Farewell Spit

Trip Start Feb 25, 2010
1
28
29
Trip End Mar 29, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of New Zealand  , Nelson,
Friday, March 26, 2010

Dit is bijna de laatste dag, vandaag staat er een verkenning van Golden Bay op het programma, Filip zal ons gidsen door dit stukje Nieuw Zeeland. Maar eerst moet er opgestaan worden, namelijk 7u; want om 8u30 vertrekken we (Jo, Lina, Filip en ik). Eerste stop is 'The Grove' een klein stukje reservaat in Pohara, hier krijgen we uitleg over de verschillende bomen en varens die algemeen voorkomen in Nieuw Zeeland, de opvallendste bewoner van dit stuk gebied is de Rata boom, dit is een boom die van boven naar beneden groeit en gemakkelijk 1500 jaar oud wordt. De bloemen komen eerst op de kruin van een andere boom, groeien een wortel naar beneden en vanaf dat ze grond voelen is begint de boom zich rond zijn gastheer te vestigen (dit op zich duurt al zo'n 100 jaar) langzaam komen er meer wortels naar beneden en krijgt deze boom echt stabiliteit, andere bomen worden nooit zo oud en daardoor komt het na een tijd dat alleen de rata overblijft...

De volgende stop is Takaka het grootste 'stadje' hier over den berg (den berg met Nelson, grote stad en er is maar ene weg die over den berg...), daar bezoeken we een bone-carver een 'artiest' die van alle mooie juweeltjes maakt uit botten en andere gekregen materialen. Zo'n van die 'artiesten' of zijn het nu hippies lopen hier wel meer rond, Takaka is namelijk bekend in NZ 'als daar waar de hippies uit de bergen komen'.  Maar er hangt hier wel een gezellige sfeer, in januari en februari is het hier stukke drukker en zijn er meer hippies...  Daarna bezoeken we de lokale alcohol stoker, hij maakt lekkere zaken, effe nog wat shoppen en iets eten want het is nog lang tot vanavond.

Na onze lunch vertrekken we richting Collingwood waar we een strandwandeling maken, een mooi zandstrand met een zachte zee en geen volk, ook heel weinig bebouwing en als ze er is, is ze goed weggestopt in de 'bush'. Als je mooie schelpen moet hebben moet je ook hier zijn, je weet niet welke eerst meenemen. Hierna gaat we  terug het busje in en rijden we richting de Spit oftewel de Farewell Spit, dit is een zandtong van 35km die de Tasmanse Zee afscheid van de Golden Bay.

Maar onze eerste stop is echter Wharariki Beach, Filip kijkt naar de wind en opteert eerst voor de Farmtrack dit is een stuk achter de heuvel en waar de wind op kop staat (later zijn we blij met deze beslissing, de wind blaast stevig op kop, maar er zit geen zand bij, op het strand was het dubbel zo erg). We krijgen daar ook af-en-toe wat uitleg of fauna en flora. En dan steken we de heuvelrug over richting zand en zien we hoe ruw en mooi dit strand wel is met rotsen en bogen. De rotsen zijn opgebouwd door keien die in de loop van 10000 jaren opgehoopt zijn geworden en voeg daar wat modder, kalk bij en druk dit te samen onder een serieuze laag water, na een tijd komt dit dan terug boven en worden ze dan blootgesteld aan allehande erosie vormen om tot de vormen te komen die ze nu zijn. We krijgen ook wat uitleg over compositieregels in fotografie om mooie structuren te kunnen zien in het zand, want door de alomtegenwoordige stevige wind zijn die er met hopen. Nadat we zijn uitgewaaid gaan we richting busje voor een lekkere kop koffie en een muffin.

Want nu is de laatste stop aan de beurt na een ritje van 10 minuten: Farewell spit, zoals gezegd is deze 35 km lang, maar alleen de eerste 4 km is publiek toegankelijk en de rest alleen met een organisatie. Maar het belangrijkste zit feitelijk vooral vooraan: fauna en dan vooral vogels: ettelijke duizenden zwarte zwanen, Oyster catchers, reigers en nog andere. Op het keerpunt ga we even de duinen in om naar het verre uiteinde te kijken en draaien terug en daar wacht ons de zware tocht terug tegen de wind in.  Ter info, de Spit is wel een zandtong, maar zij is op zijn breedst 800 meter en is wel begroeid in het begin met aangeplante dennenbomen (als windscherm) en later met struiken gevolgd door echte duinen.

Hierna is de beurt om de innerlijke mens te spijzen en dit gebeurd in de 'Mussel Inn' een van de bekenste bar-restaurants in NZ en vooral Hippie heaven zo te zien en het eten is goedkoop, eerlijk en genoeg en voor de eerste keer drink ik ook bier in NZ, namelijk 'CAPTAIN COOKER manuka beer' naar het originele recept dat Captain Cook gebruikte om scheurbuik tegen te gaan op zijn reizen, maar de smaak is aangepast aan hedendaagse normen (btw. het wordt daar in de garage gebrouwen...). En dan rest nog een half uurtje naar de B&B rijden om moe en voldaan van een douche en een bed te genieten.
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: