Het peace Corps Senegal hoofdstuk

Trip Start Aug 09, 2010
1
38
160
Trip End Aug 15, 2011


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Senegal  , Kédougou,
Tuesday, November 9, 2010



Op 31 oktober komen we aan in Tambacounda, de laatste grote stad op weg naar Mali. We vinden er een slaapplaats op de parking van hotel Oasis. Voor een kleine prijs mogen we er gebruik maken van douches, wc's, zwembad en internet. Hier leren we een groepje Amerikanen kennen, die als vrijwilligers werken bij het US Peace Corps. Dit is een grote organisatie die in veel landen actief is om mee te helpen aan de verdere ontwikkeling van kleine en grote gemeenschappen. De vrijwilligers krijgen eerste een cursus plaatselijke taal en worden vervolgens twee jaar ondergebracht bij families in dorpen die vragen om ondersteuning. Zo zijn er mensen die helpen in de gezondheidszorg, anderen hebben projecten rond land- en tuinbouw en nog anderen helpen het toerisme uitbouwen.

De Peace Corps vrijwilligers in Senegal zijn die dag samen in Tambacounda voor een grote Halloween-party. We worden uitgenodigd om deel te nemen aan het feestgebeuren, maar hebben hier niet echt veel zin in. Een avond van drinkspelletjes laten we dan ook aan ons voorbij gaan. We spreken wel af dat we de volgende dag contact zullen opnemen met David, één van de vrijwilligers die werkzaam is in Kédougou en ons uitnodigt om mee te gaan naar de meer zuidelijke stad. Dit doen we dan ook de volgende dag, nadat we wat inkopen hebben gedaan op de markt en inlichtingen hebben ingewonnen over het bezoeken van het Niokolo Koba Nationaal Park. We wilden dit graag bezoeken, maar komen dankzij een hulpvaardige Brit, die een bavianenproject heeft in het park te weten dat het echt de moeite niet is, aangezien het gras overal zeker drie meter hoog staat en er dus niet veel te bezichtigen valt buiten gras. De plaatselijke gidsenbeweging vertelde ons echter dat het wel mogelijk is, maar enkel met een 4X4, die we kunnen huren voor 80 000CFA/dag. Jammer voor hen dat we de eerlijke Europeaan tegen kwamen.

David neemt ons mee naar het regionaal huis van de Peace Corps vrijwilligers in Tambacounda, waar we goed ontvangen worden. Nettie kan buiten op straat blijven staan onder het waakzame oog van hun gardien. We besluiten op het dak van het huis te slapen, aangezien we nog wel eens zin hebben in een frisse nacht. De volgende dag gaan we nog even naar de post, vooraleer we onze auto volladen met Amerikanen en vertrekken naar Kédougou. De weg leidt ons een stuk door het grootste nationale park van Senegal. We krijgen een paar apen te zien, maar de andere dieren (antilopen, elanden, leeuwen,...) houden zich goed verborgen. In Kedougou worden we goed ontvangen in het regionaal huis van de Peace Corps vrijwilligers. Nettie krijgt een mooi plaatsje en wij genieten van het gezelschap. De vrijwilligers vullen hun avond met het kijken naar een film, luisteren naar muziek en kijken naar de daarbijhorende visualisaties. Wij vinden dit wel grappig, zij nemen het heel serieus op.

De volgende dag helpen we Melany met het opruimen van een stuk grond voor het maken van een tuin. Het doet ons denken aan ons Papua-avontuur: stenen uit de weg ruimen, stronken uit de grond halen, onkruid verwijderen.... Nadien bedankt Melany iedereen met een paar heerlijke schotels Mafé, bier en palmwijn. Na het heetste van de dag gaan we nog een plonsje wagen in de Gambia-rivier en luieren we wat in het huis. We worden uitgenodigd door Zach om de volgende dag mee naar Ségou te trekken, waar hij een goed pad gaat maken van het dorp naar de waterval. Hij heeft de mensen van het dorp geholpen een campement te bouwen om toeristen aan te trekken. Vanuit het campement moet het nieuwe pad dat we gaan aanleggen de waterval gemakkelijk bereikbaar maken. Wij zien dit wel zitten en beloven mee te gaan. Even reclame maken voor de diegenen die ooit eens naar Senegal willen gaan: http://sites.google.com/site/segouecolodge.

De volgende dag vertrekken we dus samen met Zach en David richting Ségou. We doen dit met de fiets: het is warm en ver en wij hebben een beetje het gevoel dat we sterven tijdens deze fietstocht. Onze conditie is er zeker niet op vooruit gegaan de vorige maanden. Wanneer het donker is bereiken we de rivier, waar we ons kamp voor de volgende dagen opslaan. We maken een groot vuur, drinken gin en maken Marsmellows op zijn Amerikaans. De volgende dag maken we eerst een korte wandeling vooraleer we beginnen aan het werk. Het pad maken houdt vooral in stenen verplaatsen en planten uit de weg ruimen. Het gaat redelijk vlotjes. Tijdens de avond worden we nog vergezeld door andere vrijwilligers. Het wordt een gezellige bedoening. Uiteindelijk doen we er twee en een halve dag over om het pad te vervolledigen, met als eindcadeau een frisse plons in de waterval.

De volgende dag, 8 november, trekken we samen met Frank en Ian verder met de fiets. Het idee is om te passeren langs de watervallen van Ingli en de nacht door te brengen in het dorp van Frank. Weer een vermoeiende, warme fietstocht. Onderweg wordt duidelijk dat we het niet gaan halen tot in het dorp van Frank en we dus de nacht zullen doorbrengen aan de watervallen. We gaan dus onderweg op zoek naar eten. In één van de dorpen kopen we maďs. We wilden ook nog een kip kopen, maar dit was moeilijker dan voorzien, waardoor we eindigen met een pompoen, die makkelijker te vangen was. We halen de watervallen voor het donker wordt, slaan ons kamp op, genieten van de omgeving, het kampvuur, het gezelschap en een rustige nacht.

De dag erna brengt de fietstocht ons, na een heerlijke plonspartij, naar Cokoy. Onderweg trotseren we weer wat moeras, rivieren en een stokkenbrug. Cokoy is een klein dorpje dat bekend is om zijn grote markt. Wij eten er een lekkere schotel mafé en besluiten een taxi terug te nemen. We hebben het voor even helemaal gehad met fietsen. De fietsen worden naast de geiten, marktproducten en andere zaken op het dak gebonden en wij nemen plaats in het overbevolkte camionetje. Wanneer we aan een rivier komen wordt duidelijk dat we wat overbeladen zijn, waardoor de achterste rijen moeten uitstappen, de rivier te voet moeten oversteken en nadien weer mogen instappen.  De rest van de rit verloopt zeer goed. Momenteel zijn we nog steeds in Kédougou. We gaan hier waarschijnlijk nog wel een dagje blijven luieren, het bevalt ons hier wel.

Algemeen: We zijn nog steeds gelukkig. We zijn blij dat we de peace corps vrijwilligers zijn tegen gekomen en zijn ingegaan op hun uitnodiging. Op deze manier komen we op plaatsen waar we anders niet waren geraakt, leren we meer over de plaatselijke cultuur en taal en leven we iets goedkoper. We willen jullie ook volgende algemene zaken over Senegal niet onthouden:



  • als er iemand niest, zeggen ze niet gezondheid, maar kloppen ze op hun hoofd

  • Snot is de gewoonste zaak van de wereld: zakdoeken zijn onbekend, dus wat doen ze: snot wegschieten, neuspeuteren of snuiten in hun hand en dit afkuisen aan een boom of iets dergelijks

  • Thee is een heel ritueel en gebeurt in drie ronden. De eerste is het bitterst en stelt de dood voor, de tweede is sterker en is als het leven, de derde is zoet als de liefde en de vriendschap.

  • Begroetingen duren zeer lang en verschillen van streek tot streek, aangezien de taal ook verschilt. We kunnen onze plan al een beetje trekken in het Wolof ( Salaam Alekum – Alekum Salaam – Nanga Def? – Mangi Fii Rek – Jama Ngaam? – Jama Rek – Alhamdoulila)  en het Polar (Jarama – Jawur – Tenala? – Jantum)

  • Als je met de bus rijdt, wordt je zitplaats bepaald door je nummertje. Het kan dus gebeuren dat de bus al volzit, maar dat degene met het derdehoogste nummertje nog moet instappen en dat iedereen plaast moet ruimen, zodat die persoon erover kan kruipen.

  • We onmoetten een klein meisje met een origineel stukje speelgoed: een klein levend vogelte vastgebonden met een van zijn pootjes aan een touwtje. Het vogeltje hangt er dan wat te bungelen met af en toe een stuiptrekking."Leuk”

  • Iedereen is bang van kikkers en padden. Dit kan dan ook voor grote paniekaanvallen zorgen tijdens het theeritueel, wat gepaard gaat met schreeuwen en krijsen.

    Dikke zoenen,
    Nikie en Kakie (onze Senegalese troetelnamen)

    Voor onze geweldige gastheren en gastvrouwen:

    THANK YOU VERY MUCH PEACE CORPS VOLUNTEERS FROM KEDOUGOU!!! WE ENJOYED YOUR HOSPITALITY, YOUR GUIDING AND ALL THE TIME WE SPENT WITH YOU!!!
Slideshow Report as Spam

Comments

Eric Z. on

Mooi ! Nog veel plezier en voorzichtig.
Papa xxx

rita van papua on

Niet te geloven jullie verhalen! Ik heb in een trek al jullie entry's gelezen, en foto's gezien. Grappig! Ik dacht dat jullie al terug waren, maar neen hoor, net twee maand vertrokken zo blijkt! Geniet van de warme dagen, ik ben stik jaloers op jullie, het is hier om te bevriezen!!

Christine on

Dag schatten. Nog steeds geniet ik van jullie verhalen en foto's. Ik heb al een mooie kaft samengesteld. Terwijl jullie in het mooie weer leven, beleven wij hier het regenseizoen. Het regent reeds 2 dagen onophoudelijk en er is nog geen verbetering voorspeld. In het hele land zijn er overstromingen en is er water overlast. Gelukkig is Lint een 'droge' gemeente.
Dikke knuffel van mama

jan on

Ook Westerlo blijft relatief droog.
Ik heb net bruggetjes gelegd zo dat de schapen in en uit de stal kunnen, ... als ze er tenminste over durven. Ik heb het ze nogthans reeds drie keer voorgedaan... Het zijn duidelijk geen Verplanckes of Zegelsen die schapen.

Charlotte on

Haai trieneman!

Blij te zien dat alles nog steeds goed gaat daar! Ziet er fantastisch uit!
Moest u op de hoogte houden van bolle buikjes, Lila is twee weken geleden trotse mama geworden van 8 prachtige ( ja echt prachtige :-)) puppy's!

Hier gaat alles zijn gangetje, heb al veel aan jullie gedacht. Voorzichtig blijven en tot snel!

Dikke kus en groetjes aan de Nik!!!

Bert Zegels on

Zeer mooie verhalen. Ik zie het zo voor mijn ogen gebeuren. Dat is het, je moet het zelf zien om te geloven, maar zo is het nu eenmaal.
Hier in Belgenland missen jullie niets tenzij de grote overstromingen van vorig weekend. Nog véééééél plezier maar voorzichtig.
Hier van ons allen uit Putte,
Bert

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: