Speleologie diep onder de grond

Trip Start Mar 30, 2009
1
3
Trip End Apr 02, 2009


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
Gîte Noyer van Ferme d’en Bas, Rue des Bateliers 1, 5523 Sommière

Flag of Belgium  , The Ardennes,
Wednesday, April 1, 2009

   Op de tweede dag, als afsluiter en voor het verdere avondgekeuvel, werd ons medegedeeld dat we woensdag een dagje onder de grond zouden doorbrengen. Een tocht als speleologen. Dit was een uitdaging. Ik had het altijd al wel eens willen doen, maar nooit was het er van gekomen. Mijn eerste reactie was enthousiasme, maar tegelijkertijd ongerustheid. Vooral over het feit of ik het fysisch wel zou aankunnen. Zou ik met al deze fitte mensen wel meekunnen? 

    Toen we op de bestemming waren aangekomen, kwam er plotseling een ongerustheid over me heen. In mijn kennissenkring is er iemand die ook aan speleologie deed, maar haar man was tijdens een tocht gesneuveld. Hij was in een gat gevallen. Ik hoopte maar stiekem dat er geen gaten waren. Ook had ik net een sms'je gekregen en het klonk als volgt: 'Lijkt mij wel eens interessant om doen speleologie. Op mijn werk is enkele jaren geleden een collega verdronken in een waterval. Hij zat blijkbaar vast en men heeft hem niet tijdig kunnen bevrijden". Nou ja motiverend was het niet, maar het zou wel goed lopen. Er waren immers toch twee begeleiders bij. Wat kon er dan mislopen.

    De volgende stap "in de grot kruipen”. Wat was dat al laag zeg … en eens we binnen waren,  deden ze het poortje nog eens op slot. Dat vond ik echt niet leuk. Wat als er iemand geëvacueerd moest worden? Of als er iemand niet meer mee wil? Hoe moet die dan naar buiten? Al dat water aan mijn voeten, dat gaat toch niet stijgen zeker? Gelukkig was de begeleider een zeer rustig iemand die veel zelfzekerheid uitstraalde. Het was duidelijk een angst voor het onbekende.

    De eerste passen naar beneden waren enerzijds onzeker en anderzijds heel zeker. Onzeker omdat ik met al de bovenstaande vragen bleef zitten, zeker omdat de nieuwsgierigheid van het exploreren terug de bovenhand begon te krijgen. Met een begeleider vlak voor mijn neus was het eigenlijk zeer makkelijk. Hoe dieper we gingen, hoe leuker het werd. Echt spectaculair. Ik kon zelfs genieten van de omgeving. De mooie marmernerven die te zien waren, het beperkte dierenleven dat er aanwezig was en het rustgevende van het water.

    Dan kwam het moment dat de begeleider ons alleen liet exploreren. Het was zo gemakkelijk om steeds maar iemand te volgen en zelf geen verantwoordelijkheid te moeten nemen, maar nu stonden we daar alleen. Ik merkte bij de anderen ook een lichte aarzeling, maar uiteindelijk begonnen we aan onze verkenningstocht. Het was leuk. Ik voelde mij net een klein meisje dat achter elk hoekje eens mocht piepen. De ongedwongen vrijheid was zeer sterk in mij aanwezig.

    Ons vrijetijdsuurtje zat er op en we begonnen aan de geleide tocht terug naar buiten. De laatste klimtocht was voor mij zeer zwaar. Ik zat er fysisch doorheen. Dit is ook het stuk waar ik de meeste blauwe plekken heb opgelopen. Mijn emoties had ik uitgeschakeld en mijn denkvermogen werkte nog maar half. Ik mocht de groep niet in de steek laten en ik zou met hen deze grot terug uitklimmen. Op een zeker moment begon ik verse lucht te rieken en dan wist ik dat het fameuze deurgat nabij was. Eindelijk … daar, daar was het.

    Buitengekomen, even knipperen met de ogen, want het zonlicht prikte in mijn ogen en de frisse buitenlucht diep inademen. Kijken naar de andere hoe zij er bij zaten of lagen. Heerlijk. Een mooie tocht die goed is afgelopen.
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: