Het Taoistisch klooster

Trip Start Apr 30, 2010
1
3
10
Trip End Jun 01, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
The Purple Palace

Flag of China  , Hubei,
Tuesday, May 4, 2010

   Van Xiangfan naar de Wudang mountains (武当山) is het ongeveer 120 Km. We hebben de trip met het openbaar vervoer gemaakt. Kan je het inbeelden, vier vrouwen gewoon aan de bushalte in een wildvreemd land. Al moet ik zeggen dat de Chinezen over het algemeen wel heel vriendelijk en behulpzaam zijn, het is toch opgepast voor dieven. Eerst reden we heel Xiangfan door naar de andere kant van de stad (en die is enorm groot) om naar een soort centraal station te gaan om dan op te stappen in een lange afstandsbus. Het landschap was mooi en als het al enigszins te vergelijken is met een ander land, wel dan zou ik zeggen Zwitserland of Oostenrijk. Redelijk heuvelachtig en voor de eerste keer een goed berijdbare autoweg.

    Na een tweetal uren in de bus, kwamen we eindelijk aan de Wudang mountains Gate. Om in dit Park te komen, dat toch ongeveer 800 Km lang is, heb je een pas nodig. Een heel gedram, maar gelukkig was er iemand bij ons die ons verder kwam begeleiden. Eindelijk reden we met nog eens een bus de bergen in. En daar was het dan ... Het klooster. Een Tao´stisch klooster met de naam ^The Purple Palace^. "Wow ... mogen wij hier blijven logeren?" "Dit lijkt zo onwezenlijk." Het was wel serieus zwoegen om met onze bagage naar onze slaapvertrekken te gaan, want het klooster is tegen een heuvel gebouwd. Na elke reeks trappen die we hadden gedaan, passeerden we een schitterend gebouw om dan weer een serie trappen te doen. Maar dat was niet zo erg ... het was zo mooi en we konden echt niet geloven dat iemand dit voor ons had kunnen regelen. Normaal gezien worden hier geen toeristen toegelaten, maar onze lesgever qigong, die de streek en de mensen blijkbaar goed kent, heeft voor ons een uitzondering kunnen maken. Vier dagen zouden we hier blijven. 

    Eindelijk ... bijna bij ons logement, maar eerst eten. Tao´stische monniken zijn vegetarisch, dus werd het een vegetarische maaltijd. Al waren er wel veel ingrediŰnten die we totaal niet konden thuisbrengen, het smaakte ons. Eindelijk na het eten konden we onze bagage droppen in onze kamers. De ontnuchtering van het mooie dat je normaal gezien enkel als toerist te zien krijgt werd immens. Kamers met schimmel op de muren en een bed ... nou ja ... hier enkel een plank en geen propere lakens. Van uitpakken was geen sprake, want je kon nergens je kleren kwijt. Een stortbad (allee een paar druppels water uit een darm) in het slijk, amper een soort lavabo om en de was, de afwas, jezelf te wassen en je tanden te poetsen ... en dit was nog niet alles ... het wc, was gewoonweg walgelijk. Met 5 op een rij boven een soort open riool. Geen deuren of niets en ook geen toiletpapier en gelukkig dat ik de stank via pc niet kan doorgeven, want dan zouden jullie nu op de grond vallen. De paarden die wij vroeger hadden ... die hadden een propere stal. Dit was duidelijk de andere kant van de medaille.

    De eerste nacht kon ik niet slapen, het was een schitterende avond met een hemel vol sterren en ik wilde gewoon even van de buitenlucht genieten. Daar was geen sprake van. Een nachtwaker kwam naar me toe en brulde van alles in het Chinees naar me om me duidelijk te maken dat ik daar niet welkom was. Ik probeerde mijn beste Engels uit om hem te vertellen dat ik gewoon even naar de sterren wilde kijken, maar niks daarvan. Hij verstond me niet en gebaarde dat ik terug naar mijn kamer moest. Dat deed ik dan maar. Alle ongemakken ten spijt, waren er ook heel mooie momenten die je, door het feit dat je er kon overnachten, daar kon meemaken.

     Op een avond, na het avondeten, volgde ik een groepje beoefenaars van Tai Chi. Ze kregen les in het Chinees, maar daar trok ik me niks van aan. Ik ging discreet aan de zijkant van de groep staan en probeerde de oefeningen mee te volgen. Enkel als ik kompleet in de fout ging, kwam de leraar naar mij toe, gaf me een blik van *Je bent een hopeloos geval* en corrigeerde me een beetje. Dit zijn dan weer hele mooie momenten.

    Een ander moment dat toch wel heel bijzonder was, was het feit dat we een  gebedsbijeenkomst konden bijwonen. De muziek, de gezangen en de taal was niet te begrijpen, maar ja de sfeer die je daar kon opsnuiven ... Wow ... weeral zo'n moment van ongeloof. Weeral zo'n nieuwe indruk die me lang zal bijblijven.


    
Slideshow Report as Spam

Comments

Heidi on

Hey Pascal en de andere dames,

Fijn om te lezen dat jullie goed zijn aangekomen in het verre China. Als ik je posts zo lees, dan is je emmer van indrukken al heel goed gevuld. Ik kan me inbeelden dat het zicht op bergen en op het klooster fantastisch moet zijn.
Ondertussen hebben jullie waarschijnlijk al duizenden andere en mooie indrukken opgedaan en hopelijk vallen de lessen workshops ook goed mee. Ik realiseer me juist dat jullie reis er bijna op zit. Ik kijk alleszins uit naar je verhalen en foto's!
Ik wens je nog veel mooie momenten en een goede - niet al te vermoeiende - terugreis toe.
Liefs,
Heidi

Pascale on

De terugreis heeft maar liefst 30 uur in beslag genomen. Eerst met een bus, dan met een andere bus, dan een taxi, dan een eerste vliegtuig, een tweede en een derde en dan een auto. Maar na 30 uur reizen ... eindelijk thuis.

Isy on

Mooie foto's

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: