As em slopt dan lee tem

Trip Start Feb 27, 2010
1
25
45
Trip End May 29, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Japan  , Ehime,
Tuesday, April 6, 2010

Vandaag moesten we vroeg opstaan, want zo goed als het hele eiland van Shikoku werd vandaag doorkruist. Dit wil zeggen: eerst een bus naar Matsuyama, daar een tram naar het treinstation, en daarna de exprestrein naar Uchiko. Een tocht die ons het grootste deel van de dag heeft bezig gehouden, eigenlijk was het een beetje trein-tram-bus dag, maar dan op verplaatsing.

Vooral de trein was het vermelden waard. We hadden al eerder een exprestrein genomen (Osaka – Nara), maar deze keer moesten we door de bergen. Omdat de treinen hier erg hoge snelheden halen worden de sporen op een speciale manier gelegd. Het resultaat zijn kombochten, zodat je het gevoel krijgt dat je in een rollercoaster zit, heel de trein gaat gewoon onder een hoek hangen. De eerste bocht die we zo maakte bezorgde ons een wel erg bleke teint, vooral omdat rechts van ons een erg mooi maar vooral diep dal te zien was. We stonden bijna op het punt om ons langs de linkerkant uit de trein te gooien, tot we merkten dat de rest van de passagiers rustig hun krantje bleven lezen. Net toen we wilden zeggen: "het zal wel normaal zijn zeker", maakte de trein een scherpe draai naar links en donderden we de berghelling af, richting het volgende dal. Hier en daar werd er een pagina van een krant omgeslagen, maar niemand buiten wij schonk ook maar enige aandacht aan het landschap dat voorbij schoot. Prachtige bergen die zodanig begroeid zijn dat het soms lijkt alsof er geen rots onderzit. Na een tijdje werden we minder ongerust over de rare kronkels die de trein soms maakte en konden we ook genieten van de rit. We moesten ons op den duur zelfs inhouden om niet te gaan roepen zoals in een rollercoaster. Aangekomen in Uchiko wilden we eigenlijk nog niet uitstappen, maar, net zoals op de kermis moesten we wel, ons ticketje hadden we opgebruikt.



Uchiko is een erg klein authentiek stadje, zo vermelde de reisgids. En dit klopte ook, ze waren er enkel aan vergeten toevoegen dat er in het laagseizoen bijna geen logies te verkrijgen is. We liepen zowat het hele –erg mooie maar vooral bergachtige- stadje door op zoek naar een slaapplaats. Natuurlijk deden we dit met onze zware rugzaken. Na lang zoeken vonden we bovenaan de berg een Ryokan (traditioneel gasthuis) en belden aan. Het meneertje (in traditionele kimono en houten teensleffers) dat opendeed zag onze rood aangelopen en zweterige gezichten en begon zich al dadelijk te verontschuldigen. Hij had geen kamers meer vrij en kon ons niet helpen, helaas. Dus probeerde we hem duidelijk te maken dat het z erg nu ook weer niet was, het was nog maar vier uur, we zouden nog wel iets vinden. Na een stuk of twintig buigingen en verontschuldigingen konden we terug op pad. Maar na tien minuten stappen hoorden we “klap,klap,klap”, het geklepper van houten teensleffers die duidelijk aan het lopen waren. We draaiden ons om en zagen het meneertje, deze keer ook rood aangelopen en zweterig. Hij had een collega weten te bereiken die ons nog een slaapplaats zou kunnen aanbieden. Deze keer was het aan ons om een twintigtal keer te buigen, we waren gered. De eigenaar van het andere pension zou ons komen halen met de auto, binnen een uurtje of twee. We mochten de rugzakken ondertussen bij hem laten liggen en konden nog iets gaan eten in het dorp. Wij blij.

Terug beneden in het dorpje aangekomen doken we de eerste zaak binnen die open was binnen. Het bleek een lokale kroeg te zijn waar je ook iets te eten kon krijgen. We zaten nog niet aan de bar of we hadden al vrienden gemaakt. De man in kwestie had duidelijk een stuk in zijn kostuum-frak, maar hij was niet onaangenaam. Hij heeft ons allerlei verhalen proberen te vertellen, waar wij geen blaas van begrepen, en hij vermoedelijk ook niet meer. We hebben wel begrepen dat de dame achter de toog aangesproken dient te worden als mama-san en haar dochter als small mama-san. Mama-san vond het allemaal best en zag haar bieromzet flink stijgen, onze nieuwe vriend trakteerde dat het een naam had en wilde van geen weder traktatie weten. Aangezien het bier hier in grote flessen word geserveerd heb je weinig keuze om al dan niet te drinken. Het kleine glaasje waarin het bier zit wordt constant bijgevuld door je tafel / toog genoten. Gelukkig was het eten ook lekker en ging onze nieuwe vriend na een half uurtje terug bij zijn Japans gezelschap zitten.

De man van het pension dat ons zou te slapen leggen was tien minuutjes later dan voorzien op de afspraak. Hij excuseerde zich erg uitgebreid, wel drie keer voor elke minuut dat hij te laat was. Wij waren al lang blij dat we een plekje hadden gevonden om te slapen. Het ritje naar zijn pension leidde ons door allerlei smalle bergpaadjes tot we uiteindelijk arriveerden bij een grote chalet op de top van de berg. Zijn vrouw stond ons al op te wachten om de rugzakken aan te nemen. Dit lukte echter minder goed want de verhouding gewicht rugzak / gewicht vrouwtje was zowat 1/1. Dus na het nodige gestuntel: “neen, het is cht geen probleem, we zullen ze zelf wel mee binnennemen”. Kregen we onze kamer te zien. Een erg ruime kamer met een aparte badkamer, en als je het licht uitdeed in de slaapkamer werd het plafond n grote sterrenhemel, erg mooi. En wij? Wij sliepen dat de stukken er vanaf vlogen.

 

Na een nachtje onder de sterrenhemel waren we weer klaar om te gaan toeristen. We hadden het plan om vandaag te gaan liften. Hiervoor hadden we wel wat hulp nodig want de namen van de steden kunnen we nog niet in kanji (Japans schrift) schrijven. We vroegen dus aan de uitbaters van het pension of ze dit voor ons wilden doen. Het ongeloof over onze plannen was hilarisch. “You want to do hiche-hikoe?” Na veel toelichting over het hoe en het waarom van onze vraag kregen we een groot papier met de “Ozu” in kanji. De pensioneigenaar zou ons naar het dorp brengen en dan zouden op weg kunnen, althans dat was ons plan. Nadat de rugzakken in de wagen hadden gekregen, liet de vrouw van de uitbaatster weten dat ze het toch maar geen goed idee vond. Zij had een ander voorstel: haar man zou ons naar haar nicht voeren die een speciale tuin had en nadien zou hij ons naar het centrum brengen om de tempel te bezoeken. Later op de dag zou hij ons dan naar Ozu voeren, alles zonder enige vergoeding. Wij gingen direct akkoord, en het papier dat we hadden om te liften ging rechtstreeks de vuilbak in.

De tuin was inderdaad wel iets speciaals, we kregen toelichting over elk plantje en boompje. Na de rondleiding kregen we nog een kop warme chocolade melk, wat kan je nog meer wensen? De tempel was ook erg mooi, en staat bekend voor het grote beeld van de liggende Boeddha, en inderdaad, hij lag er “zalig” bij. We werden uitgenodigd door de bloemschik-monnik, die druk in de weer was, om binnen te komen kijken. Dit is eerder zeldzaam, dit namen we de kans met beide handen aan en bezochten ook de binnenkant van het tempelgebouw, terwijl de monnik rustig verder ging met het arrengeren van zijn bloemstuk.

De uitbater van het pension was netjes op de afspraak en bracht ons naar het volgende stadje. Een ritje van een 45 min, afgesloten door de nodige buigingen. En wij waren klaar voor de volgende bezoeken.
Slideshow Report as Spam

Comments

willy.vlaminckx
willy.vlaminckx on

ik was al blij met jullie foto s gisteren , maar met de bijbehorende tekst is het natuurlijk nog veel beter . Toch niet te geloven hoe vriendelijk en behulpzaam die japanse mensen zijn . Er wordt toch ook een frisse pint gedronken daar . Zo te zien hebben jullie het daar wel weer getroffen hé .

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: