Einddoel gehaald, maken ons op voor de terugreis

Trip Start Jul 06, 2005
1
20
138
Trip End Jul 23, 2010


Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Spain  ,
Monday, August 21, 2006

Donderdag 3 en vrijdag 4 augustus.

Als we wakker worden is de lucht inktzwart en het regent. We besluiten ons nog maar eens om te draaien en onze tocht naar Viveiro met een dag uit te stellen. We liggen in een beschutte baai en bij een leuke stad, niets komt ons te kort. Als het 's middags droog is bezoeken we Castropol en gaan terug naar Ribadeo om nog wat boodschappen en telefoontjes te plegen. Onze gasbrander die volledig is stukgebrand proberen we tevergeefs te vernieuwen. Maar met wat kunst en vlieg werk zijn we instaat de brander weer optimaal aan de praat te krijgen. Windguru geeft een NO wind met nog geen meter swell en windkracht 3. Maar als we vrijdag om 8.15 uur vertrekken lijkt dat helemaal te kloppen tot 10.00uur. Dan valt als een openslaande deur de wind naar binnen en staat er bijna windkracht 6 op de teller. We hebben hem gelukkig bakstag, maar omdat de swell, inmiddels bijna 2 meter is geworden en uit het NW komt, lijkt de oceaan een hutspot van golven te worden. We rollen de genua wat in, maar onze windvaan die we weer eens van stal hebben gehaald, doet ons steeds oploeven. Gelukkig trekken de zwarte wolken over ons heen en blijft het redelijk blauw. We maken gemiddeld 6.5 knopen op onze GPS en zien de bergen die zwart afgetekend zijn door de donkere wolken aan ons voorbij schieten, zo gaan we van kaap tot kaap, van kustplaatsje tot kustplaatsje. Binnen alle limieten denderen we de Ria van Viveiro binnen. Nu de rollers achter ons. We rollen de genua geheel naar binnen en op het grootzeil proberen we op koers te blijven. We maken een keer een klapgijp en komen dwars op de golven en loeven op, maar door met alle macht aan het roer te trekken krijgen we de Alure weer in de goeie baan. Eenmaal achter de golfbreker, keert de rust weer terug, 30 mijl in ca. 5 uur dan kun je zeggen dat je hebt gezeild, en dat wilden we toch zo graag na al die windloze dagen of de dagen dat de wind tegen zat! Viveiro is een kandidaat winterhaven, dus informeren we naar de mogelijkheid op het droge te overwinteren, naar nautische winkels voor onderdelen, busvervoer naar Santiago de Compostella, internet faciliteit etc.

De havenmeester (Paco) is heel aardig en wat hem betreft, kunnen we hier overwinteren op de kant. Der prijs moeten we afmaken met de andere havenmeester (Pancho). Maar Pancho heeft alleen tijd voor Spaanssprekende gasten, maar als het uiteindelijk lukt, worden vrijblijvende afspraken gemaakt. Om te fourageren is het geen probleem, maar onderdelen voor de boot of snelle busverbindingen (160 km van Santiago de Compostella) zijn er niet. Dus naar Viveiro kunnen we in principe, het is een aardige plaats en met de fiets toeren we door het hele plaatsje.

Zondag 5 augustus

De vrijblijvendheid in de haven is toch wel erg groot. A;ls wij de volgende dag willen vertrekken is er geen havenmeester te bekennen. Omdat we eventueel nog terug willen en de diesel nog moeten betalen, geven we de gemaakte kosten en de sleutel van het hek in een enveloppe aan het Nederlands Hallberg Rassy 42 schip, Just Medio uit Herkingen en vertrekken voor Cedeira, zo'n 30 mijl verder in een Ria. Bij Finesterre staat een gale (storm)waarschuwing, maar voor onze kust wordt 3-5 NO opgegeven met een golfhoogte van 1 mt. Amerikanen met een giga zeilschip vinden de waarschuwing al voldoende om binnen te blijven, maar gelukkig denkt een ander groot schip onder Belgische vlag daar anders over. Gelijktijdig varen we op maar spoedig raken wij ze uit het zicht. Logisch, we hebben te veel gereefd, en besluiten na een tijdje alle riffen uit het grootzeil te halen. Maar bij de eerste kaap is het al raak, de wind neemt toe en het water is onrustig, de golven die we bijna achter hebben worden hoger. Gelukkig is de richting van de swell en die van de windgolven bijna het zelfde, los van rond om de kapen is het veel minder hutspot dan een paar dagen geleden. Bij het passeren van de tweede kaap neemt de wind toe tot 5 en soms 6. Door de achterlijke wind klappert de Genua behoorlijk en we besluiten deze uit te bomen naar de zelfde kant van het grootzeil om toch maar op koers te blijven. De windvaan loopt herhaaldelijk uit zijn stuurrichting en het wordt ouderwets met de hand sturen. Achterom kijken doe ik niet graag als ik die rolles zie aankomen en absoluut niet kan inschatten wat ze met de boot doen.. Dus maar concentreren op de voorkant en het schip rechthouden. We zien dat we eigenlijk verder uit de kust zouden moeten, om de windversnelling en het onrustig water rond de Kapen te vermijden. Maar we zijn al zo ver, dat we besluiten de huidige koers te continueren. We scheren over de pieken van de onder ons schip lopende golven maken snelheden van meer dan 7 knopen en de wind komt tot 18 m/s dat erg sterk in de buurt komt van windkracht 7. We hebben eigenlijk te veel zeil op en we moeten echt aan het roerhangen om alles recht op te houden. Maar dan komt de Ria van Cedeira in zicht en loeven op om hem goed binnen te varen. Opnieuw valt de stilte om ons heen als we het geluid van de brekende golven achter ons hebben gelaten, we halen de spi-boom uit de genua en varen verder de baai in om een ankerplaats te vinden. D e Belgische boot Blub ligt er al een uurtje, de bemanning komt bij ons aan boord en onder het genot van een biertje en verhalen, kicken we af van deze zeiltocht.

Maandag 6, 7 en 8 augustus
Maandag gebruiken we om de baai te verkennen. Het plaatsje dat vanuit de baai niet groter lijkt te zijn dan een paar huizen, blijkt bijna de grote van een stad te hebben. In een internetcafť verstuur ik mijn zesde entry. Het waait nog hard en ook ww.windguru.cz geeft voor de hele weekt veel wind en hoge golven op, dus maar even van deze baai blijven genieten. We maken daarom een wandeling in de bergen en vinden toch wel een bijzondere begraafplaats, eigenlijk moet ik zeggen opbergplaats voor de dode lokale bevolking. Wat volgens mij in Nederland niet mag, hier worden de mensen in nette schuurtjes bijgezet.

Woensdag 9 en 10 augustus
De hele nacht heeft het met korte tussenpozen gegierd van de wind. Mogelijk is het een wind zoals de Franse mistral en de Spaanse galernas die we bij de PyreneeŽn hebben mee gemaakt. De voorspelling is het meest gunstig voor ons op woensdag (3 tot 5 beaufort, NO en een swell van 1.40m), de rest van de week is de swell 2 meter. We zijn zeer ambivalent over het vertrekken naar El Ferrol in voorlopig de laatste Ria, zo'n 25 mijl verder. Met een aantal Franse zeilers hebben we de tactiek om niet opnieuw (zoals zondag) een speelbal van achteroplopende golven te worden, uitvoerig besproken. Eerst steken we ver op om in 117 meter diep en relatief rustig water te komen en varen 10 mijl Noordwest om nu de golven dwars en een hoek (120 graden) met de wind te hebben. Dan maken we een gijp en zetten koers op de kust waarbij we opnieuw een hoek maken met de wind van 120 graden. We vertrekken om 9.30 uur, half verwege de ria hijsen we het grootzeil dat zoveel mogelijk is weggereefd en vervolgens steken we de Oceaan op. We worden eerst nog beschermd door kaap Lameda maar langzamerhand nemen de golfhoogte en de wind tot respectievelijk 2 meter en 5 knopen toe. Onze strategie lijkt te werken, we houden goed de druk op het zeil, geen geklapper meer, we maken nu met gemak de genua kleiner en er zijn geen golven die over het schip slaan. We moeten wel met de hand sturen, want ondanks het weinige zeil is de druk op het roer groot als de golven dwars onder ons door lopen. Bij de kust en de laatste kaap wordt de zee weer wat rommeliger, maar het gaat goed en we komen veel minder gestrest in onze nieuwe Ria de el Ferrol aan. Om el Ferrol te bereiken hebben we de laatste paar mijl tegenwind, en als we langs een prachtig baaitje komen ankeren we daar en genieten van een uitgestelde lunch. El Ferrol blijkt een grote overslag haven te zijn en de stad heeft nauwelijks een plaats voor plezierjachten. Met alle industrie in de naaste omgeving keren we een beetje teleurgesteld om en zoeken ons baaitje weer op nadat we ook bij een heel vriendelijk ogend plaatsje Mugardos geen anker of afmeer plaats konden vinden. Daarnaast waait het weer meer dan 6 beaufort vanuit de bergen, waardoor ons eerder gevonden baaitje ons de enige optie lijkt. We liggen in een loeiharde wind voor anker in een prachtig beboste ria. Dan in eens ontstaan er giga rookpluimen op de bergtoppen die we meteen associŽren met de uitstoot van een van de industrieŽn die we rondom el Ferrol hebben gezien. Maar niets is minder waar, het blijken bosbranden te zijn die mogelijk net ontstaan zijn. Het blijft branden en aangewakkerd door de harde wind zien we de bossen door een lopend vuur km voor km verbranden. Ook de volgende dag zien we onverminderd grote rookpluimen en een vlammenzee opstijgen. Tot onze verbazing zien we nu ook aan de andere overkant van de baai giga rookwolken en vlammenzeeŽn opstijgen, maar nu op de heuvel waar de grote stad el Ferrol en zijn industrie afgrenst. Op de wereldoproep horen we dat Spanje Europese hulp heeft ingeroepen voor de ettelijke branden die in Galicia woeden.
's Morgens hebben we toch een meerboei kunnen vinden in Mugardos, een heel gezellig vissersplaatje wat heel mooi wordt opgeknapt met Europees geld, zoals dat gebeurd bij alle Spaanse plaatsje aan de Atlantische Oceaan. Al betaalt Nederland voor zijn gevoel te veel aan de EU, we kunnen er nu ook van genieten. We zwemmen in het nu plotseling ijskoude zeewater en maken een wandeling in de bergen die nog vrij zijn van bosbranden.

Vrijdag 11 augustus

Het waait vanochtend een stuk minder en als we rondom ons heen kijken, lijken de branden gedoofd te zijn. We maken los van onze boei en zeilen de smalle Ria El Ferrol uit naar Sada, een marina die mogelijkheden heeft voor winterstalling. De wind is nog steeds oost als deze tegen de middag komt opzetten. Zodra we dieper de Ria de Betanzos invaren worden we wat beschermd door de bergen, en is het zeilen met alleen de genua heel plezierig. Sada heeft een gloednieuwe haven met alle mogelijke voorzieningen en echte winkels waar je nautische zaken kunt kopen. Bij het informeren voor de winterplek wordt het ons duidelijk dat alles een prijskaartje heeft, hier is overwinteren het dubbele van dat wat we hebben opgekregen in Viveiro. De volgende dag zetten we koers naar La Coruna, ons einddoel. Het is wederom prachtig weer en we merken meteen al dat we weer te laat zijn weggegaan. Het lijkt wel of rondom 12 uur de wind gaat opsteken tot meteen 5-6 beaufort. Om in La Coruna te komen moeten we weer naar zee toe, maar met oostenwind zijn we beschermd door de kaap. Het gaat goed totdat we in het zee gat zitten, waar de swell met aardige jongens binnen komt. Toch lukt het ons aardig goed zigzaggend de Ria van Coruna in te varen, zonder de controle over het schip te verliezen door de behoorlijke rollers die achter ons op komen lopen. La Coruna is wel de grootste stad aan de noordkust van Spanje en met zijn giga golfbreker en zijn torenhoge flatgebouwen die in dit gedeelte van de Ria een massief waterfront vormen is het een imposante ervaring om zeilend de haven binnen te komen. We vinden onze Belgische medezeilers terug in de andere marina en maken gezamenlijk kennis met het nachtleven van La Coruna. In elke haven is er in Spanje op zaterdag een festival, nu dat ontbrak ook niet in La Coruna.

Zondag 13 augustus
Als onze Belgische medezeilers al om 8 uur de haven verlaten om verder te gaan (uiteindelijk gaan zij naar Brazilie) maken wij ons op om de stad te bekijken aan de hand van het Coruna gidsje. Terwijl we horen dat het weer in Nederland niet aangenaam is, lopen wij in een zonovergoten stad van al het moois te genieten. We lopen over schitterende pleinen, zeer karakteristieke straatjes en kerken, flaneren over de boulevard met zijn mega strand, bezoeken het Museo de Belas Artes met een prachtige collectie schilderijen en gaan uiteindelijk met het San Fransisco trammetje terug naar de boot. Terug in de boot vinden we een smsje van onze Belgische medezeilers dat, ondanks de 35 knopen (windkracht 8) zij veilig zijn aangekomen in Camarinhas, zo'n 30 mijl verder. Maar die plaats komt voor ons volgend jaar aan de beurt.

Maandag 14 augustus

We willen ons onderzoek voor een winterberging voortzetten en daarom verlaten we om 9.00 net voor de kentering La Coruna om terug te gaan naar Ria de Bentanzos om nog een andere haven te bekijken en om later op de dag met de de vloedstroom 4 mijl de rivier op te varen naar het stadje Betanzos, uitvoerig beschreven in de La Coruna gids. Het is zoals elke morgen bijna windstil en een prachtige gelegenheid zonder veel zorgen de zee even op te steken en dan snel de Ria in te zakken. Ares is een bijna nieuwe haven en biedt een aantrekkelijke prijs voor de winterstalling, net tussen het hele goedkope Viveira en het dure Sada of La Coruna. Ook hier hoeven we niet af te spreken, plaats is er. We ankeren in de zelfde baai en wachten op het instromend water om naar Betanzos te gaan. De wind is van af 11.00 al weer op bijna storm sterkte en daarom vliegen we alleen maar op een stukje genua en de stroom mee richting de ingang van de rivier. Staat er al genoeg water? Nog voor we de bruggen onderdoor zijn gaan we over stukken die niet meer dan 80 cm diep zijn en worden verschillende keren door rubberboten aangehouden die duiden dat het voor ons te ondiep is. Ovni's met ophaalbare kiel kennen ze hier vermoedelijk niet. Als het ons te gortig wordt, we maken een snelheid van bijna 5 knopen, maken we een tussenstop om het water nog wat verder te laten opkomen. We zijn nog nooit zo diep het Spaanse achterland ingezeild. Net voor Betanzos en zijn lage brug laten we het anker opnieuw zakken. Als we zitten te eten in het omliggende groen van de rivier komt een bezorgde delegatie uit het stadje aanvaren. Ook zij zijn bang dat we bij laag water scheefzakken of omvallen. We maken een tekening van de boot en duiden op de ophaalbare kiel. Ze zijn gerustgesteld en gaan terug. Als wij het stadje met onze rubberboot in tuffen blijkt daar een groot feest aan de gang te zijn. Toch maar even meegenomen.

Dinsdag 15 augustus
Vandaag is Betanzos aan de beurt om eens uitgebreid te bekijken. We laten de boot vooranker liggen en met de rubberboot gaan we opnieuw naar het stadje. Betanzos is een zeer oud stadje met vooral veel kerken uit de 14 eeuw. Betanzos is rondom ingesloten door de Rio Mandeo en gebouwd op een hele hoge heuvel, wat heel wat gesjouw oplevert. Betanzos is puur, maar het is ook duidelijk dat in tegenstelling tot alle andere plaatjes tot nu toe bezocht, veel vergane glorie herkenbaar is. We bekijken de meeste bezienswaardigheden, terwijl de kermis en het feest nog in volle gang is. Ook daar genieten we even van, vooral de kinderattractie cow riding voor kleine kinderen, Lineke waant zich weer even op school, maar om 15.00 uur houden we het voor gezien. Morgen gaan we terug naar Sada, maar maken ons een beetje zorgen om de hoogte van het water. Elke dag stijgt het water wat minder, dus we moeten zorgen dat we echt op hoog water de rivier afschuiven. De angst voor te laag water slaat toe, uiteindelijk zijn we met een coŽfficiŽnt van 74 (2 dagen na volle maan is dat 110 = 4.20meter) de rivier op gevaren en als we tot morgen wachten is dit gereduceerd tot 45 (van 4.10 meter naar 3.52 meter). Op de heenweg hadden we al 80 cm water staan dus als we langer wachten zitten we tot 22 augustus vast. We besluiten rond 20.30 uur te vertrekken op anderhalf uur voor hoog water. Als we dan eventueel vastlopen stroomt het water nog een uur binnen om ons los te weken. Al om de eerste bocht neemt de diepte af tot 90 cm en dan komt er een gebied waar de teller van de diepte meter er geen raad meer mee weet dus kleiner dan 80 cm. Plotseling vaart de delegatie van gisteren voor ons en beduiden ons hen te volgen. Heel langzamerhand begint de diepte meter weer te meten en komen we na een kwartier in dieper water. Ook onze snelheid neemt weer toe van een 0.9 mijl naar bijna drie, hetgeen betekent dat we ons niet meer door de prut slepen. Na anderhalf uur zijn we weer in echt diep water en zoeken, na uitgebreid bedanken van de twee mannen uit Betanzos, een ankerplaats voor de nacht.

Woensdag 16 en donderdag 17 augustus
Zoals voorspeld is het weer om, de eerste voortekenen dat er meer depressies gaan komen, vertelt iemand me. Woensdag is het een feestdag, hoeveel zijn er in Spanje, en alles is echt dicht. Ook regent het erg vaak en we besluiten maar een beetje rondom de boot te blijven in de haven van Sada. Donderdag pakken we de bus naar Santiago de Compostela wat ons met de bus via a Coruna zo'n twee uur kost. Onderweg regent het af en toe behoorlijk, maar eenmaal in Compostela valt het erg mee, het is echter geen terrasweer. De oude stad is mooi en vol met toeristen en pelgrimgangers. Best veel mensen wandelen van Nederland gedurende 3 tot 4 maanden naar Compostela, anderen doen het per fiets. Er staat een lange rij pelgrims voor het laatste stempeltje bij het bureau van de pelgrimage. Je zult je zelf wel leren kennen als je deze afstand loopt of fietst. Het weer zal zeker niet altijd mee zitten, Naast regen en kou slaan de blaren toe en veel pelgrims komen er niet ongeschonden af als je de bandages om knieŽn ziet. Aan de hand van een minigids bekijken we de stad, die door de eeuwen heen een bekend bedevaarts oord is geweest. Het hoe en waarom van deze bedevaart bestuderen we aan de hand van onze gids. Je kunt je hart ophalen aan de vele kerken die daar gebouwd zijn, en alles is er in redelijke staat. De Cathedraal is imposant en is een rustpunt voor alle mensen, en dat zijn er veel, die naar Compostela komen. We ontmoeten onze Nederlandse medezeilers opnieuw en rijden met hen terug naar Sada in hun huurauto.

Plannen voor de laatste 5 dagen en verder
De komende dagen gaan we afbouwen, maken in de haven de boot klaar voor ons vertrek naar Nederland. Aan alles komt een einde, we weten de mogelijkheden voor de winterstalling maar we besluiten nog niets definitief te maken. Dat is ook moeilijk omdat ik na het trouwen van Marieke en Joris nog terug kom om met een aantal mensen (Shalom, Fred, Rien en Jan Bart) alternerend nog 20 dagen in de buurt van a Coruna te zeilen. Lineke blijft dan thuis, ondanks alles is het mooi en genoeg voor haar geweest. We hebben gezien hoe de invloed van de wind is op de zee. Alles is hier extra heftig als het hard waait. Je kan dan ook totaal geen voorspelling doen over wat deze 20 dagen ons zullen gaan brengen. De Ria waar we nu liggen is een prima uitvalsbasis om te gaan zeilen, maar de richting en de windster
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: