Oyasumi nasai!!!

Trip Start Feb 27, 2010
1
21
45
Trip End May 29, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Japan  , Kinki,
Thursday, April 1, 2010

Dag 1

De terminal van Osaka was voorzien op het onthalen van buitenlandse gasten, en wij content. Op de weg naar buiten pikte we een metro- en spoorwegplan op in het Engels, en weg waren we. Althans dat dachten we, 100 meter verder stond ons al een gratis busje op te wachten, dat ons naar de dichtstbijzijnde metrohalte bracht, een dikke 500 meter verder. Van een beetje comfort en service zijn ze hier duidelijk niet vies. Helaas zijn ook hier de deuren en zitplaatsen niet voorzien op Vlaamsche Gezellige Formaten, dus stootte ik mijn hoofd een keer of zes, probeerde me van mijn rugzak te ontdoen in de bus en frommelde me vervolgens op het stoeltje achter de chauffeur. Eens in de (propere, fris ! riekende) metro aangekomen wisten we het even niet meer. Alles in Japan is high tec, dus ook de toestellen waar je een ticketje moest kopen. Het zag er een beetje uit als een opgefokte spelcomputer, die ons van alles wilde vertellen, waar wij natuurlijk niets van verstonden. Gelukkig was er een vriendelijke metro medewerker die ons voordeed hoe het moest. (je moet op het knopje "engels" drukken, wie had het kunnen denken….)

Wachtend op de metro zagen we de gemiddelde Japanner op weg naar het werk, iedereen strak in het pak, of mantelpak. De schoolgaande meisjes in een uniformpje en de oudere mensen in meer traditionele kleding. Er waren ook twee schaars geklede jonge dames, maar dan op zijn Japans. Dus in het zwart en knal roze, met een stel pumps om U tegen te zeggen en een rokje dat het midden hielt tussen een centuur en servettenring. Ik zal niet zeggen dat het onappetijtelijk was.

Eens aangekomen aan de juiste metrohalte vonden we snel ons hostel, dat we voor een nacht vooraf geboekt hadden. We werden ook hier erg vriendelijk onthaald. De sleffers stonden alweer klaar, dit zullen we toch gewoon moeten worden want zowat nergens in Japan kom je binnen in je schoenen, maar dien je deze achter te laten aan de inkom. De meneer van het onthaal moest eens diep graven in zijn kast, maar uiteindelijk kwam hij aanzetten met een maat 45 leren stel sleffers. Ons kamertje was erg klein maar had wat we nodig hadden: en bed en lavabo en internet. Helaas was de deur wel veel te laag, wat nogmaals resulteerde in kopstoten tegen de deurlijst. Ondertussen begon het ook wel erg pijn te doen, want een mens kan maar zoveel bulten op elkaar verdragen.

Voor het toilet zijn er nog een stel aparte sleffers voorzien, helaas niet in mijn maat en enkel in een vrouwen modelletje. Leuk detail: de bovenkant van de urinoirs hangen zo'n 40 cm boven de grond, waardoor ik dus (op een stel plastieken vrouwensleffers maatje 32) door mijn knieŽn erg veel moeite moest doen om … euh…mijn ding te doen. Dan heb ik het nog niet gehad over de grote boodschap, maar daar zal ongetwijfeld nog een leuke anekdote over komen, aangezien de normale toiletten hier franse wc’s voor gevorderden zijn.

Na het toiletbezoek, werden de rugzakken snel op de kamer gelegd en gingen we de stad in. Eindelijk waren we echt in Japan, en dan nog wel in Osaka. We trokken dus op verkenning. Eerst en vooral moesten we centen uit een automaat zien te krijgen. Dit lukt hier maar in bepaalde automaten, die ook buitenlandse kaarten aanvaarden. Zoals alle publieke elektronica hier praten deze apparaten tegen hun gebruikers. Pas na veel gesukkel en geprobeer, en onbegrepen bankcontactapparaten hadden we eindelijk het juiste toestel gevonden, in een seven – eleven , off all places. We konden verder op weg want het begon al serieus donker te worden. Volgende opdracht: eten vinden. Dit bleek geen enkel probleem, restaurantjes in overvloed. We hadden al heel de reis onze drang voor sushi weten te onderdrukken, we gingen ten slotte naar Japan. Maar nu we in Osaka waren, gingen we ervoor. Na wat wandelen vonden we een sushi restaurant, naar onze zin. We stapte binnen en werden door al het personeel welkom geheten. Dit doen ze bij elke klant, zodra de deur opengaat klinken er allerlei begroetingen die enthousiast en luid door de ruimte worden geroepen. Dit hadden we natuurlijk pas door nadat er een volgende klant was binnen gekomen, dus het eerste moment dat we binnenkwamen wisten we het al niet zo goed meer. De mensen van het restaurant en de andere gasten waren enthousiast over het buitenlandse bezoek en wilde allemaal graag een woordje wisselen. Allemaal heel sympathiek en wij probeerden maar met gebaren uit te leggen wat we wilden zeggen. En we wilden sushi! We verorberden een schotel of drie, een grote pint en nog wat sake waarna we nog de nodige extraatjes cadeau kregen van de baas. Alles was heel lekker en erg vers. Zo vol als een ei of zes waggelde we de zaak uit, nageroepen door heel de koksploeg, garcons en de baas. De eerste Japanse avond was alvast een succes.
Slideshow Report as Spam

Comments

willy.vlaminckx
willy.vlaminckx on

Het personeel is hier wel heeeel vriendelijk , Het eerste bord ziet er heel anders uit , het tweede is meer herkenbaar , een beetje zoals bij ons , maar de smaak zal wel anders zijn veronderstel ik . Zo te horen allemaal erg lekker . Goede start in japan hé buiten het formaat van de deuren e.a.

peter (cisse&chris) on

heykes , ferme roadtrip mennekes .

monchhichi
monchhichi on

Merci Peter, leuk dat je het ook volgt.

Tine on

Dat eten ziet er zoooo lekker uit... kan je zo niet een beetje meesmokkelen? Dat is echt geen probleem op de vlieghaven hoor, ze houden u daar echt niet voor tegen... :-)
xxx

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: