Massage, my friend?
Trip Start
Nov 25, 2007
1
15
Trip End
Ongoing
Sucre, Bolivia
Thursday, August 13, 2009
We reisden intussen ook door Peru, maar dat had al bij al niet zo heel veel om het lijf. Machu Picchu moet zowat de meest indrukwekkende plek zijn die ik in mijn relatief onbevlekte bestaan mocht gadeslaan, maar voor de rest viel de droge kuststrook en de vuile stad Lima eigenlijk tegen.
Om 3 uur bij nachte stonden we op om de magische berg Machu Picchu te beklimmen. Om 5h30 stonden we aan te schuiven op 2400 meter, samen met nog een 100-tal moedigen. Indrukwekkend veel bezoekers. Wanneer je de site voor het eerst aanschouwt sta je werkelijk sprakeloos met een ingenieus labyrinth aan je voeten en de indrukwekkende besneeuwde Andes overal rond je. El Che had het bij het rechte eind toen hij zich afvroeg hoe het mogelijk was dat een volk dat tot iets dergelijks in staat was, zich kon laten uitroeien door de Spanjolen.
In de buurt van Machu Picchu heb je de vroegere Incahoofdstad die de eerste dag een grote indruk maakt, maar de dagen erna serieus begint te vervelen. Op elke straathoek noemt men je 'my friend' en probeert men je een 'hot stone massage' of een meerdaagse tour aan te smeren. No gracias, amigo. Wel een meevaller in Cusco: de hoogste Irish Pub ter wereld (3800m)!
Nu dus in Bolivia, waar je je eigenlijk in de 70s waant. Oude Chinese of Amerikaanse bussen, oude gebouwen die men prachtig zou kunnen renoveren en mooie parkjes waar de lokale oudjes hun dagen spenderen met o.a. het vetmesten van de stadsduiven.
Onze eerste stop in Bolivië was Isla del Sol temidden het gigantische Titicacameer. Met een halve klaplong beklim je de eindeloze trappen op 3800m, maar wanneer (of als) je der geraakt, dan heb je een adembenemend uitzicht. Een kamer was belachelijk goedkoop, maar helaas was dit ook zo met de lokale hygiëne. Dan maar concenteren op het schitterende zicht en het lokale verkeer dat aan onze deur voorbijkwam, bestaande uit lama's en muilezels.
Het toerisme staat hier duidelijk ook nog op een lager pitje. In Peru zal een herderinnetje spontaan het jongste van haar lammeren bij de kraag vatten en je vragen 'Foto amigo?'. Langs het Titicacameer (net op Boliviaans grondgebied) in Copacabana lieten pedalo's (pedaloots in het Kortrijkse) in de vorm van Disneyfiguren niet het allerbeste vermoeden, was alles veel duurder en waren mensen enkel op geld uit. Hier hebben mensen nog iets oprecht en kan je ook voelen dat men niet aan bandwerk gaat doen zoals in Peru. Hopelijk wordt dit de norm naarmate we naar Zuid-Bolivië en later ook Argentinië, Uruguay en Chili trekken.
Hasta pronto!
-------
Early in the morning and after another sleepless and endless busride, we arrived in Sucre, Bolivia's only offical capital. A much smaller and much calmer city than La Paz, its big brother up North. A pretty impressive place in the middle of the Andes, but it was clear to us after a few hours that we would be happier elsewhere, without facemasks against the flu or exhaust fumes.
Before that, we had passed Peru, which did not really blow us off our figurative socks. Machu Picchu must have been maybe the most impressive place that I have visited in my more or less unspoiled life, but the dirty city of Lima and the dry dessert at the coast don't really bring back nice memories.
Rise and shine at 3 o'clock at night to hike up the magical Machu Picchu... At 5h30 we were in line at 2400 meter, as were some 100 other brave trekkers. Impressive how many people visit the site per day. When you see this splendour for the first time, you need some time to process it all. An incredible labyrint at your feet and the amazing snowed-in Andes all around you. El Che was right when he wondered how the followers of the Inca could have been beaten by the Spaniards, considering this wonder they had been able to build.
Near Machu Picchu, you do the necessary stop-over at Cusco, the former capital of the 'Inca's'. A beautiful town on the first day, but one you get sick of rather quickly, as on every street corner people call you and try to sell you a hot stone massage or a tour of several days, calling you 'my friend'. No gracias, amigo. But I did get to check out highest Irish Pub in the world though (3800m)!
So now we're meandering through Bolivia. A country where you have the impression you're living in the 70s. Old American or Chinese trucks or busses exhausting black gasses accompanied by the usual noise. Old buildings everywhere with lots of potential and nice little parks where the local elderly spend their days, fattening up the city pigeons.
Our first stop was Isla del Sol in the middle of Lake Titicaca. You nearly drop a lung, climbing up the endless stairs at 3800 meters, but when (or if) you make it, the view is amazing. A room was ridiculously cheap, but so was the level of hygiene, so we just tried to focus on the fabulous view we had from our bedroom and the local traffic, consisting of lamas and donkeys.
It is obvious that tourism has not reached the level of e.g. Peru. Over there, a wee shepherd girl will grab the smallest of her lambs, asking 'foto, amigo?'. Along Lake Titicaca (just on the Bolivian side) in Copacabana, water bikes with the shape of Disney figures do not really invite for a splash along the beach. Everything is a lot more expensive and people are basically only after your money. I have the feeling people in Bolivia are still more or less sincere and aren't joining in on the industry that tourism can be. Let's hope this will be the standard as we go down South to Argentina, Uruguay and Chili.
Hasta pronto!
