust te komen, daar moet je toch beschutting vinden. Nee dus, het lijkt er alleen nog harder te waaien. Uiteindelijk krijgen we de ingang van Porto Kayio in ons vizier. Het staat loodrecht op de wind, met de motor draaien we 1.5 mijl per uur en zo gaan we met een slakkengangetje in de richting van de ingang.  We zien plotseling een scheur in het grootzeil verschijnen, maar bij nadere inspectie blijkt het een stiknaad tezijn die los is. We halen snel het zeil naar beneden om geen verdere schade op te lopen. Er liggen een zestal schepen voor anker, we manoeuvreren ons er tussen en laten het anker met een diepe zucht vallen. Het is een eigenaardige baai, we zijn door een nauwe opening gekomen en zien grijze huizen en gebouwen tegen de bergen aangeplakt.  Zou het grijs als een schutkleur dienen, om de rest van het grijs van de bergen niet te verstoren. Vroeger is deze baai gebruikt door de Venetianen, voor de Turken is het een piratenbaai geweest, de sfeer is er nog wel een beetje te proeven. Alles lijkt er dor te zijn, er lopen slechts kleine weggetjes naar de enkele huisjes. Maar het zal geen Griekenland zijn, ook op deze plaats aan het water staat een taverne.  Ik begin aan de zeilreparatie terwijl Lineke het eten voorbereid. Ook in deze baai blijft de wind om je oren vliegen en om 24.00 uur is het nog niets anders.
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: