Vertrek Moskou Trans-Siberische express

Trip Start Feb 27, 2010
1
10
45
Trip End May 29, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
trans siberische express

Flag of Russia  , Siberia,
Monday, March 8, 2010

Dag 5 in Moskou en vertrek Trans-Siberische   

De laatste ochtend in Moskou begon met een hele klus. We moesten namelijk onze rugzakken terug ingeladen zien te krijgen, op zo'n manier dat we tijdens de 4 dagen dat we op de trein zitten niet steeds moeten woelen in de zakken om een proper onderbroek te pakken te krijgen.

Verder hadden we nog een afspraak met onze gastheer in Moskou, om samen iets te gaan eten. Deze keer was hij er op tijd (slechts 5 minuutjes vertraging) en, na wat aandringen, behoorlijk spraakzaam. Het eten was erg lekker en verzorgd. Het werd ook tijd om nog eens een echte maaltijd te hebben, we aten voor de rest voornamelijk uit de kraampjes naast de straat. Op zich geen bezwaar, maar een echt stukje vlees smaakt toch beter dan de turbo-hot-dog-wraps-met aardappelpure en augurken.

We maakte nog een kleine wandeling en deden wat inkopen voor op de trein. (koekjes!)  Het viel ons nog maar eens op dat de ingevoerde producten hier nog steeds extreem duur zijn. (of zouden jullie een doos Jules de Stroper koekjes kopen voor € 30?) We kochten ook enkele postkaartjes voor de familie, en dan was het tijd om de rugzak terug aan te snoeren en op zoek te gaan naar het station.

We vertrokken 2 uur op voorhand naar het station, en maar goed ook want we wilden graag "nog even onze kaartjes posten. De wegbeschrijving naar de postbus was, om het vriendelijk uit te drukken, erg optimistisch. (right, right again and little walk, no more than 5 minutes) Na een dik kwartier gestapt te hebben begonnen we ons toch stilaan vragen te stellen bij de meetkundekennis van de gemiddelde Rus, maar niet getreurd we vonden een postbus en wandelden dan maar in één keer verder tot aan de volgende metrohalte. We zouden de volgende 4 dagen toch veel stilzitten dus deze inspanning kan er nog wel af.

Het trein station voor de Trans Siberische Express was ook iets aparts. We verwachten een groots opgevat station, een majestueus monument, een triomfelijke constructie ter glorie van technologie die wij kennen als één van de uitzonderlijke treinverbindingen van de wereld.

Wel, het viel een beetje tegen ….  

Er was wel degelijk een stationshal, meer deze was erg sober in vergelijking met de metrostations. Men kon ook moeilijk van een station spreken, of toch niet in de zin zoals wij dat kennen. Het was eerder een “treinzone", er kwamen zoveel sporen samen dat men deze niet meer in een hal konden verzamelen. Op het centrale plein vonden we het gebruikelijke allegaartje van winkeltjes en eetstandjes. De verschillende treinmaatschappijen en ticketsystemen maakte het er ook niet eenvoudiger op. Er waren gewone “open” perrons, maar er waren er ook andere die een hek aan de voorkant hadden. De passagiers van deze treinen moesten passeren door een hekje waar ze hun ticket inbrachten, vooraleer ze op de trein konden. Het absurde hieraan is dat het hek maar over de eerste 5 meter van het perron liepen, dus je kon er zo omheen als je zou willen. Na het nodige zoeken vonden we de aanwijzingen naar ons perron. Het perron waar we het wonder der techniek konden aanschouwen. De trots van de spoorweg die we voor een reis van meer dan 5000 km, zouden betreden.

Het enthousiasme dat wij voelen voor deze trein wordt blijkbaar niet gedeeld door het Russische volk. Hun wonder der techniek is verbannen naar het voorlaatste spoor, zonder enige speciale vermelding. De treinbegeleidsters stonden ons buiten op te wachten, om er voor te zorgen dat iedereen in de juiste wagon terecht kwam. Onze tickets die we op voorhand kochten werden aangeleverd door de Duitse treinmaatschappij. Dit was blijkbaar ongewoon, want er waren meerdere begeleidsters nodig om het ticket na te kijken. Wijzelf werden ondertussen ook aan de nodige keurende blikken onderworpen. Daar sta je dan, met je mond vol tanden en je rug vol, euh,..zak. Wachtende op het goedkeurende knikje, en met de moed gezakt halverwege je knieën, klaar om door te schuiven tot in je schoenen. Het vrouwtje met (zichtbaar) de meeste ervaring nam uiteindelijk de tickets vast en stuurde ons met een handgebaar de trein op. Blij dat we mee mochten stapten we met het nodige gestuntel de trein op. Deze keer zouden we geen privé coupe hebben, maar onze ruimte delen met twee andere passagiers. De eerste die we tegenkwamen zat reeds op het zeteltje en was in de weer met een smartphone. Hij mompelde iets onverstaanbaar en ging verder met zijn getokkel. Wij waren met ons “jeugdig” geweld natuurlijk alle twee tegelijk in de coupe gedoken, compleet met grote rugzakken. Het resultaat was dat we ons “klem gereden” hadden. Smartphone- man gromde wat en wriemelde zich nog tussen ons door en ging wat op de gang staan. Terwijl wij wat onwennig stonden te draaien, niet goed wetende waar we met onze bagage dienden te blijven, arriveerde de vierde persoon die mee in het coupeetje moest. Een kerel van een jaar of 23 in een veel te groot kostuum en  vergezeld van zijn moeder. Samen hadden ze wel een zak of 4 bij. Het bagage probleem had hier zijn hoogte punt bereikt, wij konden niet meer voor- of achteruit, de moeder van kostuum- man duwde haar hoofd nog tussen de deur en probeerde ons de nodige instructies (in het Russisch) te geven. Uiteindelijk zwierde we onze bagage dan maar op het bovenste bed en gingen wat schaapachtig zitten om kostuum- man binnen te laten. Gelukkig lachte deze vriendelijk (kijk, vriendelijke Rus nr. 2), tilde de onderste zitbank op en plaatste daar zijn bagage. Moeder Kostuum gebaarde daarna driftig dat wij hetzelfde dienden te doen. En zo kreeg alles uiteindelijk alles zijn plaatsje.

Stilletjes aan trok de trein zich op gang. Deze keer kregen we een nieuwe wagon toegedeeld, mooi en voorzien van een televisieschermpje op elke coupe. We miste wel de charme van de ouderwetse wagon zoals we die op de vorige reis hadden, maar voor vier dagen is dit model wel wat comfortabeler. Zodra we uit het station waren trok kostuum – man zijn veel te grote pakje uit en kwam er het typische gestreepte t shirt (van een beroepsgroep die we, op vraag van hem, niet mogen vermelden) boven. Laat ons stellen dat we ons door zijn aanwezigheid veilig kunnen voelen. Hij stelde zich voor en heeft eigenlijk tot op het moment dat we gingen slapen geen seconde gezwegen. Het was heel intensief om te blijven luisteren aangezien hij Engels hanteerde met zo’n laag haar op dat het rechtstreeks van een jak zijn rug getrokken kon zijn. Maar we waren blij dat we een vrolijke, spraakzame jonge man hadden gevonden die met ons zou meereizen en die ons duidelijk goed gezind was. Hij vertelde dat hij zijn  jaarlijks verlof van eén maand bij zijn moeder in Moskou spendeerde en nu onderweg was naar Vladivostock (waar de mensen van deze beroepsgroep een “atelier” hebben). Deze treinreis van 7 dagen (enkel) maakte hij jaarlijks. De reden waarom hij voor de trein kiest en niet het snellere vliegtuig is eerder typisch. De dagen die hij nodig heeft om zich naar zijn gezin te verplaatsen komen bovenop het verlof. Dus het is geen probleem om twee weken op de trein te zitten.

4-daags verblijf de trans-Siberische

We sliepen verrassend goed in onze 4-persoonscoupe, hoewel het er erg warm was.

Deze warmte is iets wat we tot hier toe overal in Rusland tegenkwamen. Zodra je ergens binnenstapt valt de warmte op je lichaam als een dik wollen deken. De binnenhuis verwarming komt van de staat. Het begrip centrale verwarming is hier dus wel erg letterlijk te nemen. In de appartementen, zoals bij Boris in Moskou, staan radiatoren waar je zonder moeite een steak op zou kunnen bakken. De radiatoren hebben geen kraan, vadertje staat zal wel bepalen hoe warm je het dient te hebben. In het geval van de appartementen in Moskou: erg warm.

In de trein is het van het zelfde laken een broek. We vermoeden dat deze warmte als luxe wordt beschouwd en dat men ook op de trein de huiselijke sfeer wil nabootsen. Je krijg ook enkel een lakentje om onder te slapen, maar dit is meer dan voldoende in een kleine ruimte waar het ongeveer 30 graden is. ’s Ochtends staat er dan ook een flinke laag condens op de raam. Een poging om even een raam open te zetten (we willen graag een beetje frisse lucht meneer) wordt met grote ogen aanschouwd. Na het nodige gepruts aan het venster, wordt ons met gebaren taal uitgelegd dat deze op slot is. Ies normal, ies winter. Dan maar naar het rokershokje op het einde van de wagon om af te koelen, hier is het namelijk even warm/koud dan buiten. Een beetje het systeem van een sauna, maar dan net even anders.

Onze vriend (Volodya) haalt één van zijn zakken boven en ontdekt allerlei voedingswaren verstopt tussen zijn kleding en materiaal. Hij gooit de armen in de lucht en schud zijn hoofd. Iets later zal hij ons duidelijk maken dat zijn moeder vindt dat hij te mager is en ze hem probeert bij te voederen op elke mogelijke manier. Aan zijn karuur te zien heeft ze nog wel wat werk. We eten samen allerlei gevriesdroogde maaltijden (noodles, puree, soep) en lachen een beetje met mekaars voedingsgewoonte. (bijvoorbeeld: een flinke klad mayonaise op een portie Aki Noodles vonden we eerder raar) Ondertussen heeft smartphone – man zich teruggetrokken op zijn bed en zal de rest van de dag daar blijven, zuchtend en grommend kijkend naar het kleine televisiescherm. Volodya negeert hem ook en maakt regelmatig een wegwerpgebaar naar het bovenste bed. Tot zo ver de sociale omgang in de trein.

Laat ons eens een poging doen om het landschap te beschrijven. Eén ding staat vast: het lijkt eindeloos. En  het is een ander soort eindeloos zoals wij gewoon zijn, iets wat je ervaart als je naar de zee staart, bijvoorbeeld. Dat is monotone eindeloosheid, er is water en nog eens water. Dit landschap schuift voorbij, voor uren aan een stuk zonder 1 huisje, of enig ander spoor van beschaving, prijs te geven. Het is steeds veranderlijk en toch steeds hetzelfde: taiga, afgewisseld met stukken bos en alles bedekt met een dikke maagdelijk witte laag sneeuw. Berken blijken het beste te overleven in dit klimaat. Andere tekenen van leven zijn zeer zeldzaam, af en toe zie je wel sporen in de sneeuw die doen vermoeden dat er heel wat wild in de bossen leeft. Dit zal ook wel het geval zijn, waar zouden anders al die mutsen en jassen van pels vandaan komen?

Een andere leuke anekdote: we besluiten op een gegeven moment om te gaan roken in het hokje achteraan de wagon. Enkele seconde later is ook Volodya in het hokje en komt heel mysterieus iets in mijn oor fluisteren. Het is in Rusland vrouwendag vandaag, en of hij Annelies mocht feliciteren omdat ze zo’n mooie vrouw is. Natuurlijk mocht hij dat, maar hij was wel wat onwennig. Hoe feliciteer je ook een Belgische? Ik zei hem dat we deze feestdag niet kennen en dat hij het best op de gebruikelijke Russische manier zou doen. Na wat geschuifel vertelde hij Annelies in het gebroken engels dat ze een mooie vrouw is. Gevolgd door een zenuwachtig lachje en weg was hij.

Het ontbijt van smartphone – man is ook de moeite om te vermelden. Na het nodige zuchten en krochten liet hij zich uit zijn hoogslaper vallen. Hij krabbelde wat in zijn haar en stoof de coupé uit. Een halve minuut later was hij terug en had een kop thee bij. Daarna scharrelde hij wat in een plastiek zak die hij bij had en toverde een hard gekookt ei boven en het gele capsuletje dat je vindt in een kinder-ei dat dienst deed als zoutvaatje. Op minder dan een minuut had hij drie hardgekookte eieren binnen gespeeld. Deze werden doorgespoeld met de nodige thee die hij luid slurpend binnen klokte. Wij waren ondertussen al wat meer in het hoekje gekropen, want zijn hoge snelheid eten had ook de nodige ruimte nodig. Tot op het moment dat het onvermijdelijke gebeurde,…hij had zich verslikt. Zijn gelaatskleur veranderde van vuil grijs naar diep paars in minder dan een seconde. Het gereutel dat volgde deed vermoeden dat het ei zich een weg gebaand had tot achter zijn oogballen. Gelukkig hield hij zijn hand voor de mond, zodat hij de brokken nog wat kon centraliseren. Hij stond op, presteerde het om, tussen de hoestbuien door, nog een soort vloek uit te stoten en hij verdween de gang in. Spijtig dat er niemand van het Guinness book of records aanwezig was, ze hadden hem zeker opgenomen in de categorie “spectaculairste verslikkingen”.

Gelukkig was smartphone-man reeds na twee nachten weg. En kregen we een nieuwe medereiziger voor één nacht. Deze man sprak erg goed Engels en bleek reeds in België geweest te zijn, voor zijn werk. Hij was wetenschapper en hield zich voornamelijk bezig met het raffinaderij proces. Hij was een fan van het Belgische bier, meer bepaald Duvel. Het was een gezellige avond want we kregen ook bezoek van een Brits – Ierse jonge man en we probeerde een Russisch kaartspel te spelen. Ik begreep er (als enige) de ballen van. Ter mijne verdediging mag ik er wel aan toevoegen dat de regels in stukken en brokken in het harig Engels werden toegelicht.

We hebben ondertussen in het coupeetje naast ons een “gesjellige bende” noorderburen gekregen. Ze presteerde het al na één nacht om het aan de stok te krijgen met de treinbegeleidsters. Onze kameraad werd er bij geroepen om te vertalen, blijkbaar is dit ook een deel van zijn job. Blijkbaar hadden ze de lakens in een andere coupé dan die van hen zo vuil gemaakt dat deze betaald moesten worden. Wij hebben ons er wijselijk tussenuit gehouden, we hebben geen behoefte mensen die problemen aantrekken. Iets later liepen ze door de gang te vloeken, luid genoeg zodat iedereen het kon horen dat het “fucking unfair” was. Plus nog enkele vloeken over het land waar we hier te gast zijn. Die ik hier best niet herhaal.

Iets later spraken deze zelfde mensen me aan op het perron. Blijkbaar hebben ze dezelfde planning als ons, tot in Beijing. Hopelijk in een andere coupe als de onze, we zouden niet graag over dezelfde kam geschoren worden.

De winkeltjes naast het spoor zijn ook iets apart. Sneeuw of geen sneeuw aan de grote haltes staan er steeds wel enkele verkopers die hun waren aan de man proberen te brengen. We kochten ook pirogi (het gerecht dat we eerder bij P en A aten in Warschau) op het perron. Homemade en nog warm, wat op zich al een hele prestatie is bij – 9. De mensen zijn hier niet echt opdringerig, ze tonen wat ze in de aanbieding hebben en als je geen interesse hebt lopen ze verder. Sommige van de dingen die ze verkopen zijn toch eerder raar. Zo zou ik het bijvoorbeeld minder leuk vinden als één van mijn medereizigers een grote gerookte vis zou oppeuzelen in het coupeetje.

Trouwens, de binnenkant van de trein wordt dagelijks gepoetst en gestofzuigd. Er liggen dan ook overal matten en zelfs matten op maten. Het matje in je coupé wordt dagelijks onder handen genomen met de stofzuiger. Je kan dan maar best maken dat je uit de weg bent of je tenen moeten er aan geloven. Onze “liefste” treinbegeleidster ziet er een beetje uit zoals Dame Edna, maar dan op steroïden. Als zij de stofzuiger hanteert veranderd dit brave huishoudtoestel plots in een furieuze tenenvreter.   Enkel de wc’s zouden beter onderhouden mogen worden. Ze worden dagelijks gepoetst, maar dat is niet echt voldoende. Voornamelijk het feit dat je geen toiletpapier in het toilet mag gooien, maar in een speciaal bakje naast het toilet moet gooien zorgt voor een geurtje. Het bezorgt je natuurlijk wel de unieke gelegenheid om de veegtechnieken van je voorgangers te bestuderen, indien je dat zou willen.
Slideshow Report as Spam

Comments

Gubbel on

ooit al gedacht van een boek te schrijven want jullie verhalen zijn meeslepend en avontuurlijk ;)

bart m on

Fijn om deze verhalen te kunnen lezen. Het laat me echt elke keer een beetje wegdromen...

ma on

ik heb me slap gelachen met jullie belevenissen op de trein. t Is toch wel meegevallen en jullie hebben geen kou geleden . ha ha ha . Tof zo samen met andere passagiers van allerlei pluimage . IK zit vol spanning te wachten op de foto s . Het deed me denken aan het slapen op de boot naar ijsland , met 6 in een kleine ruimte en je kon met je blote voeten niet op de vloer staan , zo heet .Gelukkig dat je kan gaan afkoelen in de rokersruimte . Weeral een goede reden om te roken .Nog genoeg sigaretten of al aan de russische begonnen , misschien een hulpje om te stoppen. Nog een goeie reis en veel interessante meedereizigers , dat geeft ons goeie verhalen van jullie . We wachten met spanning ;

azimut on

spannende verhalen die jullie beleven , en heel verslaven om te lezen
wij hebben jullie kaartje van warshau op woensdag de 10 maart gekregen
heel plezant ,
vele knuffels van ons

Christel on

Wat plezante lectuur, dit wordt een bestseller. Nog veel plezier ( wat voor ons ook plezant is om te lezen) en wees voorzichtig tussen de steroïdenmadammen !!!!

Nadia on

Amaai Freddy , idd , gij moet een boek schrijven !!!
Geweldig mooi hoe je dat allemaal schrijft , ik zit precies mee in de trein !
Sommige zaken klinken me bekend in de oren , ze doen daar inderdaad nergens toiletpapier in de WC , altijd in zo'n emmerke , maar wees al blij dat het geen schuurpapier is ,want met sommige wcrollen.....
Grtz !

vrindin van wafeltante on

Wa een verhalen allemaal, ge krijgt direkt goesting om ok te vertrekken.
Heel knap geschreven ook!!

Hans on

Hey, schoon verhaaltjes, goe verteld en alles maar niet 100% geinformeerd. Vrouwendag is een internationaal gebeuren. Het wordt elk jaar gezegd op de radio en zo maar veel viering komt er inderdaad bij de gemiddelde belg niet aan te pas. Maar euh... niet gezeverd doe zo voort (ne mens kan ni alles weten hé).

monchhichi
monchhichi on

Merci voor het berichtje Hans. Vrouwendag moet dringend ingevoerd worden in België. Groetjes aan de familie!

monchhichi
monchhichi on

Merci, vriendin van wafeltante! Groetjes aan de familie.

monchhichi
monchhichi on

Merci voor het berichtje. We zijn voorzichtig geweest hoor. Alles ok met ons. Groetjes aan Fons en de rest van het gezin.

monchhichi
monchhichi on

Merci voor de post. Het is een beetje de bedoeling dat jullie kunnen wegdromen, terwijl wij het meemaken :-).

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: