Little Corn: The real-life postcard image

Trip Start Jul 04, 2012
1
8
36
Trip End Jan 23, 2013


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Nicaragua  , Corn Islands,
Wednesday, July 25, 2012

Onze avontuurlijke trip naar Little Corn Island bleek veel makkelijker te zijn dan oorspronkelijk gedacht. Hoewel het een tijdje duurde om daar te geraken, – we hadden 1 dag nodig om in El Rama te geraken, een andere dag om met de boot naar Bluefields te reizen, en een laatste dag om van Bluefields met een ferry en daarna een kleine panga naar Big en Little Corn – vonden we steeds bijzonder snel welke boot en welke bus we moesten nemen. Eens aangekomen in Little Corn bevonden we ons onmiddellijk in een aards paradijs, een nog beter dan datgene in Vinales. Iedereen kent deze typische Cara´bische foto's van helderblauw water met parelwitte stranden en ettelijke palmbomen, wel we kunnen jullie verzekeren dat dit beeld wel degelijk bestaat! Een paradijs zonder auto's, kruiwagens als taxi's en wandelpaden als enige 'wegen', met bovendien enkel elektriciteit gedurende de nacht.

De relaxte sfeer hier was totaal verschillend met de ervaringen die we hadden opgedaan in het Westen van Nicaragua. Zelfs wanneer deze mensen uit het Westen zich continu omschrijven als 'tranquilo’, toch verdwijnt hun relaxedheid in het niets vergeleken met de mentaliteit op Little Corn. Ontbijten duurt hier minstens een uur en een avondmaal verorberen in minder dan 2u is een echte uitdaging, maar dit alles was van weinig belang aangezien wij onmiddellijk deze relaxte mentaliteit automatisch overnamen. Een ander bijzonder verschil met het Westen is de taal die de mensen hier spreken. De inwoners hier – en in Bluefields – spreken een soort van Jamaicaans-Cara´bisch Engels, datgene dat Bob Marley zo typeerde.

Ons verblijf hier werd des te aangenamer dankzij de uitermate vriendelijke mensen die steeds zin hadden in een gesprek met ons. Na een heerlijke lokale maaltijd – rondon genoemd – hadden we interessante gesprekken met de lokale bewoners over het leven op dit eiland; hoe simpel het is om hier te overleven dankzij de vele kokosnoten, mango’s, bananen en kreeften. Dit deed ons inzien hoe weinig men eigenlijk nodig heeft om gelukkig te zijn. Jammer genoeg is niet alles koek en ei op dit kleine eilandje van slechts 1,5km▓ groot. Onze eerste Nicaraguaanse vriend Dennis vertelde ons het verhaal van hoe hij na een kleine misstap continu door de andere bewoners vijandig behandeld wordt en hoe de vele roddels ertoe dienen om de toeristen zoveel mogelijk bij hem weg te houden. Al deze geruchten waren echter complete nonsens en wij vonden Dennis de aardigste Nicaraguaan die we tot hier toe ontmoet hebben.

Ook al deden we niet bijzonder veel op dit piraatachtige eiland, de enige echte activiteit was toch onmiddellijk een van de meest aangename ervaringen ooit. Tezamen met Claudia – een leuke Nederlandse dame die we ontmoet hebben in Esteli en met wie we hoogstwaarschijnlijk nog een kleine 2 weken gaan rondtrekken tot zij weer naar huis keert – gingen we snorkelen aan de kust van Little Corn. Hoewel we bijzonder veel zout water binnenkregen was deze ervaring toch bovenal overweldigend dankzij de vele mooie vissen en het koraal die we zagen. We konden onder andere genieten van enkele voedster haaien, pijlstaartroggen en ettelijke dozijnen exotisch uitziende vissen. Buiten het snorkelen genoten we van de typische zaken die men doet op een Cara´bisch eiland: kokosmelk drinken uit een kokosnoot onder een palmboom, pina colada’s en andere cocktails drinken en ’s avonds een lekkere lokale maaltijd eten met vers gevangen vis.

Wij wensten allen van hier nog heel wat langer te blijven, maar aangezien we nog steeds vastbesloten zijn om ArgentiniŰ te bereiken in de komende maanden en er nog heel wat Nicaragua te ontdekken valt, moesten we onze reis verder zetten. In plaats van de hele tocht over land opnieuw te maken, kozen we ervoor om terug te keren met het vliegtuig – jammer genoeg met iets te veel bewolking om Nicaragua vanuit de lucht te bewonderen – van Big Corn naar Managua. Van hieruit vertrokken we dan met de chicken bus naar Granada, waar we ons nu bevinden.


Our adventurous trip to Little Corn Island turned out to be much easier than either of us anticipated. We managed to arrive in one day in El Rama, took a boat to Bluefields the next day, and the day after we took our boat to Big Corn Island and the smaller boat, a panga, to Little Corn Island. Arriving there we instantly felt in paradise. Everybody has already seen those images of picture perfect islands with palm trees, white sand and amazingly blue water where at any given moment a pirate ship could appear at the horizon; we all thought that it didn’t really exist, until we arrived here. Little Corn is a paradise without cars, wheelbarrows as taxis, footpaths as only 'roads' and only electricity at night.

The relaxing atmosphere felt so completely different from what we experienced in the West of Nicaragua so far. Even if those people already describe themselves as ‘tranquilo’, comparing their rhythm with the relaxing vibe of Little Corn is a fool’s errant. Having breakfast here takes at least an hour and it would be rather difficult to have dinner in less than 2 hours, but all of that doesn’t matter as you almost instantly adopt the relaxing vibe as well. Another remarkable difference with the ‘other Nicaragua’ is the language; people here speak a Jamaican-Caribbean kind of English – the kind that characterized Bob Marley so much.

Our stay here was made much more pleasant thanks to the lovely native people here who are always eager to start a conversation with you. At a campfire, after having an amazing rondon – a local dish – they told us stories about life on the island; how easy it is to live here of coconuts, mangos, bananas and lobster. All is not well though on this amazing island as we encountered Dennis who was considered as some kind of an outcast by a lot of people on the island. A small misstep in his past and people still gossip about him and try to keep tourists away from him as much as possible. All those rumours turned out to be entirely false though, as we found Dennis to be the nicest Nicaraguan we’ve met so far.

Even though we did not do a lot of things on the island, the one thing we actually did was definitely an amazing experience. Together with Claudia – a very nice Dutch girl we’ve met in Esteli and who’s likely going to travel with us until she goes home to the Netherlands in about 2 weeks – we went snorkeling off the coast of Little Corn. We eat first of all a lot of sea salt, but luckily we also saw an extremely beautiful reef, a couple of nurse sharks, some whiptail stingrays and over a dozen of different species of exotic and colourfull fishes. Besides the snorkeling we did the usual things people do at a Caribbean beach: lay down under a palm tree with a fresh coconut, have some nice cocktails later on in the day and have a nice local fished and cooked meal at night.

 We all wanted to stay much longer on this amazing place, but as we’re still eager to reach Argentina in the coming months and there’s still plenty of Nicaragua to see, we had to move on to our next destination here. Instead of going all the long way back over ground, we opted this time to fly from Big Corn Island back to Managua. From here we took a bus to the old colonial town of Granada in which we are now.
Slideshow Report as Spam

Comments

Mama en Sarah on

Het was daar blijkbaar wel de moeite . Ik zou ook direct naar daar willen gaan.
Alleen al het eten is om het water in de mond te krijgen. Dan met een goeie cocktail en het is compleet.. Kben toch blij dat jullie terug meer in de bewoonde wereld zullen zijn nu.Geniet maar verder. Hier is het mooie weer alweer voorbij, dus terug typisch Belgische zomer, waar ge niets aan mist. xxx

mama on

Hallo daar,
De opdracht uit jullie mail is uitgevoerd ;-).
Het ziet er echt allemaal zo paradijselijk uit en onze jaloerheid is niet ver weg.
Zo tof dat jullie dit allemaal kunnen meemaken.
Ik was zo blij om jullie eindelijk even te zien gisteren op skype.
Wees nog voorzichtig en vooral, altijd weer, geniet, geniet, geniet...
x
mama, papa en Lieselot

Anneke on

Wow dat is echt Bountyreclame materiaal... ;-) jullie geheugen gaat nooit groot genoeg zijn om zoveel schitterende impressies op te doen. En lang leve het trage ritme! Daar kunnen wij hier nog wat van leren! Succes nog.... Anneke

T. Hilde on

Haha .. 'Anneke' .. heb net dezelfde commentaar gegeven op één van de foto's .. deed me ook denken aan de vroegere bounty reclame ..
Hannes en Jeroen .. blijf ervan genieten ... en hou zoveel mogelijk indrukken bij !! xx

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: