Krokodillen

Trip Start Apr 22, 2012
1
9
17
Trip End May 04, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
@ Remie

Flag of Ghana  , Upper East,
Wednesday, April 25, 2012

Vanmorgen werden we opgehaald door de chauffeur terwijl we nog aan de (oplos)koffie en brood met la vache quirit zaten.

De chauffeur zou zijn zoontje even wegbrengen en ons daarna ophalen. Klaar voor vertrek liepen we naar de plek waar de auto staat… de chauffeur en zijn zoontje stonden er nog. Het jochie had de autodeur dichtgegooid terwijl de sleutels er nog in lagen.

Mooi om te zien hoe 5 afrikanen staan te prutsen met een ijzerdraadje, een schroevendraaier en 1 zelfs met een stok (wat kun je daarmee???).

Gelukkig gaat 1 van de achterramen van de auto niet meer helemaal dicht. Remie heeft met het –debiel dunne stukje- ijzerdraad en een stuk ducktape het pinnetje van de auto omhoog gehaald.

Vandaag was de dag waarnaar ik het meest uitkeek… het bezoeken van de krokodillen. Stoer liep ik achter de mannen aan naar binnen. Stoer stond ik foto's te maken… Toen er een grote krokodil het water uit kwam en toch wel een centimeter of 10 mijn kant op liep (met zijn bek open) werd ik bang…

Er is natuurlijk in de hele bestaansgeschiedenis nog nooooooit iets mis gegaan in dit krokodillencircus.. maar als dat al waar is: eens moet de eerste keer zijn…

Bij de krokodillenvijver zijn huisjes/hutjes. De mensen die hier wonen doen de was in de krokodillenvijver. Wat een waaghalzen?

Hoe dan ook… ik heb een paar mooie plaatjes geschoten en ben vervolgens zo snel mogelijk terug gelopen naar buiten het hek.

De touristische krokodillenfarm bestond uit 2 delen… de krokodillen en de "Chiefs house". Slechts 15 minuutjes lopen… 15 Afrikaanse minuutjes kan alles zijn. Dat kan 5 minuten zijn, maar ook ruim een half uur. Afstand zegt niet zoveel hier. Men denkt in deze regio ook dat Accra om de hoek is. Toch nog zo’n 15 uren behoorlijk doorrijden…

Gelukkig kende Remie de meneer van het tegenoverliggende museum. Hij kon 2 fietsen regelen dus we zijn gaan fietsen naar de Chiefs house. Onderweg moesten we als koning en koningin gedag zeggen tegen iedereen. “Fellowfellowfellow”  Na zo’n 20 minuten fietsen mochten we een kijkje nemen in de compound. Leuk om te zien, maar zeker niet de energie waard!

The “Chiefshouse”  is overigens alleen toegankelijk voor  de “Chief”.

Daarna zijn we teruggefietst naar het museum. Daar zijn hutjes nagebouwd zoals je ze overal in Ghana ziet. Hier in de regio zie je maar 1 soort hutje.Alle hutjes zijn van leem en hebben op het dak een slaapplaats. Als het warm is (altijd dus) slaap je gewoon op het dak. De muur, rondom de compound is om wilde dieren buiten te houden.

Natuurlijk werden we aan het eind van de tour in de gelegenheid gesteld om wat souvenirs te kopen. Ook hebben we allebei een cadeautje gekregen. Een hele mooie armband, die ik zelf mocht uitkiezen.

Onze chauffeur heeft ons, op ons verzoek, daarna opgehaald bij de krokodillenfarm.  Onze chauffeur is tof! Hij vraagt ons steeds of we het leuk hebben gehad. Mensen hier vinden dat ze weinig voor ons “als gasten”  kunnen betekenen. Het is maar “een kleine moeite”. Die man rijdt ons de hele week overal naartoe.

Onderweg kwamen we een auto met pech tegen. De auto werd door 10 voorbijgangers geduwd. Mijn gesprek met de chauffeur:

Ik: “it looks like everyone helps each other”.  Chauffeur: “of course!, why not? Don’t they do in Holland?” Remie: “I think they do, when they have time”. Chauffeur: “time?”

Einde conversatie.

Iedereen heeft hier overal tijd voor. Als je iets niet kunt vinden, lopen ze met je mee. Afspraken maken zegt hier niet zoveel. Onze chauffeur is overigens erg betrouwbaar! Het is Remie regelmatig overkomen dat een afspraak 12 (of 24) uur na de afspraak opbelde met de mededeling “hoe gaat het? Ik was er niet gisteren” … “nee, dat hadden we al gezien…”

We zijn naar de grens van Burkina Faso gereden. Daar was het wel te regelen dat we even de grens over mochten. Dit hebben we niet gedaan. We hebben een single-entry visum. Stel dat we toestemming krijgen en dan gaat de toestemming-meneer naar het toilet of naar huis, dan moeten wij maar zien of we Ghana weer inkomen… Hoewel alles hier te koop is ;-), is het de vraag of dat bezoekje aan zo’n buurland het waard is… voor de tweede keer veilig vandaag zijn we gewoon in niemandsland gebleven.

Aan het einde van de middag heb ik wat huishoudelijke klusjes gedaan. Remie voelt zich nog niet zo lekker, dus die ging even liggen. Rond 2 uur ’s middags is alles hier overigens uitgestorven. Iedereen gaat liggen. Als je in een winkeltje iets wilt kopen moet je de winkeldame gewoon wakker maken. Je ziet hier de hele dag trouwens mensen slapen. Gewoon kleine dutjes…

Maar goed, de huishoudelijke klusjes… Ik heb water gehaald bij de put. Omdat ik maar 1 emmertje hoefde en gast ben, mocht ik voor. Grote pret bij de waterput. Een meisje wilde de emmer op mijn hoofd zetten… ik zei dat ik dat niet kan. Ik moest het van de vrouwen proberen. “You try, you try, it’s easy”.

Ik heb een poging gedaan, met een nat pak was de snelle conclusie: ik ga thuis oefenen met een ui (of een ei…), dan een meloen, een stapeltje tissues en over een aantal jaren kom ik terug om te laten zien dat ik 15 liter water aankan.

Vol verbazing werd ik nagekeken omdat ik de emmer water zonder te morsen in mijn hand kon dragen.

Bij de waterput is het trouwens wel een gezellige (vrouwen)boel. Lekker kletsen terwijl de emmertjes zich vullen. En natuurlijk een beetje roddelen over iedereen in de compound.

Respect trouwens voor de vrouwen hier. Het huishouden doen zonder stromend water, zonder wasmachine, zonder vaatwasser, zonder schuursponsjes en dat alles voor een gezin met man-vrouw en gemiddeld 6 kinderen in de constante temperatuur van 45 graden is een hele opgave! Kamperen in Frankrijk is er vast niets bij! 
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: