Het volgende eldorado voor zeilers

Trip Start Jul 06, 2005
1
16
126
Trip End Jul 23, 2010


Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of France  ,
Friday, June 23, 2006

Woensdag, donderdag en vrijdag 7, 8 en 9 juni
Heel Europa ligt onder een 'hoog' en dat betekent voor de komende dagen alleen maar zon. De gedachten dat er bij een 'hoog' geen wind is kan ik van vandaag wel vergeten. Sinds we zijn opgestaan giert het door de haven en maken de stagen en masten van de honderden boten een waarlijk concert. Maar goed, we varen niet uit we moeten Pornic ook bij dag aanschouwen. We lopen het zelfde pad als gisteravond en hebben nu een prachtig uitzicht over de oceaan, maar ook de droompaleisjes boven ons en het zicht op de haven. De stad heeft kosten nog moeite gespaard om er iets heel aantrekkelijks van te maken. De auto's kunnen onder de stadspoort door geflankeerd door een heel mooi kasteeltje, maar wij houden het pad, dat zelf net als bij het IJ in Amsterdam over gaat op een plankier waaronder het water, de rotsen en het slip liggen. Als we de stad dieper in gaan zien we prachtige straatjes en doorkijkjes naar zee. We zoeken ons blind naar een internet café, dat we na 3 keer passeren uiteindelijk vinden. We verzenden onze derde post. Hoewel het nog hard waait maken we ons op om naar het eiland Ile de Noirmoutier te gaan. Het ligt aan de overkant 10 mijl, met zo'n harde wind zouden we dat nooit doen, maar we hebben hem bijna achter! Even door de hoge golven en met een lapje genua de plas op. Af en toe krijgen we een roller maar door de snelheid (grotere Genua) te verhogen stabiliseren we nu meer. We zijn laat uitgevaren om ook de stroom mee te hebben, wat er toe leidt dat de zee vlakker is dan je bij zo'n wind zou verwachten` Af en toe hebben we 13 meter per seconde op de teller staan en dat is meer dan 6 beaufort. We varen van cardinaal naar cardinaal om de ondiepe plekken zo veel mogelijk te mijden en na twee uur komen we in het noordelijkste puntje van Ile de Noirmoutier, Herbaudiere, aan. Opnieuw een betonnen vierkant met honderden schepen aan drijvende steigers. Binnen gekomen is er een hels lawaai in de haven van het gieren van de wind, en nu realiseren we ons hoe heerlijk het is voor de wind te zeilen, je gaat bijna gelijk met de wind op, waardoor zelfs je pet niet meer van je hoofd waait! Het was al bij het aan varen te zien, dit is geen eiland met steile rotsen, vandaar dat we de volgende ochtend onze fietsen van stal halen om een flink stuk van het eiland te verkennen. Het is hier een echt vakantie paradijs, met alleen maar witte huizen, rode daken en blauwe luiken, een schitterend gezicht tussen alle groene akkers en tuinen volop met bloemen. De hele bouw ademt Spaanse invloeden uit, maar dichter bijgekomen zien we dat de luiken gesloten zijn, het is het nog even wachten op de invasie van de vakantiegangers/eigenhuizenbezitters! Via de Noordelijke route gaan we naar het plaatsje Noirmoutier. In eerste instantie lijkt het wat op Zandvoort aan zee, maar als we de stad wat beter verkennen komt het veel hoger op onze waarderingslijst. Daarna trekken we de velden in , dwars over het eiland heen naar Port Morin. Een mooie tocht door een zoutwingebied dat een zeer groot oppervlak in neemt. Hier zien we opnieuw allemaal zoutpannen en mensen aan het werk en begrijpen nu wat er allemaal gedaan wordt sinds ons bezoek aan het zout museum een paar dagen geleden. Port Morin is een haven voor kleine bootjes die droogvallen. Mogelijk ook een aardige haven voor ons en tevens een goede uitval basis om straks naar Ile d' Yeu te gaan zo'n 30 mijl zuidelijker. De hitte is nu goed te merken en we duiken nu met weinig aarzeling in het verfrissende zeewater dat steeds binnen handbereik is op dit eiland. We zijn het samen eens, dit eiland heeft fantastisch zijn best gedaan om paden en veilige oversteekplaatsen te maken voor fietsers. Zaterdag is het zwaar bewolkt en de donkere lucht doet alles vrezen. De zeilmaker die ik had aangeschoten voor een bimini zonnetent blijkt toch geen tijd te hebben, oké een volgend project. We gaan als het alleen maar dreigend blijkt te zijn opnieuw fietsen en komen nu in de zoutpannen, naast de meeuwen, een kolonie kluten tegen, waar we lang verbaasd hebben staan kijken naar de lange poten die zij gestrekt achter zich houden tijdens het vliegen. Het lijkt wel of hun lange poten zijn gevormd door het niveau van het water in de zoutpannen.

Zondag 11 juni tot zaterdag 17 juni
Als we naar Ile d'Yeu willen moeten we 2 uur voor hoog water eigenlijk weg. De weersverwachting geeft zaterdag een 3 beaufort in de ochtend en 2 in de middag. Dus dan maar heel vroeg op. Maar als we om 5.30 u naar buiten kijken is er geen wind, dus is de beslissing niet zo moeilijk. Uiteindelijk hebben we een tweede kans om 16.00. En die krijgen we, een uurtje eerder dan gepland gaan we naar buiten en daar wacht een heel klein briesje die we al snel achter krijgen en dat betekent spinakeren. Net genoeg om het zeil open te houden en zo spinakeren we en met de stroom mee zo'n 6 uur richting Ile d' Yeu, met de wereldomroep aan om de wedstrijd Nederland- Joegoslavië/Macedonië te horen en wel midden op die oceaan! Heel langzaam komt het eiland aan de horizon en we lopen het omstreeks 20.30 u binnen. Dit lijkt de eerste haven waar alle booteigenaren ook werkelijk het schip bewonen (voornamelijk Engelsen), is het hoogseizoen voor buitenlanders begonnen? Het maakt de haven in ieder geval wel levendiger! We concluderen dat zo'n spinaker voor voordewindse rakken toch wel erg ideaal is, vooral als er ook nog een spi-hoes om heen te trekken is. Ile d'Yeu is een is een echte aanrader. Overal kun je fietsen huren en net als bij onze wadden komen veerboten af en aan om de gasten te droppen. Het is een echt fietseiland met prachtige idyllische dorpjes met hun witte huizen en rode daken en in alle tinten blauw hun luiken. De westkust is ruw met grote rotsformaties die het geweld van de oceaan moet keren en aan de oostkust de stranden. Veel aandacht is er besteed aan de fietspaden waardoor het eilandgevoel wel heel lekker is. Het is elke dag echt warm en het zwemmen in zee is geen uitzondering meer. Ondertussen wordt er een dealer van GPS Furuno gevonden, die heel snel denkt ons GPS probleem op te lossen. Hij zet de baute rate terug van 9600 naar 4800 en ja hoor mijn cursor wordt meteen rustig. Als de beste man weg is en ik alles opnieuw opstart is het probleem weer terug. De volgende dag sleutelt hij er nog eens 3 uur aan zonder dat er een oplossing is, ook telefoontjes naar de firma Furuno lossen niks op. De volgende dag als we komen afrekenen heeft hij nog een andere mogelijkheid, de USB poort waarop het GPS signaal binnen komt wordt ook als muis en dus als cursor gezien. En inderdaad, bij het aansluiten zie ik (control pannel, performance and maintenance, hardware, device manager) bij het kopje muis een tweede muis opduiken. Na disable aan te vinken is inderdaad mijn grootste probleem verdwenen. Fijn dat Furuno dat soort dingen niet in de handleiding zet. Als we die woensdagochtend bij de Capatainerie de weersvoorspellingen bekijken blijft volgens de weesvoorspelling de oostenwind die er al dagen waait nog een tijdje aan te houden, maar deze woensdagmiddag lijkt er een window te zijn van noordenwind tot de volgende ochtend. Als we naar Les Sables d'Olonnes willen moet het vandaag. De gunstige stroom zou volgens de tabellen 3 uur voor hoogwater al inzetten en dat betekend om ca 15.00 weg. De hele dag is het mooi weer maar als we willen vertrekken wordt het helemaal bewolkt en neemt het zicht als we uitvaren enorm af. Als Lineke manhaftig zegt, we moeten doorgaan zetten we onze zeilen voor een tocht van ca 6 uur, die strak moet worden gevaren om voor donker aan te komen. We hebben onze elektronische kaart, maar bij donker aankomen voor een drukke haven is niet echt een optie. Er is een heerlijke bakstagwind die ons al snel op een snelheid zet van 5 en soms 6 knopen. Door het slechte zicht is de wereld maar klein. Gelukkig klaart het na enkele uren op maar het duurt toch wel lang voordat we de eerste landmarken gaan zien. Sables d'Olonnes imponeert als wij de stad aanlopen met zijn flatgebouwen die al van ver te zien zijn, maar ook door zijn giga boulevard en strand waar wij rakelings langs varen om naar binnen te komen. De zon is bijna onder en de lichten in de stad worden ontstoken. Sables d'Olonnes is een stad beroemd door zijn scheepsbouw van plezierjachten. Ook onze Ovni is hier op de Alubat werf gebouwd, we brengen ons schip even terug in de moederschoot, hoewel deze het zoute water hier voorheen niet heeft geproefd. Hoe dat in z'n werk gaat zien we meteen, want als we onze boot in de haven neerleggen, komt er een grote oplegger met een 43" Ovni aanrijden als exceptioneel transport met alle zaken daaromheen. We liggen in een mega haven met mega boten die nog deels moeten worden afgemaakt voor dat de nieuwe eigenaar ze komt afhalen. Voor bootliefhebbers een eldorado. Alle Ovni's die we in de afgelopen maanden hebben gezien doen geloven dat er een grote productie is van deze schepen. De Ovni werf ligt bij het plaatsje Chateau d'Olonnes zo'n 5 kilometer van zee. Het is bloedheet, maar het weerhoudt ons er niet van om daar naar toe te fietsen. Blinkend in de zon zien we enkele grote Ovni's staan in verschillende fase's van hun afbouw. Zo'n 8 schepen zijn in vergevorderd stadium terwijl de andere in aanbouw zijnde schepen een goed idee geven hoe de constructie in elkaar zit. Uiteindelijk blijven we 3 dagen in Sables d'Olonnes genietend van het strand, de zee en het grote zwembad dat elke dag door de vloed wordt ververst en van de voetbalwedstrijd Nederland- Ivoorkust. We hebben nog een kaart te gaan voordat we de oversteek naar Spanje gaan maken via de Golf van Biskaye. Om ons daarop te gaan voorbereiden wordt de Franse kaart met de Golf van Gastogne gekocht en krabben we ons echt wel even achter de oren als we zien welke afstanden we moeten over bruggen zonder dat we havens kunnen aanlopen. Maar zover is het nog niet! De C41 Imray kaart van 'Les Sables d'Olonnes to La Gironde' biedt nog een paradijs voor zeilers aan!
Zondag 18, maandag 19 en dinsdag 20 juni
De wekker roept ons om 6.00 uur. Gisteravond nog even goed naar de stroomrichting gekeken en deze gaf aan dat de stroom 4 uur voor hoogwater begint te lopen. Ons plan is naar Ile de Re te gaan een eiland zo'n 25 mijl verder. De wind zit weer in de goede hoek en er is een beaufort 4 voorspeld. Om half zeven varen we uit en zien de eerste triatlon lopers uit de auto's komen en zich verkleden. Er is een belangrijke wedstrijd gepland, maar dat weerhoudt ons niet uit te varen en ons doel 25 mijl verder te kiezen voor deze dag. De 4 beaufort is er nog niet als we het ruime sop kiezen maar wel een vervelende deining. Dat wordt eerst motoren, maar na het tweede uur trekt de wind aan en kunnen we onder spinaker zeilend verder. Er is bijna niemand op de plas. Op het vierde uur ontwaren we de eerste contouren van Ile de Re en bij het lezen van de pilot ontdekken we een prachtig wadden gebied. Het is een uur na hoogwater als we aankomen, dus genoeg water om een plek te vinden. Het aanzicht van dit groene eiland is geweldig, een soort Bounty eiland , maar dan met naaldbomen en prachtige brede stranden. We pikken een boei op en gaan met de rubberboot naar de kant. Dit gaat ons onderkomen worden voor de eerste paar dagen. Droogvallen past bij onze boot. We liggen op een mooie zandplaat en bijna helemaal recht. De volgende morgen brengen we onze fietsen aan de kant en maken een tocht over het eiland. Van uit de boot zien we Ars en Re liggen met zijn vreemde wit-zwarte toren en de geul die naar dit haventje leidt. Maar om daar met de fiets te komen moeten we door een groot gebied met zoutpannen en rijk aan vogels. Een gebouw van het vogelreservaat leert ons dat in deze streek heel wat trekvogels uit Afrika neerstrijken om later ver in Europa te huizen. Heel wat steltlopers bevolken hier de zoutpannen en sternen zitten te broeden en hebben de eerste jongen om zich heen. Een 16 km verder vinden we Saint Martin de Re een prachtig stadje met een echte poort, stadsmuren en een gracht. Daarbinnen een overvolle haven van voornamelijk de lokale bevolking, wat wil je, alles valt hier in de 20 km om je heen droog , dus ook alle haventjes. Het is een prachtige dag met onvergetelijke vergezichten over de oceaan, stranden en droogvallende kwelders, dat is zo'n 50 km fietsen wel waard geweest! De volgende dag doen we het maar even rustig aan om alles te verwerken en onze fietsspieren te laten herstellen.

Dinsdag 21 juni
Als we wakker worden liggen we nog helemaal op het zand en daarom tijd om de fietjes binnen te halen, want we willen vandaag naar La Rochelle. Een historisch stadje op het vasteland. "Je moet even bij het aanvaren de industrie wegdenken en echt in de stad gaan liggen, is het advies geweest van een Engelse zeiler. Onze navtex doet het niet (heeft hij ons in de steek gelaten of is hier een niche in de ontvangst?) en aangezien we in de 'middle of knowhere' zitten is het gewoon naar de lucht kijken. Die is bewolkt en de wind is 3 tot 4 beaufort. De wind is mee en we zitten tussen het vaste land en het eiland. Dus als we om 11.00 drijven maken we ons los van de boei en gaan tegen het instromend water de zee op waar we snel de stroom mee krijgen. Eerst weer een mooie bakstag wind, maar die gaat af en toe heftig toenemen. Het zijn raffles (windstoten) die oplopen tot windkracht 6 tot 7. We maken de fok kleiner en stuiven met 6 en soms 7 knopen over het water. De brug die het eiland met het vaste land verbind zien we opdoemen, net als de torens van het stadje Saint Martin de Re waar we een paar dagen geleden die fantastische uitzichten hadden over het plaatsje en de oceaan, waar we nu zelf op zitten. We gaan zo hard dat de golven die achter op komen ons niet kunnen inhalen. Dan de brug onder door en komen dan in een partij golven waar we onze handen aan vol hebben, waar komen toch die windstoten vandaan? Inderdaad zien we grote complexen industrie in een gigantische havenmond. Na over bakboord ingedraaid te zijn en achterom kijken, staan we oog in oog met een onafzienbare oceaan en begrijpen dan ook wel dat als je zo als wij aan lagerwal vaart wind en watermassa om je oren vliegen. Gelukkig wordt het in de havenmond rustiger en zien we de eerste contouren van de oude stad ingeklemd tussen industrie en flatgebouwen. Maar dat is een beetje vertekend beeld, want als we het stadje openvaren zien we hoe het er eigenlijk geweldig bijligt. Om de stad binnen te varen passeren we twee imposante torens, en gaat er door je hoofd hoe dat vroeger moet zijn geweest als je met bijvoorbeeld de Nederlandse Batavia of de Zevenprovincien deze plaats uit zee aandeed. Zonder beschoten te worden of ingehaald met klaroengeschal of klokkengebeier leggen we ons schip in een prachtig historisch plaatje dat zijn weerga niet kent! Historie of niet het is de langste dag van het jaar en dat zullen we weten, vanaf de middag staan muzikanten op elke hoe van de straat en bij vele restaurants concerten te geven, wat een welkom.
Slideshow Report as Spam

More Pictures

Comments

proper
proper on

heerlijk meegenieten
Peter en Lineke,
heerlijk om jullie verhalen te volgen. Je waant je zelf alweer in Frankrijk. Jullie verhaal ademt zo de sfeer, dat we bijna niet meer naar Frankrijk hoeven (geintje). Het verlangen wordt eerlijk gezegd steeds groter. Alle bekende punten geven weer die herinnering.
Mooie foto's en alles nu opeens weer dichtbij.
Goede reis, bon voyage y buen viaje. Kortom succes richting Spanje.
groet Alie en Thijs

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: