Something else
Trip Start
Feb 10, 2011
1
33
34
Trip End
Apr 24, 2011
Tibet, China
Saturday, April 16, 2011
Ik heb net de Friendship Bridge overgestoken naar Tibet en het is hier een beetje een bende. Er wachten her en der groepjes mensen en dan komt er ineens een gozer, die iets over de bagage spuit ivm quarantaine. Dan staat iedereen op om door de douane te lopen. Ik moet mijn tas openen om alles te laten inspecteren op lonely planets of soortgelijke boeken en op foto's van de Dalai Lama. Een douanier schreeuwt tegen mij, omdat ik te ver naar voren kwam. Het is hier vies en hopelijk is dit de laatste erbarmelijke plek waar ik kom. Eerste impressie van Tibet is dus niet zo positief. Het voelt heir bij de grens gewoon raar. Er heerst zo'n gespannen sfeer. Het eerste wat mij opvalt zijn de Chinese tekens en het rijden aan de 'goede' kant van de weg. Hoe verder weg we van de grens af zijn hoe relaxter het wordt. Het is zo rustig en mooi. Bijna niemand op de weg, dus ik ben blij dat de budget tours niet door konden gaan, want dan was het een ander verhaal geworden. Tijdens de lunch heb ik voor de zekerheid Diamox ingenomen, tegen de hoogteziekte. Vanavond overnachten wij namelijk op een hoogte van 3900m en vanaf 3000 m kun je die ziekte krijgen. Eenmaal in Naymal aangekomen is het er zo anders dan waar ik ooit ben geweest. Er heerst droge kou. De oude generatie kleedt zich traditioneel en de jonge generatie kleedt zich modern. Ze hebben rode wangen, alsof ze verbrand zijn door de zon.
Mijn hart gaat tekeer als een gek en mijn benen verzuren snel als we een trap oplopen. Dat komt door de lagere zuurstofconcentratie. Aan het einde van de trap is een schoolplein, waar allemaal kinderen basketbal spelen of een spel met een touw. Er heerst hier een goede sfeer, de mensen weten zich hier goed bezig te houden en zitten niet de hele dag zoals in Nepal en India. Evenmin zijn ze niet gehaast zoals de Westerse mensen.
We slapen met z'n vieren op 1 kamer en mijn diarree is erger dan ooit. De badkamer is 20m verder en om de 2 a 3 uur moet ik naar de toilet. Met slapen heb ik daarentegen geen moeite. 2x droom ik die nacht dat ik thuis ben en tegen iemand zeg dat ik net van Tibet terugben. Dan besef ik mij dat ik nog helemaal niets gezien heb en raak ik verward.
Dag 2 8 am opstaan en ons klaarmaken voor ontbijt. Ik voel mij licht misselijk en krijg weinig vast eten naar binnen. Van de thee lijk ik geen genoeg te krijgen.
Terwijl de lucht helderblauw is rijden we met de jeep naar een grot. Een erg kleine grot waar Milerpa jarenlang mediteerde. Hier zegt onze gids iets heel zinnigs/wijs:' Killing your enemy creates more enemies, killing your inner enemy creates no enemies. Vervolgens gaan we naar de Lalunga (5050m) waar wij de Himalaya goed kunnen zien. Er hangen overal gebedsvlaggen en wij 4en kopen er elk 1 en laten die ook ophangen. De gebeden op de vlaggen worden meegevoerd door de wind en brengen ons geluk.
Na de lunch rijden we door naar Gyatchu La (5200 m). Op deze hoogte voel ik mij erg misselijk en ben ik blij dat we afdalen naar Xigatse (3900 m). Onderweg komen we weer weinig volk tegen, eerder schapen, yaks of honden. Het landschap veranderd bij elke bocht en het apartste vind ik de paarse stenen. Mijn neus en ogen hebben last van de droogte en ik voel mij lethargisch.
Xigatse is 1 van de grootste steden in dit gebied (het zuiden) van Tibet. In vergelijking met Amsterdam is het gewoon een dorp. Er wonen zeer weinig mensen in Tibet, mede door het boeddhisme. Monniken mogen niet liegen, stelen, doden of seksen. Door het laatste en de goei van het boeddhisme is de populatie al gekrompen van 10 miljoen naar 6 miljoen.
' S avonds voel ik mij beroerd en neem ik een 3e diamoxpil. Gelukkig hebben we een riante tweepersoonskamer met tweepersoonsbed en eigen badkamer.
Dag 3
Ik werd best oke wakker. Beetje zwak en last van eigen gemaakte bewegingen die ik nog in de lucht zie. Bij het ontbijt probeer ik zoveel mogelijk naar binnen te krijgen, maar het blijft weinig. Geen honger hebben is 1 van de symptomen van hoogteziekte. Andere symptomen zijn slapeloosheid, onregelmatige ademhaling , misselijkheid, duizeligheid en hoofdpijn.
Na het ontbijt gaan we naar het Panchen Lama's Tashilumphu monastery. Daar leven 900 monniken. We lopen een paar tempels/kapellen binnen en eentje ervan bevat 1 grote boeddha van 26 m hoog. Elke tempel waar wij binnenlopen zien wij mensen met een zak boter. De boter scheppen zij in alle schalen met lontjes die in die ruimte staan en dat moet staan voor enlightment. Na de lunch gaan we naar de markt. Helaas staat die vol met kraampjes, die moderne spullen verkopen. Dan wil de rest een heuvel beklimmen waar ik eigenlijk weinig voor voel. Tegen beter weten in doe ik het en haak ik later af, omdat ik mij te moe en te verzwakt voel. Terug naar het hotel zie ik kleine kinderen en allemaal hebben ze een scheur in hun broek, zodat als ze hun behoefte moeten doen zij alleen hoeven te hurken. Eenmaal terug in eht hotel ben ik blij dat ik het gered heb. Ik leek wel een zombie op straat. Het ziek zijn op meedere vlakken begint nu mentaal toch wel veel van mij te vragen.
'S avonds lukt het mij, op aanraden van Annelies, om iets substantieels binnen te krijgen. Het leuke aan de lokale restaurants is dat het goedkoper is en je onbeperkt gratis thee krijgt.
Voor de rest een beetje korte informatie. China heeft op een aantal dingen een censuur gezet en controleert veel ingaande en uitgaande informatie. Helaas kan ik daarom een aantal dingen niet op mijn blog zetten, maar je kan mij er altijd naar vragen, in person.
- Bij het binnenkomen van bepaalde dorpen word je begroet met een standbeeld van een legermannetje
- Onze chauffeur moet door meedere checkpoints om een blaadje te laten zien waarop de tijd staat dat hij mag arriveren. Dit wordt zo gedaan om te zorgen dat hij niet te hard rijdt
- In de nacht van dag 4 lijdt ik ook aan een onregelmatige ademhaling en is het zeer duidelijk dat ik hoogteziekte heb.
- Dag 5 krijg ik zuurstof uit een zuurstoftank en een natuurlijk medicijn tegen hoogteziekte. In de middag arriveren we in Lhasa (3650 m)
- Dag 6 begin ik mij beter te voelen en wil ik van mijn diarree af, dus ga ik naar een dokter. Hij voelt mijn pols, prikt in mij zij en checkt mijn tong. Conclusie: 3 soorten medicijnen en ik moet meer water drinken.
- Dag 7 observeer ik de pilgrims in de kloosters en vind ik hen best bizar gedragen. Snel gaan ze alle tempels af met hun boter en geld en mompelen ze hun gebeden op. Bij het afgaan van de tempels houden ze weinig rekening met anderen. Het lijkt wel of ze ergens bang voor zijn. Alsof er iets ergs gebeurt als ze niet al die tempels afgaan en hun ritueel opvoeren. Als je een gebed alleen opzegt vanwege het moeten en het zonder aandacht doet, laat het dan lekker zitten. Dan heeft het toch geen zin?!
- Ik zag pilgrims onder boekenkasten lopen, het blijkt uit respect voor de vertalingen die erin staan. Btw Boeddha kwam uit India en alles wat toen geschreven werd hebben ze vertaald naar het Tibetaans
- In elk klooster vinden we bedelaars en die krijgen tot mijn verbazing vaak geld
Dit was Tibet voor mij. Interessant, maar niet voor herhaling vatbaar. Niet vanwege het ziek zijn, maar omdat er voor mij hier verder weinig te zoeken is.
Morgen ga ik naar huis en ben ik benieuwd hoe ik het daar ga vinden. Mijn ouders zijn verhuisd, terwijl ik in India was, dus dat zal anders zijn. Ik krijg weer 'normaal' eten. Zal ik nu 3 uur reizen naar mijn Oma in Groningen, weinig vinden? Krijg ik weer diarree, maar dan van het eten in Nederland? Het zal ook vervelend zijn dat ik weer zoveel kleding keuze ga hebben. Meer dan 2 maanden lang heb ik basic stuff gedragen en hoefde ik niet na te denken over wat ik aan ging trekken, aangezien er amper keuze was. Het denken aan al die keuze maakt mij duizelig. Allerlei soorten ondergoed, sokken, schoenen, broeken, shirts, truien, vesten, jassen en dan heb ik het nog niet eens over de accessoires. Je kan makkelijk leven van weinig en toch kies ik voor het luxe leven.
Nog iets minder dan 2 dagen en dan ben ik thuis. Net op tijd voor het paasontbijt :D
Ik wil iedereen bedanken voor hun berichtjes en cadeaus, die ik voor mijn reis heb ik gekregen. Ik heb alles gebruikt en opgegeten. Ook alvast bedankt voor jullie gebeden dat ik veilig en op tijd thuiskom.
Love you, bye, peace out,
Myrthe
