The 'K' words

Trip Start Feb 27, 2010
1
28
45
Trip End May 29, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Japan  , Kyushu-Okinawa,
Saturday, April 10, 2010

Vandaag ging het er van komen, we zouden eindelijk liften in Japan. We hadden vooraf natuurlijk het nodige onderzoek gedaan. Reisverhalen gelezen van lifters en de nodige websites gecheckt. Aangezien Japan het land is met de laagste criminaliteitscijfers ter wereld kan je hier veilig liften. Toch is dit hoogst ongebruikelijk, enkel buitenlandse toeristen doen het, een Japanner zelf zou zulk onbetamelijk gedrag nooit vertonen. De meeste mensen vragen zich dan ook af wat er in godsnaam mis is met je duim en waarom je deze rare duim toont naast de weg. Het was dus duidelijk dat we een bord nodig hadden met onze bestemming op, in dit geval Nobeoka. Nobeka ligt een 200 km verwijderd van Usuki, we zouden dit in meerdere ritten moeten krijgen of heel veel geluk hebben. We vroegen aan de hotelbediende of ze voor ons een groot papier wilde schrijven. Deze keer lukte dit zonder al te veel protest en we trokken naar het kruispunt met de grote weg, die naar de volgende prefectuur (Miyazaki) en dus ook het stadje Nobeoka leidt.

Na een tiental minuten kregen we onze eerste rit. Een gepensioneerd koppel wilde ons wel meenemen. Het was ondertussen lichtjes beginnen regenen en wij hadden onze zieligste puppy-blik opgezet, en dit werkt blijkbaar wonderwel. Enkel de communicatie liep niet zo vlot. "Jullie willen naar Nobeoka?", “Zullen we jullie naar het station brengen?” Het had heel wat voeten in de aarde om uit te leggen dat we gewoon graag in de richting van Nobeoka wilden. Nee, we willen niet met de trein, (we hadden net heel de weg van het station naar dit kruispunt gewandeld) we willen liften. Na een tijdje gaven de mensen het op, en ze gaven ons gewoon een plekje op de achterbank. Ze deden ongeveer ¼ van de afstand die we wilden afleggen, dus wij waren al heel tevreden. Ze reden naar een winkelcentrum in Saiki, een erg klein stadje naast de grote baan. Onderweg kregen we snoepjes en probeerden we een conversatie te houden door middel van ons woordenboekje en het point – it boekje, maar veel zinnigs werd er niet gezegd. We hielden het na een tijdje maar bij glimlachen en braaf op de achterbank zitten. Aangekomen aan het winkelcentrum haastte het vrouwtje zich naar binnen terwijl het meneertje nog druk bezig was met ons te helpen de rugzakken terug op onze rug te krijgen. Wij maakte de nodige buigingen en trokken terug naar de baan om een volgende lift proberen te krijgen. We stonden daar nog geen twee minuten met onze bordjes en het meneertje was er al terug. Hij had andere bordjes voor ons gemaakt, waar op stond uitgelegd dat we graag zouden meerijden met de bestuurders, richting Miyazaki. Volgens hem zou dit veel duidelijker zijn. Dus we maakte nog enkele buigingen, bedankte hem nogmaals en gingen met onze nieuwe bordjes naast de baan staan. Nog eens twee minuten later kwam ook het mevrouwtje terug aangelopen. Ze was sandwiches voor ons gaan kopen in het winkelcentrum. Twee grote zakken vol sandwiches kregen we cadeau. Nog enkele buigingen en bedankjes later stonden we weer paraat met onze bordjes en puppy-blik.

Deze keer was het een man met een grote jeep die stopte. Hij kon ons tot Nobeoka brengen, in één keer. We waren weer met onze sandwichkes in de boter gevallen. Het was een rit van meer dan twee uur (150 km) door een prachtig landschap. Ook deze meneer wilde ons graag cadeautjes geven, we kregen twee pakjes sigaretten en hij stopte onderweg ook nog eens voor drankjes. Wij deelden op onze beurt de droge sandwiches die we naar binnen aan het spelen waren. Na eentje had hij genoeg, wie kan hem het kwalijk nemen? Hij sprak een woordje Engels, maar dat mag je erg letterlijk nemen, hij sprak namelijk één woordje Engels: OK?. Hij maakte van de rit een toeristische toer, als wij ergens naar wezen draaide hij de hoofdbaan af en ging het met ons bekijken: bloemende kersenbomen of grote vissenvlaggen, we gingen het allemaal van dichtbij bekijken. Toen we aankwamen in Nobeoka belde hij ons gastgezin. Wij begrepen niets van het gesprek, wat volledig in het Japans was. We kregen ook de telefoon niet, dus we wisten niet wat er afgesproken was. Na het telefoontje draaide hij zich om en zei: “Kanko”. Waarop wij: “Wakari masen” (ik begrijp het niet). Hij krabbelde is in zijn haar en zei: “I talk friend, kanko,kanko” Dus probeerde we maar wat: moesten we uitstappen? Neen moesten we hier wachten? Neen Komen ze ons hier halen? Neen Euh, we wisten niet goed meer wat het nog zou kunnen zijn. Moesten we misschien vanaf hier en bus nemen? Neen, :”kanko,kanko, i bring you friend, ok?” Hij zou ons dus naar ons gastgezin brengen, of dat dachten we toch te kunnen begrijpen. Ok, dan maar zeker. “Ok i take you kanko”, en weg waren we. Deze keer wist onze chauffeur duidelijk niet waar hij heen moest. We reden een half uurtje rond en vroegen een keer of vier de weg. Ondertussen waren we ook al twee gemeentes verder. Wij begrepen er niets van, maar de man had het duidelijk goed voor, dus we lieten hem zijn weg maar zoeken. We vroegen ons ondertussen wel af of we ooit bij ons gastgezin zouden geraken. Maar na een tijdje vond hij een bordje naast de weg, waar hij zeer enthousiast naar wees. Dit zal dan wel de weg zijn naar ons gastgezin vermoeden we. We reden naast de kust, de berg op en er waren erg weinig huizen te zien. Ondertussen begonnen we toch lichtjes ongerust te worden. Maar de man met de jeep bleef rustig bergop rijden tot we aan een parking arriveerden waar we nogmaals stopten. Hij stapte uit en zei heel enthousiast “Kanko!” Wij stapten dan ook maar uit en begrepen er steeds minder van. We moesten onze rugzakken nog niet meenemen. Gingen we misschien nog iets drinken? Kanko-man deed teken dat we moesten volgen, de jeep ging op slot en we gingen wandelen. Lichtjes vertwijfeld hobbelden we hem dan maar achterna, het wandelpad op. Na een tiental minuten stonden we op een pracht van een klip, en keken recht naar de oceaan. De rotsen hadden hier een erg eigenaardige vorm, een gigantisch kruis was uit de rotsen gesleten. In dit kruis kwam het water van de oceaan binnen gestormd een maakte golven en water kolken dat het een naam had. Kanko-man stond te glunderen dat de stukken er van af vlogen. Dit was dus zijn plan, hij wilde ons de rotsen laten zien. Het spektakel was zeker de moeite. Het had iets leuker geweest als we wisten dat we dit gingen doen, maar eens we zagen waar het over ging waren we weer gerust gesteld. Kanko-man wilde ons nog iets duidelijk maken over het schouwspel, maar hij kwam net verder dan:”is childer song”. We veronderstelde dan maar dat er een kinderliedje over deze rotsen bestaat, en knikte maar van ja.  Na  een half uurtje hadden we de oceaan gezien, de verplichte foto's genomen en trokken we terug naar de auto. We reden terug naar de plaats waar we de eerste keer gestopt waren, dus meer dan een half uur in de richting waar we van kwamen. We stopten aan een cultureel centrum en Kanko-man maakte ons duidelijk dat hij hier met ons zou wachten op onze gastvrouw. Plots viel zijn oog op een affiche, en gebaarde hij ons te komen kijken. Hij wees naar een vrouw op de affiche, gekleed in traditionele kimono. “this me childer,she sing see” euh?? We probeerden de tips te verbinden: “dus, dit is uw dochter die een lied zingt over de zee, waar we daarnet waren”. Ja hoor, dat klopte, hij knikte hevig: “Ok !”.

Ondertussen arriveerde onze gastvrouw: Rika. Gelukkig is Rika een leerkracht Engels, en kon ze Kanko-man in onze naam bedanken voor de hele dag die hij met ons spendeerde. Na  een kort gesprek tussen Rika en Kanko-man bleek dat hij helemaal niet in Nobeoka moest zijn!!! Hij woonde in Saiki, het stadje waar hij ons oppikte. Hij was gepensioneerd en wilde wel eens een daguitstap maken met een paar gekke liftende Belgen. Hij vertrok nu maar weer 150 km terug in de andere richting. Wij waren met verstomming geslagen, maar vooral dankbaar. Onderweg in de wagen van Rika leerde we ook de vertaling van “kanko”, dit wil namelijk “sightseeing” zeggen. Wat veel verklaarde natuurlijk. Kanko-man werd omgedoopt tot “the guy from Saiki” en zal voor ons maar ook voor Rika een legendarisch figuur blijven.

Rika bleek een heel toffe madame te zijn die graag lacht. Ze spendeerde een jaar in Canada en heeft een klasje in haar appartement. Ze geeft enkel les aan volwassenen die privé of in kleine groepjes les krijgen. We zouden trouwens erg snel de leerlingen te zien krijgen want deze zouden deze avond samen een feestje met ons bouwen. In de periode die we nodig hadden om een douche te nemen en ons wat op te frissen arriveerden de eerste genodigde al. Het was een potluck party, wat wil zeggen dat iedereen een schaal eten meebrengt, en dat zullen we geweten hebben. Grote schalen sushi en sashimi werden aangebracht, samen met nog een heleboel andere gerechten. Binnen de korste keren zat het kleine appartementje van Rika en haar vriend Koji overvol met mensen die erg graag hun Engels met ons wilden oefenen. Een grappig verschijnsel werd ons ook duidelijk. Als Japanners verbaasd zijn laten ze dit horen door middel van een luide en langgerekt “OOOOH”, liefst doen ze dit in koor en zetten ze dit ook synchroon in.  In het appartementje gevuld met een 15tal volwassen personen geeft dit wel een heel leuk effect. Voor de Japanners, die 10 dagen aan elkaar sluitende vakantie als een wereld wonder beschouwen, was ons verhaal reden tot vele OOOH-s. Ze konden ook niet geloven dat je met de trein van België tot in China kan geraken. Het was dus een heel leuke avond na een goed gevulde dag.

Maar net toen we dachten dat het feestje stilaan ten einde liep kwam de aap uit de mouw. Ze hadden nog een verrassing voor ons in petto, iets wat we absoluut niet hadden zien aankomen. We zouden blootgesteld worden aan datgene wat we het meeste vreesden: Karaoke! (volgens ons: De laagste vorm van vermaak!, de kern van alle kwaad!, de uitlaatklep der marginalen!, vervuiling van de gehoorgangen die we doorheen de jaren probeerden te trainen met de liefde voor muziek!, het door de mangel halen van meesterwerken in de pop!, het aanranden van liefdevol gecomponeerde stukken muziek!, oorlogsvoering door micro misbruik!, braakneiging verwekkend gejengel !!) Laat ons zeggen dat we niet echt enthousiast waren en dat onze visie omtrent karaoke gekleurd was. Maar uit beleefdheid lieten we ons mee sleuren naar het lokale karaoke complex, waar een privé ruimte voor ons gezelschap gehuurd was. Er werden binnen de kortste keren japanse pop klassiekers ten berde gebracht en heel het gezelschap deed mee. Onder zware sociale druk zong ik dan ook maar een liedje, iets wat op veel OOOH’s mocht rekenen. Onze gastvrouw vertelde me dat het heel goed was, maar ik verdenk haar ervan dat ze dit ook maar deed uit beleefdheid. We bleven twee uurtjes in het privé zong hok, wat trouwens volledig geluidsdicht was. Het laatste nummer werd door heel de groep gezongen, inclusief Annelies, en het was het niet te versmaden Heal the World van MJ, zaliger.  We moeten toegeven dat het leuker was dan we vooraf dachten (de bloedende oren bleven achterwegen) en dat we ondanks onze angst een fijne afsluiter van ons feestje hadden. Maar we waren toch blij toen we ons vege lichaam op een fouton konden leggen, na deze bewogen dag.
Slideshow Report as Spam

Comments

Gust on

Wederom een prachtige brief geschreven . Je blijft je verbazen over die mensen daar ,die vriendelijkheid en gewilligheid ,dat zijn we hier niet gewoon .Wat zullen die Japannerkes van ons denken , die hier rondreizen,
of denken die niets , omdat ze te vriendelijk zijn !! Allee ik denk toch dat dat allemaal ferm meegenomen is .

Annick on

Hey Fred en Annelies,

Amaai weeral mooie foto's... Het knaagt hier wel als ik dit allemaal zie. Ik krijg enorm zin om op verlof te gaan, maar daar moet ik nog even op wachten. Ondertussen hebben jullie al wat km's afgelegd... En jullie blijven het goed volhouden om alles neer te schrijven.

Allez geniet er nog maar van.

Groetjes from Antwerp,

Annick

Bomir on

Oooooooooooooooooohhhhhhhh!!! :-)

azimut on

weer mooie verhalen gelezen, ik blijf mij verbazen dat de mensen zo
vriendelijk en behulpzaam zijn Wij zijn gisteren gaan toeren ,en als je dan voor de mensen stop voor ze over te laten steken dan kijken ze verwonderd en blijven ze staan.We zijn gisteren ook nat thuis gekomen dat is de 4 keer op
vier jaar tijd dus niet overdreven veel he .Deze namiddag gaan we naar
zanzibal in lille maar het regent nu pijpestelen
Met gastoptreden van onze robin met zijn groepje

de groetjes van hier .

willy.vlaminckx
willy.vlaminckx on

toffe foto s zo kunnen we een beetje de sfeer opsnuiven , een heel klein beetje toch . De mensen hebben daar echt wel een heel andere mentaliteit dan de bange achterdochtige belg ? t Is een verademing zeker ? Wij hebben de 1° mei stoet overleeft en Sonja nog eens ontmoet . Zij volgt jullie verhalen ook via jullie blog ,. Zij is een echte stadsmens zoals je weet , en ze is naar new york geweest . Ze vond dat een geweldige stad en een geweldige sfeer ook . Er was trouwens veel volk in de stoet , het is droog gebleven tot het einde , gelukkig . Dan is het beginnen regenen en dat doet het nog altijd met nu en dan wat gedonder dus echt belgisch weer . Vandaag met noam gesproken via p.c. willy heeft de gegevens doorgestuurd , ze kunnen dan wel geen nederlands lezen maar ze kunnen de foto s wel zien waar jullie al geweest zijn . Je hebt trouwens kisses van de hele familie en nog een goede reis gewenst . In portugal had het ook vrij veel geregend en het is er om en bij de 3O graden . John komt alle dagen naar ons , hij is er liever dan in t dorp in zijn huisje en hij is terug aan t werk bij zijn vriend de amfibien kweker .Dus die is ook weer gelukkig .We kijken uit naar meer nieuws van jullie t is altijd plezierig de foto s en de filmkes te kunnen zien . Nog veel plezier en toffe ontmoetingen .

Hanne on

He Fred en Annelies,

effe geleden maar onze pc is meer dan een week kapot geweest! Weer leuk om jullie avonturen te lezen, en die sushi en sashimi ziet er zalig lekker uit! In Herentals alles oké, meer zelfs t gaat super!! De buren zijn namelijk verhuisd en dat is echt een verademing, niet te doen! Jammer dat ik er geen pintje en/of wijntje mag op drinken want ondertussen ben ik al bijna 30 weken zwanger! De babykamer is af en tis echt supermooi! Al zeg ik het zelf...Ben volop kleren aan het wassen, poetsen... vreemd die nestdrang!
Amuseer jullie nog in Japan, toedeloe en groetjes!

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: